zzzzzzzzlaaptekort

Baby Mia is ruim 11 weken oud. We wonen nu 5 weken in het nieuwe huis en Mereltje gaat over twee dagen voor het eerst naar school.

Onze baby is de liefste baby van de hele wereld. Ze is makkelijk en vrolijk (zolang alles gaat zoals zij het wil) en maakt graag contact. Met haar grote blauwe kijkers zoekt ze net zo lang je blik tot het is gelukt en dan begint ze te schateren. En ze heeft ook van die heerlijke dikke benen en bolle wangen waar je eindeloos kusjes op wil geven. IMG_5702

Maar het zou toch allemaal net iets beter te doen zijn ALS ZE EENS ZOU SLAPEN VERDORIE!!

Oh, begrijp me goed, ik ben compleet gek op dat kind en het is ook helemaal geen huilbaby of wat dan ook. Maar twee, drie keer per nacht een voeding is geen pretje. En in de laatste weken van de zwangerschap sliep ik ook al zo slecht. Dus eigenlijk slaap ik al een half jaar VOOR GEEN METERT. (ja die t staat er expres want ik ben toch een nep-RotterdammerT)

Dat ging heel lang best goed, maar nu is het dan toch echt toegeslagen: Slaaptekortgerelateerd geheugenverlies.

Ik heb ooit eens ergens gelezen dat niet slapen net zoiets is als teveel zuipen. Dat het bijvoorbeeld je rijvaardigheid beïnvloedt. En ik denk dat dat klopt. Soort van. In de auto slinger ik bijvoorbeeld soms best wel. Ik schrik daar dan HEEL erg van want ik heb kinderen en ik wil nog lang niet dood. En nu rij ik weer dagelijks naar m’n werk en dan rij ik opeens ergens en denk ik HUH ben ik hier al? En dan kan ik me niks meer herinneren van de voorgaande rit. Volledig op de automatische piloot.

Het zou verboden moeten worden! Hoeveel jonge ouders rijden als halve zombies rond op de Nederlandse snelwegen? Is dat al eens onderzocht? Ik pleit voor ingrijpen door de overheid: Als je kunt aantonen dat je een baby hebt mag je al je taxikosten aftrekken van de belasting. Offfff….er komt een nieuw soort gesubsidieerd busvervoer, dat de jonge ouders thuis komt ophalen en veilig op hun werk bezorgt. Vrouwen in de overgang, mensen met een jetlag en andere duffe types mogen ook mee.

IMG_5675
Hier zou ze dus moeten slapen. Doet ze niet.

En dan heb je ook nog andere verschijnselen die horen bij structureel te weinig slaap:

  • hoofd vol watten
  • slechte weerstand
  • niet op woorden kunnen komen (dat ene ding, eh eh, wat er boven op een kamer zit, hoe heet het nou, het is wit en plat maar hoog enzo eh eh….OH JA PLAFOND)
  • naar de schuur lopen en daar dan staan en niet meer weten wat je er ging doen
  • hoofd vol watten oh wacht dat zei ik al
  • geen inspiratie
  • nul geduld
  • voortdurend zin in vet en zout en zoet eten waardoor je nooit meer van je babypens afkomt
  • pijn in je ogen
  • soms bonkende hoofdpijn
  • alles lijkt scheef
  • afkeer van harde schelle cartoons op tv
  • gezicht vol rimpels die nieuw zijn
  • kan geen afstanden inschatten (SUPERHANDIG bij het inparkeren)
  • als je te snel omkijkt schudt de hele wereld mee

Ennnn zo kan ik nog jaren doorgaan. Doe ik niet. Ik hou er mee op. Want ik ben moe. En de baby slaapt dus kan ik ook nog even een dutje doen. Hoop ik.

Kusjes!!! En welterusten.

IMG_5685

 

 

 

 

 

 

 

Spullenstress! (uitpakken is stom)

Tjonge jonge jonge, wat een leuk blog is dit toch. Een blog waarin je maar liefst in drie verschillende verhalen wordt bijgepraat over de verhuizing van een wildvreemde. (Tenzij je m’n Facebookvriend bent,maar dan ken je me oppervlakkig want ik zet altijd alleen de leuke dingen in mijn leven op Facebook)

Ik had je nog een blogje beloofd over Het Uitpakken Der Dozen. We hadden al onze bezittingen in 72 dozen laten pakken en nu, twee weken na de verhuizing, hebben we alles uitgepakt en een (voorlopige) plek gegeven. Punt. Dat was het. Eigenlijk best wel saai. Want dat is het: Het uitpakken is het saaiste van het hele verhuisgebeuren.

IMG_5250

Je zit in je fonkelnieuwe huis, met leuke nieuwe kleuren op de muur en hier en daar een nieuw meubeltje en je schoonmoeder heeft schoongemaakt en alles ruikt lekker fris en dan… moet je daar al je ouwe teringzooi neer gaan zetten. En dat is dus helemaal niet zo leuk. Want je moet gaan nadenken over wáár je wat gaat neerzetten of stallen.

Verhuizen betekent dat je nog steeds gewoon je eigen spullen meesleept en dat je dus niet aan een nieuw, groots, meeslepend avontuur begint en ook niet dat je zelf helemaal nieuw en verbeterd bent. Zo ging ik honderd jaar geleden in een soort relatiecrisis alleen op reis naar Thailand. Zit je daar op een waanzinnig mooi tropisch bounty-strand te blowen met Fergal uit Ierland en Jonathan uit Israel, ben je nog steeds gewoon suffe Chantal uit de Bauerstraat met haar stomme relatiecrisis. Weglopen naar een prachtig oord helpt niks.

En verhuizen helpt ook niet tegen spullenstress. Die spullen die je niet wilt uitzoeken en weggooien omdat het een saai klusje is met bovendien een rare emotionele lading. Bonnetjes uit Australië. Papieren uit de tijd dat ik in Amerika studeerde. Is dat leuk om te bewaren? Nee! Is het leuk om weg te gooien? Nee! Is het het enige bewijs dat ik ooit spannende dingen deed met mijn leven? Niet echt. Of misschien toch wel want de foto’s zijn kwijt of nooit gemaakt.

En nu zegt m’n moeder ook nog dat ik mijn zooi uit hun huis moet komen ophalen! Jarenlang heb ik overbodige items kunnen stallen in een gangkast bij m’n ouders thuis. In het oude huis hadden we NUL bergruimte en nu best wel wat. Dus ja. Ik kom er niet meer mee weg. Ik moet de spullenstress te lijf gaan op TWEE verschillende locaties! Aaaargh.En m’n moeder zei dat het HEEL VEEL was. Aaaargh! Ik weet niet eens meer precies wat we in die gangkast van m’n ouders hebben gezet dus waarschijnlijk kan alles linea recta naar de vuilnisbelt. Aaaargh!

Nooit meer iets kopen. Of krijgen. En een NEE NEE sticker op de deur. Stop de Spullen!

Voortaan leef ik van de lucht. Nog goedkoper ook.

IMG_5283

Tot gauw.

 

72 Verhuisdozen. 1 Missie (of deel 2 van ‘Over)

We hadden anderhalve week de tijd om het nieuwe huis naar onze zin te maken. In het vorige blogje kon je lezen welke kleuren we op de muren hebben geklodderd en hoe de vloer werd na het schuren (NOG STEEDS BLIJ MEE- HOE OPPERVLAKKIG KUN JE ZIJN).

Daarna werd het tijd om de echte verhuizers te laten komen. Ik had natuurlijk een baby van een paar weken oud en niet veel zin om alles zelf te doen en/of veel kennissen en familie hier mee te belasten. En dus ging ik op zoek naar een verhuisbedrijf. Want wat kost zoiets nou precies?

Van vijf bedrijven heb ik offertes gekregen en we kozen (natuurlijk) de goedkoopste. De prijzen varieerden enorm, maar uiteindelijk kwamen we uit bij Verhuiscompany uit Utrecht. Zij kwamen eerst alles inpakken en de volgende dag de boel verhuizen, voor 750 euro all in. En dan zetten ze ook nog je bed voor je in elkaar.

IMG_5139

Op de inpakdag kwamen Nicole en Sylvester van Verhuiscompany rond 8 uur onze zooi inpakken. Ik zeg expres zooi, want je komt er pas echt achter hoeveel troep je hebt als er verhuisd moet worden. En ik maar trots zijn dat ik al zoveel had weggegooid. Nou, mooi niet. Er kwamen vooral veel ‘dingetjes’ voorbij waarvan ik dacht: Waarom heb ik dit en wat moet ik er mee. Ik was letterlijk ‘chef lege dozen’ die dag.

Nicole en Sylvester gingen als een gesmeerde inpakmachine tekeer en tegen half één waren alle kasten leeg en stonden de dozen tot aan het plafond opgestapeld. Wel heel gek om andere mensen zo in de weer te zien met jouw spullen. En met jouw katten, want probeer die beesten maar eens uit al die dozen te houden.Gelukkig waren de inpakkers erg dol op katten. En op m’n dochter van 3, die ook een doos kreeg om in te pakken.

En Chantal, wat heb jij zèlf nog ingepakt die dag?

Helemaal NIKS.

Ja, kleren en toiletspullen voor iedereen. Want ál het andere werd ingepakt. Ook de kleding en alle mokken en het bestek en, en, nou ja je snapt het inmiddels wel; ALLES. Ik zat verder met de baby op de bank. De verkering had ochtenddienst dus die kreeg er weinig van mee en m’n schoonmoeder was in het nieuwe huis nog een dag woest aan de poets. Lunchen en dineren deden we in de stad, bij een eetcafé. Want ik had nog geen theelepeltje over. De serveerster knikte al begrijpend: ‘Jullie zijn zeker aan het verbouwen?’

IMG_5154

De volgende ochtend stonden de verhuizers voor de deur, vier man sterk. Jan, Piet, Joris en Korneel. (ja okee, zo heten ze niet echt maar ik ben hun namen vergeten) En zij hebben al die dozen ingeladen, net als de bank, de bedden, de planten op de binnenplaats en de koelkast.

IMG_5177

En Chantal, wat heb jij zèlf nog ingeladen die dag?

Helemaal NIKS.

Ik heb met de baby op schoot op een stoel in het kale nieuwe huis zitten wachten en toen de bank werd uitgeladen ben ik daar op gaan zitten met de baby. Ideaal. En elke cent waard.

IMG_5215

Om half twee gingen Jan, Piet, Joris en Korneel weer weg en zaten wij met de volgende taak: Uitpakken!

IMG_5219

 

En dus volgt er nog een deel 3. Doei!

Over.

Hè hè. Nou nou. Poeh poeh. De drukste twee weken uit mijn leven zitten er op. We zijn over! Doei lief oud huis, hallo onbekend nieuw huis.

Op 1 juli kregen we de sleutel van ons nieuwe huis, en op 15 juli moesten we uit ons oude huis zijn. Complicerende factoren waren de pasgeboren baby, de peuter van 3, het kleffe plakweer en een niet misselijk werkschema van mijn wederhelft. Genoeg om helemaal debiel te worden van de stress. Nou, debiel geworden zijn we geloof ik niet, maar moe zijn we nu zeker. En dat terwijl het nog redelijk van een leien dakje ging allemaal.

Een min of meer chronologisch verslag:

Op 1 juli hadden we eerst de eindinspectie van het huis (nul bijzonderheden) en daarna gingen we tekenen. Nou, bij de notaris had ik nog een persoonlijk zweetmoment toen de baby begon te jengelen en ik haar moest aanleggen ten overstaan van de notaris, de makelaar, de verkopende partij en de vrouw die de koffie kwam brengen. VINDT IEDEREEN HET GOED DAT IK EVEN MIJN LINKERBORST UIT MIJN SHIRT FRIEMEL WANT DE BABY HEEFT HONGER OKEE SUPERBEDANKT.

Ik heb dus de akte getekend met de baby aan de borst. Daar zijn foto’s van maar die plaats ik mooi niet. Ik geloof niet dat iemand het echt heel raar vond, maar ik zelf moest even een drempel over.

Daarna moesten we aan de klus. Laten we nog even kijken hoe het er uitzag in de folder, de ‘voor’ situatie:

2

Nou, de vloer was redelijk geel en beschadigd, dus hebben we hem professioneel laten schuren en whitewashen. Tadaaaa:

IMG_4991

Ik ben er nogal verliefd op. Kun je verliefd worden op een vloer? Ja? Nee? Nou, ik ben het. De kieren in de vloer konden niet weggewerkt worden, maar zoals de vloerenboer zei: ‘Sommige mensen betalen grof geld voor zo’n ruige uitstraling’. Ehm okee prima.

M’n vader vond de eikenhouten plinten niet mooi en heeft die er als een woesteling vanaf staan trekken en vervangen door witte plinten van de bouwmarkt. Ziet er ook veel frisser uit meteen.

Ook zijn we flink aan de verf gegaan. De woonkamer, de slaapkamers van de meiden en onze slaapkamer hebben we met behulp van diverse ouders onder handen genomen. In de woonkamer kozen we voor de tint Shadow Pink 7514 van Histor. Ik word niet gesponsord om deze kleur aan te prijzen (WAS HET VERDORIE MAAR ZO’N FEEST) maar ik ben er heel erg blij mee. Warm, zacht en gezellig en tóch nieuw en volwassen. (HISTOR, BEL ME EN BETAAL ME)

IMG_5063

 

Baby Mia doet hier een heerlijk dutje terwijl iedereen om haar heen aan het schilderen, zagen en opruimen is. Ideaal kind eigenlijk.

In de aanloop naar de verhuizing en de klusperiode kreeg ik van veel mensen het advies om het rustig aan te doen en alles over te laten aan anderen. Want net een baby gekregen en nog aan het bijkomen. Mm ja. Wat denk je zelf. Dat lukt me dus echt niet hè, een beetje niksen terwijl anderen aan mijn huis werken.

Gelukkig kwamen onze ouders veel, vaak en lang helpen en was er altijd wel íemand die de baby wilde knuffelen terwijl ik even snel een muurtje sausde. HEER-LIJK om toe te kunnen geven aan je dadendrang.

Ik moet wel zeggen dat het af en toe letterlijk zwart werd voor m’n ogen. En dat ik één keer een beetje omviel. Maar verder ging het prima.

IMG_4950

Hier is m’n oudste de kamer van haar zusje aan het schilderen. Die witte streep is mijn poging om een barst in het stucwerk te repareren. In spachtelputz. Met speciaal spachtelputz-spul. Ik kan dit ten zeerste afraden. Als ik er gewoon een beetje dik overheen had geschilderd was er niks aan de hand geweest, maar nu is de barst een soort van langgerekte bult geworden. Lelijk!! Het is wel echt een vak dus. Dat je beter kunt overlaten aan vakmensen.

En nu we het er toch over hebben: Wat een kútspul is dat spachtelputz zeg, niet normaal wat een ellende. Het is sowieso vreselijk gedateerd, je kunt er niet overheen behangen, het kost tonnen aan verf omdat het zo korrelig van structuur is, het wordt niet egaal één kleur en als je tegen zo’n muur aanloopt lig je helemaal open dankzij de scherpe puntjes. Vre-se-lijk. Maar goed, geen geld om het glad te laten stuken dus we doen het er maar mee. En voor die barst zet ik wel een kast.

IMG_5088

Uiteindelijk toch wel leuk geworden. Kleur: Vintage Blue van Flexa. Mooie kleur (SHOW ME THE MONEY FLEXA PEOPLE) maar eigenlijk vloeken alle andere turquoise/blauwe tinten er mee (OK LAAT MAAR FLEXA). Zie het eerder geverfde stoeltje van oma Tineke. Die lamp is van Ikea. Het bedje ook. Het kindje is van mezelf.

In onze slaapkamer ben ik helemaal in m’n nopjes met de Zuiver Cable Drop Hanglamp die ik in een opwelling online had besteld. Was een gokje maar hij staat echt te gek en is helemaal niet bizar hysterisch groot zoals ik vreesde.

IMG_5087

Nou, tot zover deel 1 van deze epische verhuizingslegende. Later meer!

PS: Ons huis is zo prachtig geworden dankzij Frans, Jitske, Rob, Mirjam, Nancy en Flip. Dank, dank! Zonder jullie was het ons nooooooit gelukt! Dikke kussers voor jullie.

Zij Keek In Haar Keukenkast En Je Gelooft Nooit Wat Ze Daar Zag

Baby Mia vier weken oud, over twee dagen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis WAAAAH

Snel, snel, de baby slaapt! Eindelijk tijd voor mezelf. Ze zeggen wel eens dat je moet slapen zodra de baby slaapt om op die manier je slaaptekort tegen te gaan. Ik zeg: Dikke vette ammehoela. Als je al een ouder, rondrennend kind hebt kan dat sowieso nooit (zooo jammer dat ze geen middagdutjes meer doet) en je wilt ook wel eens rustig een boterham eten, naar de wc gaan, Homes Under The Hammer kijken óf een blogje tikken.

image

Nu is Mia dus onder zeil, haar zus is naar het kinderdagverblijf en de man is werken. In de verte hoor ik de kat lawaai maken maar ik heb geen zin om te kijken wat er nu weer gesloopt wordt. Ach, als het kapot is verhuizen we het lekker toch niet mee.

Want dat zit er nu dus wel echt aan te komen, die verhuizing. Woehoeiiiiii! Over twee dagen krijgen we de sleutel! En dan wordt het daarna even een weekendje duimen draaien want ik ben alleen thuis met twee kleine kinderen, de verkering moet zaterdag én zondag werken. Niet echt ideaal, maar goed. Ik doe het er maar mee.

Ondertussen is het grote weggooien/weggeven/verpatsen voor woekerprijzen begonnen. Onze totaal verrotte tuintafel is naar de stort gebracht, net als de ladenkast in de hoek en ons grijs/witte kleed. Ik wilde drie jaar geleden persé een kleed, maar nu het weg is vind ik het eigenlijk wel fijn en fris. Het werd behoorlijk mottig en hoe vaak je het kreng ook stofzoog (is dat een woord?), het werd maar niet kattenhaar-vrij. Geplette rozijntjes, allerhande playmobil, plakkaten kattenkots, hele beschuiten met muisjes, alles werd er vakkundig in getrapt door kinderen van divers pluimage. Weg met dat stofnest!

IMG_4873

Ook de Ikeakast onder de trap hebben wij onder luid gejuich in elkaar getrapt. Heerlijk om éven al je agressie te botvieren op een stom voorwerp waar je je al jaren aan ergert. De laden van de kast waren gemaakt van karton en zakten door en het mdf-frame brak al na een paar maanden. Nooit kopen, die Hemnes-ellende. Ook geen Malm-kasten kopen trouwens, als je tenminste niet wil dat je peuter geplet wordt door zo’n onding. (Lees het gruwelverhaal hier)

Gisteravond nog even de twee lampen verkocht die boventallig zijn geworden. En het tv-meubel op marktplaats gezet. Straks ook nog even de magnetron proberen te verkopen. En wat er verder nog overbodig blijkt als ik het huis binnenstebuiten heb gekeerd.

image

Zo moet ik nog de inhoud van de keukenkastjes kritisch bekijken. Al die beschadigde pannen meenemen? De 35.000 verschillende kruiden in potjes en blikjes en zakjes? De schalen die nog stammen uit onze studententijd? De 3 eenzame fondue-vorkjes? De mooie maar nooit gebruikte amuse-glaasjes? De koekstempels? (ja dat bestaat) De vier verschillende schorten die ik nooit omdoe omdat ik altijd pas na zes vetvlekken op m’n shirt bedenk dat ik ergens prima schorten heb?

 

Nou, ik hoor de baby. Dus doei!

 

 

 

Fokking dankbaar

Soms zit het mee. Heb je een heerlijke dag met je gezinnetje. De zon schijnt, je planten staan frisgroen te stralen, het is een graad of 20 en je kunt metzonderjas een ijsje halen. Het huis is aan kant en ieder gezinslid heeft voldoende schone onderbroeken. Je koelkast is volgestouwd met heerlijk (en gezond!) eten en drinken, je hebt zelfs het laatste tijgertarwebrood weten te scoren bij de bakker. Er komen gezellige mensen op kraamvisite. Je krijgt mooie kadootjes. Er is genoeg melk in huis voor cappuccino’s.

IMG_4649

Je oudste dochter wil supervaak knuffelen met de baby. Je haar zit goed. Je vent ziet er lekker uit in z’n nieuwe spijkerbroek. De poezen liggen tevreden te snurken in het zonnetje. Er blijkt weer een zwangerschapskilo af te zijn. Je leest iets leuks. Je salaris is net gestort en het is meer dan je verwachtte. Het belangrijkste nieuws van de dag is dat de terrasjes overvol zaten. Op straat loopt een kind te zingen. De baby is blij. De peuter is blij. Jij bent blij. Iedereen is blij.

IMG_4750

Soms zit het niet mee. Dan heb je een hel van een dag. Alleen thuis met ontevreden kindertjes. Je hebt amper tijd om te plassen. Even rustig eten kun je al helemaal vergeten. De wifi klapt er uit. Er moet nodig gestofzuigd. Je loopt al een week in dezelfde joggingbroek vol vlekken. Je moet godsgruwelijk veel boodschappen doen maar je bent nog steeds niet aangekleed en het is al vier uur ‘s middags. De peuter wil niks. De baby wil niks. Iedereen begint op hetzelfde moment te huilen. De ene kat gaat in een hoek van de woonkamer zitten zeiken. De andere kat kotst al z’n brokjes uit.

IMG_3970
plasplek

 

Het is 30 graden Celsius met een luchtvochtigheid van 99%. Buiten zitten is niet fijn want de wildplassende kat heeft ook je hele tuin onder zitten pissen én poepen én kotsen. Je was hangt al dagen te drogen maar voelt nog steeds klam aan. Je stoot keihard je teen. Je krijgt een zeurderig mailtje van iemand. De baby spuugt veertien outfits onder (ook die van jou).

IMG_4545
spuug

Op internet steekt de Zwarte Pieten Discussie weer de kop op. Je hebt een snotneus. De postbode denkt dat je niet thuis bent en neemt een langverwacht pakketje weer mee. Meerdere dikke vieze vliegen zoemen door je huis. Je horloge stopt er zomaar mee. De vaatwasser geeft een foutmelding die je niet snapt. Je smeert boterhammen maar laat er twee (met de besmeerde kant onder) op de vloer vallen.

Weet je wat je op zo’n dag eens zou moeten doen, beste Chantal? Eens goed bekijken wat je allemaal hebt in je leven en er fokking blij mee zijn! Niet zo zitten te trutten en het Opperwezen op je blote knietjes bedanken voor je twee kerngezonde kinderen, je leuke relatie en je leven zoals het is op dit moment.

Sorry. Iets teveel ellende gelezen de laatste paar dagen.

Liefs!

IMG_4774

 

 

10 Dingen die je vergeet over baby’s

Baby Mia vandaag 2 weken oud, over 17 dagen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis

IMG_4287

Ik begon een beetje overmoedig aan dit hele tweede baby-avontuur. Tenslotte had ik het hele circus de eerste keer ook overleefd. En de baby in kwestie leeft ook nog steeds, dus dat is ook wel een meevaller. Maar nu, twee weken na de geboorte van Mia, ben ik er wel achter dat je ook een hoop zaken verdringt als je (eerste) kind het baby-stadium is ontgroeid. Zoals:

  • Je staat 24 uur per dag in dienst van iemand anders. Alle kuchjes, huiltjes en snikjes vallen je op. Baby is pas echt blij als ze bij jou mag zijn. Of op jou of aan jou. Papa is een goede tweede, maar die heeft geen borsten. En dus komt het voornamelijk op jou neer. Heerlijk, echt hoor. Maar ook doodvermoeiend.
  • Die stinknavel! Het stompje navelstreng moet uitdrogen en er dan uit zichzelf af vallen. Dat duurt een aantal dagen. En STINKEN! Ver-schrik-ke-lijk. Naar een marktkraam vol dagen oud slachtafval op een bloedhete dag. Uuuggggh.
  • Baby’s vervellen na hun geboorte. Je hoeft ze niet paniekerig in te vetten met bakboter of uierzalf. Die schilfers? Dat hoort.
  • Borstvoeding is helemaal niet zo makkelijk als je eerst dacht. Nieuw kind, nieuwe gebruiksaanwijzing. Deze baby hapt anders aan dan de vorige! En wat drinkt ze vééél. En váááák. Om het vervolgens weer gedeeltelijk uit te spugen. Dat spugen was ik vergeten. Net als verstopte melkkanaaltjes en zere tepels. En oh ja, wanneer begint de baby ook al weer met roepen om eten? Antwoord: Zodra je eigen eten op tafel staat. EVERY. SINGLE. TIME.
  • Baby wassen. Kwestie van badje vullen, kind er in, boenen en afdrogen toch? NEEN. Baby moet op het aankleedkussen afgesponsd worden. Eerst het gezichtje zonder wasgel, dan het lijfje mét wasgel. (brullen!!) En daarná pas mag de baby in bad. Afdrogen doe je met een hydrofiele luier. Vergeet alle plooien niet.IMG_4528
  • Babypoep stinkt niet, niet echt. Vind ik. Was ik vergeten.
  • Dat gedoe over het geboortegewicht! Baby moet zsm maar in elk geval binnen twee weken weer net zoveel wegen als bij haar geboorte. Waar mama een beetje op haar gewicht wil letten moet die kleine juist zo veel mogelijk aankomen. Aangezien onze Mia bijna 9 pond woog is dat nog niet zo makkelijk gebleken. Ik maakte me geen zorgen. Totdat de kraamhulp, de huisarts, de verloskundige én de vrouw van het consultatiebureau zeiden dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Toen werd het opeens superbelangrijk. Ik geloof dat het nu wel goed zit, maar helemaal zeker weten doe ik dat niet. Morgen ga ik haar weer wegen!
  • Slaaptekort is ECHT HEEL ERG. Open deur natuurlijk, alle jonge ouders zijn doorlopend doodmoe. Maar hoe het ècht is, dat vergeet je. Je stommelt als een zombie door je huis en niets dringt echt tot je door. Watten in je hoofd. Je komt niet uit je woorden, onthoudt niks en hebt een humeur om op te schieten.
  • Hyfrofiele luiers. Je hebt er 16.000 en nóg zijn ze altijd op/kwijt/vies/ondergespuugd. Je wast je een ongeluk. Was ik vergeten. En het feit dat we geen droger hebben en het al dagen regent helpt ook niet echt.
  • De meeste mensen zijn bang voor pasgeboren baby’s. Mijn bloedeigen zus wilde Mia niet eens vasthouden! Trok ik me niks van aan. Ik drukte mijn nageslacht tóch in de armen van mijn benauwde, steeds paarser aanlopende zuster, die zó bang was dat ze haar nieuwe nichtje zou laten vallen dat ze zich niet meer durfde te bewegen. Mensen, kalmeer toch. Zo’n baby kan heel wat hebben hoor! Ok, je moet ze inderdaad niet op de grond laten vallen, maar verder is er weinig aan de hand als je ze misschien niet helemaal perfect vasthoudt. Beetje opletten dat het hoofdje niet naar achteren kiept. En als ze gaan huilen geef je ze rap weer terug aan mama. Want die hoort jouw verhaal toch niet meer als haar kleintje begint te schreeuwen.

Dat zijn zo tien van die dingen die je vergeet. Of misschien heb ik gewoon een slecht geheugen. Dat kan ook. Nou, ik ga de baby weer even een paar kusjes geven. Gewoon omdat het kan. Doei!

IMG_4544

Dagboek van een kraamvrouw

Baby Mia 10 dagen oud, over 21 dagen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. 

IMG_4458

– Liefie?

– Ja?

– Ik heb nootjes gekocht vandaag.

– Ja, dat zei je al.

– Maar had ik ook gezegd dat het macadamianoten zijn? Gezouten?

– Eh ja. Ook al. Maar je mag best je verhalen twee keer vertellen hoor, zoveel maak je nou ook weer niet mee.

Zo sneu ben ik dus al geworden. Dat het kopen van een zakje noten (mét dochter en baby) het spannendst is wat ik beleef op een doordeweekse dag, hahaha. Een klein rondje binnenstad. Niet te snel of te ver lopen natuurlijk, want nog steeds moe van de bevalling.

IMG_4397

Klein praatje maken hier en daar met de lokale middenstanders, een paar broden kopen en iets lekkers voor bij de koffie…misschien een ijsje halen? En dan weer kalmpjes naar huis. Waar ik een tekenfilmpje aanzet voor de oudste en zelf op de bank ga liggen met baby aan de borst. Hè hè, éven bijkomen. Baby Mia sukkelt in slaap maar laat een harde knetterscheet waar ze zelf wakker van schrikt (hahaha).

De rest van de dag:

Boterhammetje eten. Glaasje melk drinken. Hydrofiele luiers wassen. (niet met de hand hoor, ik ben geen barbaar) Wasje ophangen. Baby de borst geven Oudste op de wc zetten. Baby’s luier verschonen. Baby iets schoons aantrekken want ondergespuugd. Baby troosten. Baby de borst geven.

Oudste helpen met haar Playmobil. Zwaar geïrriteerd raken door eerder genoemd Playmobil. Zadeltje op Playmobil-paardje proberen te friemelen en zoeken naar een kennelijk cruciaal stukje plastic dat waarschijnlijk ergens in een kier van de vloer is gerold. Huilend kind troosten. Aandacht proberen af te leiden van voornoemd kwijtgeraakt stukje plastic. Baby de borst geven.

IMG_4481

Oma komt binnen. Neemt oudste mee naar de speeltuin. Baby valt in slaap. Zelf ook slaapje doen. Wakker worden van gebonk op het raam. Maar blijkt bij de overburen. Toch wakker. Baby de borst geven. Luier verschonen. Baby plast aankleedkussen onder. Dat verschonen. Wachten tot oma en oudste weer thuis zijn. Thee drinken met wat lekkers. Oudste eet mijn koffiebroodje op. Oma gedag zeggen.

Fantaseren over nieuw huis. Facebooken en twitteren. Oudste mag Dora kijken. Wachten tot manlief thuis komt met patat en kroketten. Eten met baby op schoot. Baby de borst geven. Gezicht van oudste ontdoen van resten curry en vet. Oudste nog even laten spelen. Baby de borst geven. Luier verschonen. Baby plast aankleedkussen onder. Dat verschonen. Oudste verhaaltjes voorlezen. Oudste tanden poetsen. Oudste pyjama aan. Oudste vangen en in bed leggen. Slaap Kindje Slaap zingen.

IMG_4473

Baby de borst geven. Oudste terug naar bed dirigeren. Kopje thee drinken. Baby de borst geven. Stukje chocola eten. Knikkebollen op de bank voor de tv. Baby de borst geven. Naar bed. Telefoon kwijt zijn. Telefoon vinden in de wasmand. Baby de borst geven. Luier verschonen. Baby plast aankleedkussen onder. Dat verschonen. Baby de borst geven. Baby in eigen bed leggen. Slapen. Baby de borst geven. Slapen.

Zzzzzz….

 

 

 

 

Kraamverhalen

Een week. Het is een week geleden dat ik weeën kreeg. En zes uur later waren we een dochter rijker: Mia.

Het lijkt veel korter en tegelijkertijd lijkt het ook alsof ze er al eeuwen is. Raar is dat. We moeten allemaal nog erg aan de nieuwe situatie wennen, maar ik hoef aan Mia zelf niet te wennen. Ze hoort er al helemaal bij, wat mij betreft. Het scheelt misschien dat ik haar al negen maanden had gedragen en haar bewegingen herken.

IMG_4409

En het is ook gewoon een kwestie van instinct. Want als er íets is dat je herinnert aan het feit dat je maar een dier bent, is het wel zwanger zijn en bevallen. Dat betekent niet dat je dankzij dat instinct ook meteen een soort supermoeder bent en dat je precies weet wat die baby nou weer van je wil. Ook al is het je tweede.

Inmiddels herken ik wel de ik-heb-honger-huil: èh èh èh. En ook de ugh-ik-ben-misselijk-geluidjes. En verder de iiiiiik-ben-aan-het poepen-gezichtsuitdrukking. Het is allemaal niet heel ingewikkeld. Ik leg Mia aan zodra ze dat wil, ook al is dat voor mijn gevoel DE HELE DAG. En na het drinken gaat ze slapen. Soms urenlang, soms maar heel kort. In de tussentijd oefent ze haar gezichtsuitdrukkingen en als je dan goed oplet zie je de prachtigste lachjes voorbij glijden op dat ronde gezichtje. Maar ook grappige fronsjes en afkeurende tuitmondjes. Leuker dan tv kijken. Echt.

IMG_4353

Morgen is het ook de laatste dag dat kraamhulp Rita hier in huis is. Het is zo gek en zo heerlijk om zo iemand over de vloer te hebben! Rita was hier ook toen Merel geboren was, dus we kennen elkaar al. Wat een heerlijkheid om elke dag een schoon bed te krijgen, dat er boterhammen voor je gesmeerd worden en dat er iemand is die op je baby en je peuter let als jij omvalt van de slaap.

Als ze weg is moeten we het alleen zien te rooien. Dat kunnen we! Heus wel! Echt! Tuurlijk! Gaat goed komen!

(merk je al dat ik het een beetje spannend vind?)

Met de komst van kraamhulp Rita hebben we ook opeens allerlei huishoudelijke zaken op orde. Zo zag ik dat we nu ineens knijpers in huis hebben, een wasmand en een nieuw pak gele doekjes. Kleding werd opeens gestreken! De wc en de badkamer worden dagelijks gepoetst. Rita nam een tummytub mee en een bedsteun, zodat ik heerlijk rechtop in bed kan zitten. Geweldig!

Het is natuurlijk niet alleen maar hosanna en hallelujah in de kraamperiode. Zo voel ik me nog steeds alsof ik ben overreden door een vrachtwagen. We slapen slecht. Mijn hechtingen trekken. Een loopje naar de dichtstbijzijnde winkel voelt als een marathon. Ik heb ineens veel minder tijd voor m’n oudste en ik mis haar. Mijn geliefde noemt me Campina Quak. Het huis staat overvol met babygerelateerde spullen. Het indrogende navelstompje van de baby stinkt als een bunzing. En zo kan ik nog wel wat dingen bedenken.

IMG_4315

Terwijl ik dit tik hangt er een kindje aan m’n borst. Ze slaapt en drinkt tegelijkertijd (bril-jant!) en wil niet in haar eigen bedje slapen. Zij wil alleen maar op mij liggen. En dat mag. Want ik ben haar mama. Al een hele week.