Een groene muur tegen een slecht humuur

img_7898

De afgelopen paar weken was ik bevangen door een soort winterdip. Ik vond het veel te veel en te vaak regenen, de feestdagen waren achter de rug en ik moest en zou vier kilo afvallen binnen 1 maand, wat maar matig lukte. Of liever gezegd; helemaal niet. Achteraf denk ik dat die afvalpoging verantwoordelijk was voor een groot deel van mijn rothumeur, want als ik èrgens chagrijnig van word is het wel een dieet. En sporten, twee keer in de week. BAH.

Afijn, na een maand -voor mijn doen- afzien woog ik maar liefst 2,5 kg minder dan daarvoor. Dat vond ik zo’n teleurstellend getal dat ik nóg bozer en ontevredener werd. Al die fokking moeite voor….bijna niks! Boos boos boos. Ik ben ook helemaal niet gewend dat er dingen mislukken bij mij dus dat speelde ook mee. Bovendien zat iedereen zich ermee te bemoeien en keken mensen eerst naar m’n lijf en dan pas naar m’n gezicht, en moest ik 6 keer per dag vertellen dat het afvallen dus echt heel slecht ging. AAAARGH!

Rondneuzend op Instagram kwam ik alleen maar blije foto’s tegen van mensen die blij zijn met hun perfecte (op de foto dan) leventje. Ik bleek iemand te volgen die een bijna volledig wit interieur heeft- witte vloer, witte muren, witte meubels, witte accessoires overal. Erg fotogeniek, al die witheid. En zij had een muur vol witte bloempotjes met daarin allerlei kleine schattige plantjes. Echte!

Ik was verliefd. Ik wilde dat ook. Maar dan in onze slaapkamer. We wonen nu anderhalf jaar in ons huis en we waren nog niet echt toegekomen aan de inrichting van ‘onze’ kamer. Ik ging ook al anderhalf jaar met tegenzin naar bed, wegens een blèrend kind in de kamer er naast, maar het doorslapen gaat de laatste tijd wel iets beter. (zei zij hoopvol)

Verrassend genoeg had mijn wederhelft geen bezwaar tegen mijn groene-potjes-plan. (Misschien hielp het dat ik beloofde het allemaal van mijn eigen geld te betalen.) Nou had mijn Instagram-inspiratiebron het gedaan met gewone aardewerken potjes met een gaatje onderin. Gaatje aan de bovenkant geboord, wit geschilderd en de gaatjes onderin dichtgestopt met muurvuller. Vond ik teveel gedoe.

Ik koos in het tuincentrum voor witte plastic potjes – 11 stuks (allemaal dezelfde!!) en pakte er lukraak wat passende plantjes bij. Wel een béétje opgelet op de labeltjes, of het geen planten waren die superveel zon nodig hebben want onze slaapkamer ligt op het noorden.

Thuis trok mijn geliefde de boor tevoorschijn en de pluggen en konden we beginnen. Er kwamen kleine gaatjes aan de bovenkanten van de potjes en grotere gaten in de muur, voor pluggen en haakjes om de potjes aan te hangen. De boel overgepot en opgehangen en toen hadden we in een middagje tijd toch een heel bijzondere slaapkamer! (de hangplanten had ik al)img_8029

En toen wilde ik meer. Nog meer groen. Ik bestelde een nieuw dekbed met plantenprint bij Wehkamp en wat extra kussens. Ik rende naar Kwantum voor wat groene accessoires en ook die hebben we opgehangen. Ook haalde ik daar deze stoere groene stoel die perfect bleek te passen bij het groen van de planten en het groen van de natuurstenen vensterbanken.

img_7899

 

Nu ben ik helemaal blij met mijn nieuwe/oude slaapkamer. De planten zijn makkelijk in het onderhoud (1 x in de 2 weken een slokje water en over een paar maanden een hapje voeding) en ze zijn geweldig om ’s morgens naar te kijken bij het wakker worden. Ze zuiveren ook nog eens de lucht! Hoe goed is dat als je met z’n tweeën heel de nacht ligt te stinken, hahaha!

img_1421

Ik las op Facebook wat bezorgde reacties van mensen die zeggen dat planten ’s nachts alle zuurstof uit je kamer trekken maar dat is gelukkig niet waar. Ze verbruiken als het donker is inderdaad wel een heel klein pietsie zuurstof, maar geven het overdag dubbel en dwars terug.

Het water geven gaat ook goed, mits je er aan denkt om de potjes recht te houden bij het gieten. En niet te snel of te veel gieten want dan loopt het water langs je muren. Omdenken: De lucht is in nieuwbouwhuizen vaak veel te droog dus dit is ideaal!

img_8031

Nogmaals: Erg blij met dit experiment, dat geweldig heeft uitgepakt. Echt zeer effectief tegen de winterdip. Mag ik al naar bed? Truste!

img_8003

Advertenties

Vintage? Ouderwetse oplichterij!

De kinderen zijn verslaafd aan boekjes. En die moet je doorlopend voorlezen. Prima. Maar waar laat je al die boekjes in diverse formaten? Wij dachten; laten we eens bij Loods 5 kijken voor iets van een boekenkist ofzo.

Dus wij op zaterdagmiddag naar de hipste woonwinkel van Nederland. Binnen een kwartier was ik al zo overprikkeld door het aanbod en de mensenmassa dat ik gillend het pand wilde verlaten. Maar toch even stug volgehouden. En uiteindelijk niks gevonden.

Ja, kisten zát. Houten. Slecht getimmerd, vol mogelijke splinters. Op rare wieltjes. Te zwaar. Te lelijk.

IJzeren kisten dan? Hebben ze. Zien er dan uit alsof Hitler himself er nog z’n barbecue in vervoerd heeft. Vol roest en deuken en met gekke luchtjes er in. Prijs: €250.

img_7744
kind met boek

Probeer het dan zelf!

Leg een paar oude fruitkratten in je winkel. Nee nee, niet eerst nog verven ofzo! Kun je zo -met drek er nog aan- €25 per stuk voor krijgen.

Koop een paar lelijke nachtkastjes op marktplaats. Verf ze eerst in vage kleuren krijtverf. Nee, niet te netjes. Ga er dan een uurtje tegenaan schoppen. Zet ze daarna twee seizoenen lang in de tuin, laat je hond er tegenaan pissen en verkoop ze vervolgens als ‘vintage’. Maak honderden euro’s winst.

Hip wonen? Rot toch op.

Troepjes. Overal en altijd.

Eén van de belangrijkste gevolgen van het hebben van kinderen is dat je constant je nek breekt over allerlei troep in je huis. Kleine speelgoedjes, knutselwerkjes en frutsels verstoppen zich op geniepige wijze buiten je blikveld en manifesteren zich pas als je er -bij voorkeur met blote voeten- bovenop trapt.

Voordat ik kinderen had stapte ik nooit ergens op of in. Ik struikelde nooit. Ik stootte me niet vaak en ik had ook niet constant het gevoel dat ik een strijd moest voeren tegen troepjes. Zoals vandaag. Ik heb binnen drie minuten drie foto’s gemaakt in onze woonkamer. Kijkt u even mee?

img_7548

Als je loopt en je ene voet landt op een dvd van Bassie & Adriaan krijg je een merkwaardig glij-effect, wat in het gunstigste geval uitmondt in een soort skateboard-ervaring. In het slechtste geval lijkt je op Bassie zèlf die op een bananenschil stapt.

Dit alles bij voorkeur met een zuigeling in je armen of een dienblad vol mokken hete thee. Bij navraag weet niemand meer hoe de dvd uit zijn lade is gekomen en op de vloer is beland. Derhalve voelt niemand in het gezin zich verantwoordelijk voor het opruimen van voornoemde dvd.

img_7551

Een godsvermogen kostend tripje naar de Efteling levert niet alleen een imponerend tekort op je bankrekening op, maar ook de nodige plastic dingetjes waarvoor je zo gauw geen goede plek weet. Weggooien mag niet, op straffe van ontroostbaar huilende kindertjes, maar bewaren wil je het eigenlijk ook niet.

Zakdoekjes blijf je kopen. Tientallen pakjes per dag gaan er in de winter doorheen. De zaterdagbijlage van de krant bewaar je tegen beter weten in, want tijd om te lezen heb je toch nooit. Een foto van een Sinterklaasbijeenkomst? Leuk, maar aan daadwerkelijke foto-albums doe je al jaren niet meer, dus inplakken gaat niet. Wat dan? Waarheen met die foto? De eenhoorn-diadeem kreeg de oudste op een feestje. Elke dag wil ze hem op naar school en elke dag voer je weer dezelfde discussie; Dat het geen goed idee is om dingen mee naar school te nemen omdat ze ze kwijtraakt. Eigenlijk zou het wèl een goed idee zijn om dat ding kwijt te raken, scheelt weer het verzinnen van een opbergplek.

img_7550

De jongste kreeg in haar schoen van Sinterklaas een knuffeltje. Ze heeft er welgeteld drie keer op gekwijld en dat was het. Het oranje koffertje? Gekregen bij het lidmaatschap van de bibliotheek. De dreumes is er maar druk mee. Open, dicht. Open, dicht. Boos kijken omdat het slotje niet open gaat. Open, dicht.

We hebben letterlijk ZEVEN van dit soort koffertjes. Allemaal op andere plekken in huis. WAT MOET IK ER MEE?

Ik ga ten onder aan troepjes. Stuur de kustwacht, de milieudienst en de gemeentereiniging, want ik kan het allemaal niet meer aan. Help! Mayday! Mayday!

 

 

 

 

 

Stijl van Karin

karin

MERKEN G-star, Scotch & Soda, Penn & ink, Yaya, Hema, H&M WEBWINKEL Ik haat online shoppen! Af en toe een h&mmetje voor de meisjes STOM Shirts met teksten waar je niks mee hebt. Witte sokken DOL OP Chocola, rijstwafels met amandelpasta, mijn lief en mijn meisjes LINGERIE Voornamelijk zwart. Sinds de bevallingen geen stringetjes meer, die zitten echt af-schuw-e-lijk! En cupje A zonder push up kussentjes, want dat is echt geen gezicht! LEVENSMOTTO Eh… ZONNEBRIL Ray-ban, beetje klassiek model DUURSTE AANKOOP Een donsjack van The North Face van €400 of was het nog in het gulden-tijdperk?🤔 SPORTLOOK  Zwarte leggings of met hysterische print. Afhankelijk van het weer een shirt, hemdje, regenjack of alles tegelijk GROOTSTE MISKOOP Een roze glitterbloesje van heel brandbaar materiaal. Hoe kwam ik er bij? MODEBUDGET Heb ik niet. Ik heb een hekel aan winkelen. Ik ga 2 keer per jaar naar een winkel in het dorp en daar koop ik alles wat ik nodig heb SNEAKERS Zwart. Nike, New Balance, Asics<<<<<<<

STIJL VAN CHANTAL

(losjes gebaseerd op de populaire rubriek in de Linda)

IMG_0418

MERKEN Hema, H&M, Only, Nike WEBWINKEL Succubus.nl, Topvintage.nl, Bol.com STOM Al mijn kleren DOL OP Jurken en dingen met streepjes. En glitter. LINGERIE Sportsokken, grote Hema-onderbroeken en af en toe een peperdure BH  LEVENSMOTTO Laat mama nú even met rust jongens! ZONNEBRIL Ray Ban waardoor je m’n wallen niet zo ziet DUURSTE AANKOOP Kocht ooit een peperdure Chanel-zonnebril, en die heb ik 10 jaar gedragen. Dan is het maar 40 euro per jaar, toch? SPORTLOOK een vreselijke set hardloopkleren in de kleuren neon-oranje en Ikea-blauw. Plus een hysterische legging met Melkweg-tafereel. Geeft verder niks want ik draag het toch nooit. GROOTSTE MISKOOP Al mijn hakken. Toch blijf ik ze kopen en dan niet dragen MODEBUDGET Soms €200 per maand, meestal €12,50 SNEAKERS Ja, graag

642 Things to write about: Lekker schrijven?

img_7176Ik heb een boek. Het heet: 642 things to write about. Samengesteld door de San Francisco Writers’ Grotto. Een boek vol opstel-opdrachten, bedoeld om je creative juices te laten flowen. Nou! Als ik ergens dol op ben is het wel mijn flowende creative juices! Opstellen schrijven vond ik op school al superleuk, dus toen ik dit boek ontdekte op internet dacht ik JA! HEBBEN HEBBEN HEBBEN.

Gekocht.

Thuis laten bezorgen. Op 1 juni 2014.

Nooit meer naar omgekeken.

Einde.

VLOG! Koken voor hongerige kinderen

Nou. Ik moet tegenwoordig drie keer per week koken voor de hongerige meute. Normaal gesproken kook ik nooit, want mijn vent kan dat veel beter en goedkoper. Hij raakt de weg niet kwijt in de supermarkt, hij weet wat er in de aanbieding is en wat alles kost. Vervolgens maakt hij er een smakelijke, gezonde maaltijd van, die iedereen ook daadwerkelijk lust.

Ik daarentegen doe aan paniek-winkelen. Ik ga de supermarkt in met honger en gooi met een waas voor mijn ogen lukraak dingen in mijn mandje. Bij de kassa schrik ik me gek van het af te rekenen bedrag. En vaak mislukt mijn kooksel ook nog danig. Ik snap niet hoe dat kan, want vroeger kookte ík altijd en was het lekker.

Misschien verleer je het als je het een tijd niet doet? Geen idee. Anyway, nu is het rooster van mijn verkering anders en moet ik dus wel maaltijden in elkaar draaien en de kinderen voeden voordat ze het huis afbreken.

Met nul inspiratie en weinig tijd vind ik dat moeilijk. Afijn, gisteren vroeg ik op facebook om makkelijke recepten en kreeg ik 120 reacties. Hatsee. Dat schiet lekker op.

En om dat te vieren maakte ik gisteren zowaar een vlog, om het resultaat te tonen. Hier is de link: Koken met Quak

WAARSCHUWING: BEVAT BEELDEN VAN HUILENDE KINDEREN

Kinderen. Zucht. Maar je krijgt er zóveel voor terug!

De laatste tijd probeer ik te bedenken wat ik deed voordat ik kinderen had. Dat is inmiddels ruim 5 jaar geleden, dus niet echt een eeuwigheid, maar ik kan het me niet meer zo voor de geest halen.

Ik werkte veel. Ik keek veel tv. Ik las wel eens wat. Ik zat vaak in bad. Ik winkelde vaak. (voordat er kinderen kwamen had ik ook vrij veel geld want toen hoefden er niet maandelijks honderden euro’s overgemaakt te worden naar kinderdagverblijf Het Hele Schaap Veronica) Ik ging wel eens sporten. Ik kookte uitgebreid. Allemaal niet echt verheffend.

Sinds ik wel kinderen heb (en nog steeds vijf dagen in de week werk) vervloek ik mijn oude zelf. Waarom deed ik niks met die bergen vrije tijd? Waarom genoot ik er niet wat meer van? Ik sliep elke nacht dóór en vond dat volkomen normaal! Ik kon de deur uit wanneer ik dat wilde! Bij de drogist kocht ik badolie of een nieuwe eyeliner, in plaats van een megapak luiers maat 4, sudocrem en billendoekjes. Tijdschriften las ik daadwerkelijk. Vakanties waren ècht vakantie.

Ik wil niet zielig doen want ik ben dolblij met de kinderen en ons leven samen. Zoveel liefde en gezelligheid. Dat sowieso. Maar man oh man, wat kan al dat gehaast toch heftig zijn. Zodra de wekker ’s ochtends gaat hangt de dag van deadlines aan elkaar. Iedereen moet op tijd op school en andere plekken zijn. En dan doe ik ook nog werk dat op een extreme manier van deadlines afhankelijk is. (Ik presenteer een radioprogramma. En dat MOET stipt om 10 uur beginnen. En als de plaat afgelopen is MOET er iets gebeuren of gezegd worden. En de headlines MOETEN na het reclameblok gelezen worden. Etcetera.)

Na de werkdag de avondspits en dan thuis nog onze eigen avondspits met eten, kids in bad en naar bed enzovoorts. Haasten, haasten, haasten. Blegh.

Iemand die ik vaag ken en die kennelijk bewust ‘kindvrij’ in het leven staat begon hier van de week pesterig over. Zij zei: ‘Ja, mensen zeggen altijd over kinderen dat je er zoveel voor terug krijgt, maar ik krijg nooit te horen wat dat dan precies is’. (Ik had net daarvoor verzucht dat ik zo weinig sliep dankzij die kleine en dat ik eigenlijk nooit tijd voor mezelf had. Ik was echt heel erg zielig)

Ze vervolgde haar verhaal met een vals lachje: ‘Weet je, als ík straks thuis kom ga ik lekker eten wat ik zelf wil, wanneer ik zelf wil en daarna ga ik lekker heel de avond een bóek lezen. En daarna? Daarna ga ik heeeeerlijk slapen! De HELE NACHT LANG! Doei doei!’ riep ze blij, terwijl ze wegliep.

Wat een heks.

Maar echt.

Wat een trut.

Afgetobde moeders verdienen een schouderklopje. Een luisterend oor, of een dikke knuffel. Desnoods een groot glas wijn, maar IN IEDER GEVAL GEEN EXTRA TRAP NA! Je gaat toch ook niet over je laatstgenoten kerstdiner beginnen tegen een uitgemergeld straatkind in een derde wereldland?

Nu ik er nog eens over nadenk zit er vast een stuk frustratie bij haar- Iedereen begint maar de hele tijd over die zeikkinderen van ze; allemaal supersaaie klaagverhalen of juist overdreven blij gedoe. Ken mij het verrotten, jíj hebt jezelf laten bezwangeren, jíj kiest voor dit leven, ja toch, gedraag je dan ook een beetje en val mij niet lastig met gezwets over krampjes en doorkomende tandjes en doorwaakte nachten.

En dan vraagt iedereen ook nog eens de hele tijd of zíj ooit nog aan kinderen gaat beginnen en zo ja wanneer dan. Om gek van te worden.

Meid, ik snap je. En ik heb inmiddels wel een antwoord op die vraag van je. Wat je ervoor terug krijgt?

Ten eerste de kunst van het onvoorwaardelijk houden van iemand. Dat alleen al is zo’n rare ervaring, dat ik niet eens ga beginnen met een uitleg. Van te voren dènk je dat je het weet, maar je weet het niet. Echt niet.

Verder: je leert dat de wereld niet alleen om jou draait. Iedere dag is een levensles. Dat klinkt woest diepzinnig (en dat is het ook), maar wat ik van het moederschap leer is met geen pen te beschrijven. Ik weet nu bijvoorbeeld dat àlle andere ouders óók maar wat aanrommelen. Niemand blijkt echt te weten hoe het moet of hoort met die kinderen. Tja. Ik weet ook dat waar geluk daadwerkelijk in de kleine dingetjes zit.

En ik bezie de wereld (en jou dus ook, gekke heks!) met een nieuw soort mildheid.

Het is oké.

Wat Niemand Je Vertelt Als Je Een Kind Krijgt (en wat ik nu dus maar doe)

Na een intensieve week kraamzorg stapt de kraamverzorgster op haar fiets en rijdt de straat uit. Je moeder pakt haar tas en zegt: ‘Zo, ik ga ook maar eens op huis aan’. Jij roept nog even Dankjewel!! En dan valt de deur dicht. Stilte. Eindelijk met z’n drietjes. Je kijkt even naar elkaar en daarna naar die versgeperste baby die daar in zijn of haar wiegje ligt. En dan valt het kwartje:

JE WEET HELEMAAL NIET HOE DIT MOET!!!

Waarom laat iedereen je alleen met dit nieuwe kind? Is het daadwerkelijk de bedoeling dat jij deze baby helemaal zelfstandig gaat grootbrengen?

HELP!!!!!!

Dit gevoel, mensen. Je kunt 16 boeken over zwangerschap & bevalling lezen, al vanaf week 6 met een buikband lopen, 5 cursussen hypnobirthing volgen en je helemaal idioot googelen, maar dit gevoel krijg je sowieso: Hoe nu verder?

Lees dat snel dit blog want ik weet het wèl.

Nee hoor, grapje.

Ik weet wel een aantal dingen over het krijgen en verzorgen van baby’s die niemand je ooit vertelt.

Komen ze! (In willekeurige volgorde)

  • Banaan maakt vreselijke vlekken. Slabbetjes, wipstoeltjes, rompertjes: Als er bananenprutje op komt ben je het haasje. De vlekken manifesteren zich pas echt na een tijdje, bijvoorbeeld als je het item al lang en breed hebt gewassen. Dan vraag je je af waar die ranzige bruine vlekken vandaan komen. Het antwoord is altijd: Banaan. Jammer genoeg zijn baby’s dol op banaan, en dan vooral als ze het fijn kunnen knijpen in hun knuistjes. De oplossing? Meteen ingrijpen als er ergens banaan op komt door de boel af te spoelen met koud water. Daarna meteen wassen of eerst wasmiddel laten inweken. Of niet. Het maakt toch allemaal geen reet uit. Bananen
  • De eerste ontlasting van de baby. Vooral voor vaders een onaangename verrassing. (Moeders weet al wat ze kan verwachten want die heeft al 16 boeken over dit onderwerp gelezen) Als de baby voor de allereerste keer poept (aaaawwwww LIEF) kun je een zwartgroene substantie verwachten die in de verste verte niet lijkt op grotemensenpoep. Het ruikt niet overdreven vies maar het ziet er eng uit. Niks aan de hand, papa. Dit heet meconium. Hoort er bij. Google maar. (Niet als je straks nog moet eten)
  • Rompertjes kunnen ook OMLAAG UIT! Dé uitvinding van de eeuw. Ondergekakte rompers hoeven dus niet over het babyhoofd uitgetrokken te worden. Niemand weet dit. Nu jij wel. img_7029
  • Hydrofiele luiers. Haal er minstens 36 in huis. Hydrofiele eh…wat? Wat is het? Een soort dunne witte doeken die je niet gebruikt als luier. (logisch) In alle baby-uitzetlijstjes staat dat je er ongeveer 6 moet hebben. Klopt niet. Koop het zesvoudige. Je krijgt er geen spijt van. Je gebruikt ze voor ALLES. Spuugjes opdweilen, baby afdrogen, banaan wegvegen, als onderlakentje in de wagen… Je hebt ook hele leuke hippe, met allerlei printjes. Die koop je niet want je wil ze op 90 graden kunnen uitkoken. IMG_5702
  • Baby’s hebben zweetvoetjes. Ja! En dat ruik je. Een heel klein zweempje roquefort tussen die heerlijke teentjes. Snuif er aan en laat je overweldigen door het subtiele aroma. Verrukkelijk!
  • Je haar gaat nooit beter zitten dan tijdens je zwangerschap. Enjoy it while it lasts ladies!
  • Als je graag op de bank ligt met je verse baby bovenop je en die baby valt dan in slaap, zijn er altijd mensen die zeggen: Je moet haar in bed leggen want anders verwen je d’r teveel. Hier vind ik dingen van. Ding 1: Baby’s kun je niet verwennen. Ding 2: Die baby wíl binnen de kortste keren helemaal niet meer bovenop jou in slaap vallen. Die dag komt er aan en dan huil je, want het was zo verschrikkelijk fijn met zo’n zacht snurkend hummeltje op je borst. Mijn advies: Laat je kindeke zo vaak mogelijk op jou in slaap vallen en geniet. Laat ze maar lullen.IMG_5570

Zo! Nu weet je alles. En ben je klaar voor het ouderschap. Graag gedaan.

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑