Voel je je verfrommeld? Koop een jurk! Of 5.

img_8605

Ik voelde me de laatste tijd zo verfrommeld. Het is winter, ik ben bleek, ziek zwak en misselijk, nog steeds 10 kilo te zwaar na m’n laatste zwangerschap en de gezellige feestdagen liggen ook al weer achter ons. Wat rest is nog wekenlang koud, donker en ongezellig weer.

Wat bij mij dan ontzettend helpt is SHOPPEN. Ja sorry. Waar een ander heel erg opkikkert van lekker sporten, gezond eten en meer van dat soort saaie dingen kun je mij altijd blij maken met wat ouderwetse retailtherapy. Lekker oppervlakkig -weet ik- maar je kunt je niet altijd beter voordoen dan je bent.

Sinds ik twee jaar terug een soort stijladvies heb gekregen voor een rubriek in het Algemeen Dagblad weet ik dat ik jurken moet dragen. Want die staan het beste bij mijn figuur. Ik mocht graag een spijkerbroek met slobbertrui aantrekken, maar de styliste was onverbiddelijk: Jurken moesten het zijn, en dan met name jurken die van boven strak zitten en dan wijd uitlopen.

Na wat missers ben ik uitgekomen bij de zogenoemde swingdress. De ultieme jurk voor de vrouw die rondloopt met wat extra vet op haar buik en heupen! Nooit meer je buik inhouden: HEEEEERLIJK. En met zo’n vrolijke wijde fifties rok voel ik me toch een soort prinses.

Ja lach maar.

(pauze)

Gaat het weer een beetje?

Ik draag nog steeds graag mijn spijkerbroeken en sneakers, maar sóms -HEEL SOMS- komt de prinses in mij naar boven en ga ik me te buiten aan jurken.

Zo ook vorige week. Ik zag dat er uitverkoop was bij één van de sites waar ik wel eens kleding bestel en scoorde meteen vier jurken in één klap. Dat was hier. Lekker thuis passen en wat niet staat terugsturen. Zo gezegd zo gedaan. 1 Jurk was te groot (ook wel eens leuk!) en de rest beviel me prima.

img_8601

Deze zwarte met hertjes en vosjes bijvoorbeeld! Love it.

 

En dan had ik nog deze twee zomerse units met lekker hysterische print. Ik werd er helemaal blij van.

Maar voorlopig is het geen zomer of lente of een beetje beschaafd weer, dus wat moet je dan als rechtgeaarde jurkendragert? Dan ga je NOG MEER jurken kopen, maar dan wat winterser en warmer en daar dan bij ook wat dikke maillots en als je dan toch bezig bent ook maar een vestje en wat nieuwe schoenen. Ja sorry.

Dussss ook nog deze twee jurken; van het Vlaamse merk Wow to Go en het oer-Hollandse King Louie. Deze heb ik niet online gekocht maar in Rotterdam, bij de sympathieke winkel Very Cherry aan de Botersloot.

En tot slot nog wat foto’s van mijn nieuwe schoenen. Allemaal superblij mee.

img_8708img_8707

En ik voel me al veel minder verfrommeld! Jeej!

(Algehele juichstemming!)

 

Hoe je Rompertjes Uit Doet: Nooit Meer Poep Aan Het Hoofd Van Je Baby

Ik geef het toe, ik kwam er ook rijkelijk laat achter: Dé manier om een volgekakte romper het beste uit te krijgen. En toen ik laatst een bakkie deed met wat andere moeders, bleken zij nog stééds niet op de hoogte van dit Grote Geheim. We hadden het over poeptsunami’s en luierlawines: De beruchte SPUITLUIERS- je weet wel, als de baby dusdanig veel natte poep heeft geproduceerd dat het over de randen van de luier heen kabbelt, tot ’t bijna in haar nekje zit.

Om de identiteit van de betrokkenen te beschermen verander ik even wat namen. 🙂

Zo vertelde Yvette (schuilnaam): “Soms had ie zichzelf zó ondergepoept dat ik zijn rompertje met een schaar openknipte en gewoon maar weggooide! Mooi dat ik die viezigheid niet over zijn hoofd uit ging trekken!”

Waarop ik zei: “Maar je weet toch wel dat je rompertjes ook naar beneden kunt afstropen?”

Yvette (schuilnaam dus hè) keek me aan met een blik van: NEE DAT WIST IK HELEMAAL NIET WAT MAAK JE ME NU!!!! En ze zei ook: “Nee, dat wist ik helemaal niet, wat maak je me nu!?”

Nou, dat is dus waar die romperflapjes op schouderhoogte voor zijn. Niet alleen om het bolle babyhoofd doorheen te wurmen, maar ook om de boel omlaag te trekken zodat je geen poep in het haar van je baby smeert.

*OEI WAT VALLEN ER NU EEN HOOP KWARTJES*

Zo dus:

img_7025img_7026img_7027img_7028

Met dank aan fotomodel Marjoleintje (weer een schuilnaam) .

Dus je snapt het nu? Nooit meer poep omhoog, maar altijd naar beneden! Niet meer knippen en weggooien.

img_7029

Groetjes en succes!

Ontspullen, hoe doe je dat? Een handleiding.

In de 41 jaren die ik leef heb ik flink  wat spullen verzameld. En dan vooral veel frutsels. Ja, noem mij maar de Frutsel Koningin. De Keizerin der Troepjes. Prinses Prullaria. Sultan Zooi zooi. Generaal Rommel.

Want zeg nou zelf: Wie gooit er nou een vintage OV- studentenkaart weg als je hem ook jarenlang kunt bewaren in de krochten van je ouderlijk huis? Die kaart heb je toch heel 1996 bij je gedragen. Daar krijg je een bánd mee. Hij bracht je doordeweeks gratis overal naar toe! KIJK DAN!

img_6914

Zucht. Ik vond vandaag zulke leuke dingen terug in de gangkast van mijn ouders. Die hebben mijn zooi jarenlang opgeslagen en wensen nu, na mijn verhuizing naar een ‘volwassenenhuis’ dat ik de spullen bekijk en beslis over hun lot. Wegflikkeren of bewaren? En zo ja, waar?

img_6915

KIJK NOU! Echte jaren ’80 oorbellen. Ik weet niet meer wat ik gisteren heb gegeten, maar ik weet nog wel bij welke outfit ik deze oorbellen droeg in 1985. Die puntige oorbellen prikten venijnig in je nek, trouwens. Ondingen waren het! Bewaren dus.

img_6916

KIJK HIER! Een echt zelfgeknoopt fluitenkoord van de scouting. Van de Arkelse Padvinders in Gorinchem, waar ik meer dan 25 jaar lid van ben geweest. Bij de Gidsen heb ik dit ding volgens mij moeten knopen, ik vermoed dat er zelfs een insigne mee te verdienen was. Of ik dat ooit heb gekregen weet ik niet want de lus die om je nek moest had ik veel te klein gemaakt en daardoor kon ik hem alleen maar over mijn schouder trekken en vastmaken onder de epauletten (?) van mijn uniform en de fluit doet het eigenlijk helemaal niet. Een totale mislukking. Bewaren dus!

img_6917

KIJK JOH! Een práchtige sleutelhanger met mijn initiaal er in. 100 % Nepkristal maar ik vond hem als kind werkelijk fantastisch. Altijd al gek geweest op een beetje bling en van mijn Oma Van Drunick of van tante Ien gekregen en die zijn er allebei niet meer. Bewaren dus.

En dan nu een vondst waar ik ècht heel blij mee ben: Het tijdschrift dat ik maakte met mijn vier vriendinnen Karin, Wies, Sofie en Leonie. Dit was de paas-editie, maar ik heb er (ergens) nog meer.

img_6910

Ik vermoed dat we 12 of 13 jaar waren toen we hier mee bezig waren. Altijd met zijn vijven in de weer met van alles. We speelden veel samen, we gingen gezamenlijk op vakantie omdat het ook klikte tussen onze ouders en we maakten dus ook ons eigen blad. Vol met dingen die ik nu nog steeds heel grappig vind:

img_6918

In het krantje staan verder recepten, de schoolroosters van iedereen, zogenoemde ‘clubregels’, puzzels en een heuse probleemrubriek. In die rubriek raad ik ‘een steenbok met knokkelknieën’ aan om een masseercentrum op te richten (???) en geef ik ‘een wanhopige 13-jarige paardengek’ tips om haar 17-jarige broer terug te pakken voor het flikken van diverse ‘gemene truukjes’. (Die broer is natuurlijk gewoon Michiel, de oudere broer van Wies, die inderdaad best vervelend was)

In andere edities hadden we bijvoorbeeld hilarische reisverslagen en een omgekeerd dieet- zo snel mogelijk zo dik mogelijk worden. (“kom met slome bewegingen uw bed uit en besmeer uw witte boterham met een heel pakje roomboter en 4 centimeter hagelslag”)

We hadden een hekel aan biologie, aan ene Willemijn, aan gaatjesschoenen, aan Glenn Medeiros én aan kleine zusjes.

glenn

KIJK NOU KIJK DAN TOCH! Zucht. Alles bewaren maar. Ik kan niet anders.

 

 

Een steen onder je oksels wrijven

Afgelopen week heb ik me voor het eerst een beetje bang laten maken door de media. Aangezien ik zelf onderdeel ben van ‘de media’ (een belachelijk concept dat eigenlijk niet meer bestaat) probeer ik altijd alles te checken voordat ik het op internet slinger.

Dit keer lukt me dat niet zo goed.

Ik werk als radiopresentatrice bij RTV Rijnmond en onze nieuwslezer Aries had van de week een bericht over de relatie tussen het gebruik van deodorant en borstkanker. Volgens onderzoekers van een Zwitserse universiteit zou er meer borstkanker voorkomen bij vrouwen die deo gebruiken met daarin aluminiumchloride, én die drie keer per week hun oksels scheren.

Ik hoorde het in ons radiobulletin en dacht HUH? Het gaat om dit verhaal, hoewel het AD het wéér anders heeft opgeschreven. Dat iedereen er zijn eigen versie van maakt en dat het AD denkt dat de universiteit van Genève in Zweden ligt helpt ook niet echt qua geloofwaardigheid, hahaha.

img_6754
HELP!!!

Ik meteen bellen naar de collega die het bericht had gemaakt, omdat ik dit verhaal al jarenlang zie circuleren op bijvoorbeeld Facebook, waar mensen elkaar bang maken met allerhande griezelvertellingen. Het wordt dan -meestal- afgedaan als een hoax. Ook KWF Kankerbestrijding is duidelijk: Dit verhaal klopt niet.

Maar goed, dit zou dan gaan om nieuw onderzoek door een gerenommeerde universiteit in Zwitserland. Maar klopt de stelling wel? Of hebben wij, de media, er weer iets veel te simpels van gemaakt? En, als het zo gevaarlijk is, waarom wordt er dan geen GROOT PANIEKALARM GESLAGEN HELLUPIE!!

Lang verhaal kort: Ik kom er niet uit. Ik zie nergens een definitief antwoord.

Ik was die middag toch al toe aan een nieuwe deo, en dacht eens te gaan zoeken naar aluminiumchloride-vrije deodorant. Gewoon, bij wijze van experiment en een soort ‘Baat Het Niet Dan Schaadt Het Niet’ gedachte. Bij de Etos hadden ze maar twee soorten deo zonder aluminumchloride. Ik heb ze allebei gekocht, en heb er tot nu toe één getest.

Deze: DO2. Een stick met een kristal d’r in.

img_6748

Volgens de gebruiksaanwijzing moet je het kristal nat maken onder de kraan en het ding daarna onder je oksels wrijven. That’s it! Raar hè?

Ik vond mezelf echt een sukkeltje toen ik de eerste ochtend die steen onder m’n oksels wreef. Kijk mij dan, met mijn okselsteen. Ik was erg benieuwd naar de verfrissende werking. Die was er niet. Het enige frisse er aan was het water.

Het kristal schijnt aluin te zijn, een soort zout dat de bacteriën tegengaat die stank veroorzaken. Het laatste wat ik wil is zuur uit m’n pak ruiken, dus ik was een beetje huiverig voor iets zonder parfum of andere toevoegingen. Bij ‘natuurlijke deo’ denk ik aan muffe mensen met stoffige dreadlocks die naar oude kranten ruiken.

Maar! Ik gebruik deze natuurlijke deo nu al zes dagen en het moet gezegd: Het werkt perfect. Nog geen zweem van zweetgeur weten te ontdekken, ondanks veelvuldig snuiven, hahaha! Ook heb ik geen last van klotsende oksels. Nou ben ik niet zo’n zweterd, maar je weet maar nooit. Kortom: Aanrader!

img_6751

 

 

Tijd voor jezellef

Koffietijd! Een beetje gezelschap, wat tijd voor jezelf, dat helpt je de dag door. Het is …Koffietijd, voor jou en dat weet je, lekker gezellig, tijd voor jezelf! Koffie, koffie…tiiiijjjd.

KOFFIETIJD
1994-01-01 00:00:00 KOFFIETIJD Hans van Willigenburg, Mireille Bekooy Copyright Kippa

Toen deze begintune van Koffietijd nog in zwang was zong ik hem altijd vrolijk en overdreven hard mee. Nu ik zelf van middelbare leeftijd ben (41) en opeens tot de doelgroep behoor snap ik ineens wat de kern van dit lied is. Het stukje: TIJD VOOR JEZELF.

Ja lieve lezert, het concept TIJD VOOR JEZELF. Kennen we het nog? Vaag? Ja hè?

Ik zal even uitleggen wat het is, voor eventuele andere moeders die óók al jaren geen tijd voor zichzelf meer hebben. Let op en schrijf mee: Het concept TIJD VOOR JEZELF houdt in dat je een tijdvak helemaal zelf in mag delen, met dingen die jíj fijn vindt.

Dat er niemand is die je daarin stoort of je aandacht opeist. Dat je even geen billen moet afvegen/luiers moet verschonen/wassen moet draaien/ strijkwerk moet doen/kinderen moet troosten/moet werken/boodschappen moet doen/limonade moet inschenken/sokken moet stoppen (wie doet dát nog?)/in pannen moet roeren/op tijd ergens moet zijn/ enz enz enz…

Ja, ik moest het ook even opzoeken. Ik ging binnen een paar maanden van ‘redelijk wat’ tijd voor mezelf naar ‘nul’ tijd voor mezelf. De komst van de baby en de verhuizing, het einde van mijn verlof en de kleuterschool van de oudste gooiden roet in het eten. Begrijp me goed, ik houd zielsveel van de kinderen en m’n partner en mijn leven zoals het nu is. Roze wolk hoor, hiero. Ook mijn werk doe ik met het grootste plezier. Echt.

Maar godnondeju wat kan een mens het toch druk hebben. Vroeger kon ik nog wel eens een middag in de moestuin klooien zonder dat er iemand begon te roepen dat ik nu toch ècht naar huis moest komen. Heel vroeger sliep ik wel eens uit tot een uur of 11. ELF UUR! Ongelooflijk. Heel heel héél vroeger lag ik wel eens een middag op de bank met thee, boekjes, chocola en een kat op schoot en voelde ik me helemaal niet schuldig.

Want dat is het ook hè, dat vervelende stemmetje in je achterhoofd dat constant roept: ‘Moet jij eigenlijk niet de schuur uitmesten/de badkamer poetsen/de baby voeden/stofzuigen/foto’s uitzoeken/je kind van school halen/je administratie bijwerken/de kromgetrokken paprika uit de groentela weggooien/het plafond witten/de planten water geven/geld besparen/beginnen met hardlopen/de kattenbak verschonen?’

En het antwoord op al die vragen is altijd: Ja.

JA ZEURDERIG ROTSTEMMETJE IN MIJN HOOFD, DAT MOET INDERDAAD OOK NOG ALLEMAAL GEBEUREN JA!’

Zucht.

En nu is het zondagochtend. Is m’n vent werken, m’n oudste naar de speeltuin en de baby in bed. En vind ik het eindelijk: Koffietijd!

(godzijdank is het over een week herfstvakantie)

koffie
waar zijn Mireille en Hans als je ze nodig hebt?

 

 

 

 

 

 

Hááállelujah! Ze slaapt.

Naar aanleiding van diverse bezorgde vragen over mijn slaaptekort schrijf ik maar weer eens een stukje. De titel verraadt het natuurlijk al: De baby slaapt dóórrrrrrrr. En hoe! Man oh man!

miamorgen

We moeten haar tegenwoordig wakker maken ’s ochtends. Het wurm is 3,5 maanden oud en slaapt als een roosje. En dat al een week offf…drie? Twee? Zie je, ik wéét al niet eens meer hoe lang ze dat doet- zó vreselijk uitgeslapen ben ik. (HAHAHA)

En Chantal, hoe heb je dit zo voor elkaar gekregen? Nou lieve lezert, dat zal ik je vertellen.

Ik ging een avondje uit eten met mijn vriendinnen. Dat doen we altijd als één van ons jarig is geweest en dit keer was Karin het feestvarken. Zij koos de locatie: Een prachtig terras bij een oude boerderij, midden in een Utrechtse Vinexwijk. Gezellig! Het eten was heerlijk en de wijntjes waren erg lekker. Ik nam er een paar, want ik was met het OV en thuis stond de koelkast vol afgekolfde melk voor de baby (want je schijnt niet de borst te mogen geven als je zwaar beschonken bent -HEEL RAAR IS DAT).

Toen ik tegen middernacht een pietsie aangeschoten het huis binnenstommelde bleek de baby niet in ons bed te liggen, naast mijn wederhelft, maar op een zeer ongewone plaats: IN HAAR EIGEN BED. Verbaasd ging ik kijken of dat allemaal wel goed ging, en daar lag ze: Héérlijk te slapen. IN HAAR EIGEN BED. Voor het eerst.

Onwennig ging ik toen óók maar slapen. Je moet toch wat. Met de babyfoon aan, naast mijn hoofdkussen.(ook al is de babykamer naast die van ons) Ik werd wakker om een uur of vier. In paniek, want ik had de baby nog stééds niet gehoord, en ze zou me toch zeker wel vreselijk missen zo IN HAAR EIGEN BED. Maar nee, nog steeds lag ze heerlijk te knorren. Inmiddels wel met haar hoofd richting het voeteneind.

Om half zes werd ik wéér wakker. Leeft die baby nog wel? Ja hoor, ze leefde nog. En sliep. Wel was ze weer een kwartslag gedraaid IN HAAR EIGEN BED, nu lag ze dus overdwars op haar schattige nooit eerder gebruikte ledikantlakentjes. Ze ademde zachtjes en was het toonbeeld van een tevreden baby.

miamorgen2

Inmiddels ontplofte mijn voorgevel zowat wegens het ontbreken van de nachtvoedingen en kon ik de slaap niet meer vatten. Au! Om een uur of zeven besloot ik dat het nu allemaal wel lang genoeg had geduurd en pakte ik de baby UIT HAAR EIGEN BED en gaf ik haar opgelucht een voeding.

En sindsdien slaapt ze elke nacht door.

 

 

 

 

 

 

zzzzzzzzlaaptekort

Baby Mia is ruim 11 weken oud. We wonen nu 5 weken in het nieuwe huis en Mereltje gaat over twee dagen voor het eerst naar school.

Onze baby is de liefste baby van de hele wereld. Ze is makkelijk en vrolijk (zolang alles gaat zoals zij het wil) en maakt graag contact. Met haar grote blauwe kijkers zoekt ze net zo lang je blik tot het is gelukt en dan begint ze te schateren. En ze heeft ook van die heerlijke dikke benen en bolle wangen waar je eindeloos kusjes op wil geven. IMG_5702

Maar het zou toch allemaal net iets beter te doen zijn ALS ZE EENS ZOU SLAPEN VERDORIE!!

Oh, begrijp me goed, ik ben compleet gek op dat kind en het is ook helemaal geen huilbaby of wat dan ook. Maar twee, drie keer per nacht een voeding is geen pretje. En in de laatste weken van de zwangerschap sliep ik ook al zo slecht. Dus eigenlijk slaap ik al een half jaar VOOR GEEN METERT. (ja die t staat er expres want ik ben toch een nep-RotterdammerT)

Dat ging heel lang best goed, maar nu is het dan toch echt toegeslagen: Slaaptekortgerelateerd geheugenverlies.

Ik heb ooit eens ergens gelezen dat niet slapen net zoiets is als teveel zuipen. Dat het bijvoorbeeld je rijvaardigheid beïnvloedt. En ik denk dat dat klopt. Soort van. In de auto slinger ik bijvoorbeeld soms best wel. Ik schrik daar dan HEEL erg van want ik heb kinderen en ik wil nog lang niet dood. En nu rij ik weer dagelijks naar m’n werk en dan rij ik opeens ergens en denk ik HUH ben ik hier al? En dan kan ik me niks meer herinneren van de voorgaande rit. Volledig op de automatische piloot.

Het zou verboden moeten worden! Hoeveel jonge ouders rijden als halve zombies rond op de Nederlandse snelwegen? Is dat al eens onderzocht? Ik pleit voor ingrijpen door de overheid: Als je kunt aantonen dat je een baby hebt mag je al je taxikosten aftrekken van de belasting. Offfff….er komt een nieuw soort gesubsidieerd busvervoer, dat de jonge ouders thuis komt ophalen en veilig op hun werk bezorgt. Vrouwen in de overgang, mensen met een jetlag en andere duffe types mogen ook mee.

IMG_5675
Hier zou ze dus moeten slapen. Doet ze niet.

En dan heb je ook nog andere verschijnselen die horen bij structureel te weinig slaap:

  • hoofd vol watten
  • slechte weerstand
  • niet op woorden kunnen komen (dat ene ding, eh eh, wat er boven op een kamer zit, hoe heet het nou, het is wit en plat maar hoog enzo eh eh….OH JA PLAFOND)
  • naar de schuur lopen en daar dan staan en niet meer weten wat je er ging doen
  • hoofd vol watten oh wacht dat zei ik al
  • geen inspiratie
  • nul geduld
  • voortdurend zin in vet en zout en zoet eten waardoor je nooit meer van je babypens afkomt
  • pijn in je ogen
  • soms bonkende hoofdpijn
  • alles lijkt scheef
  • afkeer van harde schelle cartoons op tv
  • gezicht vol rimpels die nieuw zijn
  • kan geen afstanden inschatten (SUPERHANDIG bij het inparkeren)
  • als je te snel omkijkt schudt de hele wereld mee

Ennnn zo kan ik nog jaren doorgaan. Doe ik niet. Ik hou er mee op. Want ik ben moe. En de baby slaapt dus kan ik ook nog even een dutje doen. Hoop ik.

Kusjes!!! En welterusten.

IMG_5685

 

 

 

 

 

 

 

Spullenstress! (uitpakken is stom)

Tjonge jonge jonge, wat een leuk blog is dit toch. Een blog waarin je maar liefst in drie verschillende verhalen wordt bijgepraat over de verhuizing van een wildvreemde. (Tenzij je m’n Facebookvriend bent,maar dan ken je me oppervlakkig want ik zet altijd alleen de leuke dingen in mijn leven op Facebook)

Ik had je nog een blogje beloofd over Het Uitpakken Der Dozen. We hadden al onze bezittingen in 72 dozen laten pakken en nu, twee weken na de verhuizing, hebben we alles uitgepakt en een (voorlopige) plek gegeven. Punt. Dat was het. Eigenlijk best wel saai. Want dat is het: Het uitpakken is het saaiste van het hele verhuisgebeuren.

IMG_5250

Je zit in je fonkelnieuwe huis, met leuke nieuwe kleuren op de muur en hier en daar een nieuw meubeltje en je schoonmoeder heeft schoongemaakt en alles ruikt lekker fris en dan… moet je daar al je ouwe teringzooi neer gaan zetten. En dat is dus helemaal niet zo leuk. Want je moet gaan nadenken over wáár je wat gaat neerzetten of stallen.

Verhuizen betekent dat je nog steeds gewoon je eigen spullen meesleept en dat je dus niet aan een nieuw, groots, meeslepend avontuur begint en ook niet dat je zelf helemaal nieuw en verbeterd bent. Zo ging ik honderd jaar geleden in een soort relatiecrisis alleen op reis naar Thailand. Zit je daar op een waanzinnig mooi tropisch bounty-strand te blowen met Fergal uit Ierland en Jonathan uit Israel, ben je nog steeds gewoon suffe Chantal uit de Bauerstraat met haar stomme relatiecrisis. Weglopen naar een prachtig oord helpt niks.

En verhuizen helpt ook niet tegen spullenstress. Die spullen die je niet wilt uitzoeken en weggooien omdat het een saai klusje is met bovendien een rare emotionele lading. Bonnetjes uit Australië. Papieren uit de tijd dat ik in Amerika studeerde. Is dat leuk om te bewaren? Nee! Is het leuk om weg te gooien? Nee! Is het het enige bewijs dat ik ooit spannende dingen deed met mijn leven? Niet echt. Of misschien toch wel want de foto’s zijn kwijt of nooit gemaakt.

En nu zegt m’n moeder ook nog dat ik mijn zooi uit hun huis moet komen ophalen! Jarenlang heb ik overbodige items kunnen stallen in een gangkast bij m’n ouders thuis. In het oude huis hadden we NUL bergruimte en nu best wel wat. Dus ja. Ik kom er niet meer mee weg. Ik moet de spullenstress te lijf gaan op TWEE verschillende locaties! Aaaargh.En m’n moeder zei dat het HEEL VEEL was. Aaaargh! Ik weet niet eens meer precies wat we in die gangkast van m’n ouders hebben gezet dus waarschijnlijk kan alles linea recta naar de vuilnisbelt. Aaaargh!

Nooit meer iets kopen. Of krijgen. En een NEE NEE sticker op de deur. Stop de Spullen!

Voortaan leef ik van de lucht. Nog goedkoper ook.

IMG_5283

Tot gauw.

 

72 Verhuisdozen. 1 Missie (of deel 2 van ‘Over)

We hadden anderhalve week de tijd om het nieuwe huis naar onze zin te maken. In het vorige blogje kon je lezen welke kleuren we op de muren hebben geklodderd en hoe de vloer werd na het schuren (NOG STEEDS BLIJ MEE- HOE OPPERVLAKKIG KUN JE ZIJN).

Daarna werd het tijd om de echte verhuizers te laten komen. Ik had natuurlijk een baby van een paar weken oud en niet veel zin om alles zelf te doen en/of veel kennissen en familie hier mee te belasten. En dus ging ik op zoek naar een verhuisbedrijf. Want wat kost zoiets nou precies?

Van vijf bedrijven heb ik offertes gekregen en we kozen (natuurlijk) de goedkoopste. De prijzen varieerden enorm, maar uiteindelijk kwamen we uit bij Verhuiscompany uit Utrecht. Zij kwamen eerst alles inpakken en de volgende dag de boel verhuizen, voor 750 euro all in. En dan zetten ze ook nog je bed voor je in elkaar.

IMG_5139

Op de inpakdag kwamen Nicole en Sylvester van Verhuiscompany rond 8 uur onze zooi inpakken. Ik zeg expres zooi, want je komt er pas echt achter hoeveel troep je hebt als er verhuisd moet worden. En ik maar trots zijn dat ik al zoveel had weggegooid. Nou, mooi niet. Er kwamen vooral veel ‘dingetjes’ voorbij waarvan ik dacht: Waarom heb ik dit en wat moet ik er mee. Ik was letterlijk ‘chef lege dozen’ die dag.

Nicole en Sylvester gingen als een gesmeerde inpakmachine tekeer en tegen half één waren alle kasten leeg en stonden de dozen tot aan het plafond opgestapeld. Wel heel gek om andere mensen zo in de weer te zien met jouw spullen. En met jouw katten, want probeer die beesten maar eens uit al die dozen te houden.Gelukkig waren de inpakkers erg dol op katten. En op m’n dochter van 3, die ook een doos kreeg om in te pakken.

En Chantal, wat heb jij zèlf nog ingepakt die dag?

Helemaal NIKS.

Ja, kleren en toiletspullen voor iedereen. Want ál het andere werd ingepakt. Ook de kleding en alle mokken en het bestek en, en, nou ja je snapt het inmiddels wel; ALLES. Ik zat verder met de baby op de bank. De verkering had ochtenddienst dus die kreeg er weinig van mee en m’n schoonmoeder was in het nieuwe huis nog een dag woest aan de poets. Lunchen en dineren deden we in de stad, bij een eetcafé. Want ik had nog geen theelepeltje over. De serveerster knikte al begrijpend: ‘Jullie zijn zeker aan het verbouwen?’

IMG_5154

De volgende ochtend stonden de verhuizers voor de deur, vier man sterk. Jan, Piet, Joris en Korneel. (ja okee, zo heten ze niet echt maar ik ben hun namen vergeten) En zij hebben al die dozen ingeladen, net als de bank, de bedden, de planten op de binnenplaats en de koelkast.

IMG_5177

En Chantal, wat heb jij zèlf nog ingeladen die dag?

Helemaal NIKS.

Ik heb met de baby op schoot op een stoel in het kale nieuwe huis zitten wachten en toen de bank werd uitgeladen ben ik daar op gaan zitten met de baby. Ideaal. En elke cent waard.

IMG_5215

Om half twee gingen Jan, Piet, Joris en Korneel weer weg en zaten wij met de volgende taak: Uitpakken!

IMG_5219

 

En dus volgt er nog een deel 3. Doei!