Op Sherryreis via een culinair reisbureau

Ik ken mijn beste vriendinnen al meer dan 40 jaar. En een tijd geleden besloten wij te gaan sparen voor uitjes. Weekendjes weg zonder mannen en kinderen, dat werk. WANT DAAR HEBBEN WIJ HEEL ERG VEEL BEHOEFTE AAN 😬

Zeven jaar geleden gingen we een weekend naar Schiermonnikoog (totaal weggeregend).

Drie jaar terug waren we toe aan ons tweede uitje: 5 dagen New York City. Dat was een groot succes en moeilijk te overtreffen.

Toen we een nieuwe bestemming wilden uitzoeken liepen we tegen diverse problemen aan. Het ingewikkeldste was verzinnen waar we heen wilden en wat te doen. We zijn alledrie totaal verschillend.

Mijn twee vriendinnen zijn heel erg sportief (geworden) en ik ben het tegenovergestelde. Kajakken in de Alpen? Ik ga liever gewoon dood. Vet feesten op Ibiza? Neen dankuwel. Een citytrip? Veel te vermoeiend. Een paar dagen op het platteland? Te saai.

En dan wil die niet naar IJsland, die niet naar Madrid, die niet naar Dublin, die niet naar Kopenhagen, die niet naar Budapest, enz enz

Kortom; moeilijk moeilijk. We bleven het prikken van een datum maar verschuiven waardoor ons spaarsaldo bizarre vormen begon aan te nemen.

Op een gegeven moment kreeg ik een soort lumineus idee. Want wát vinden we alledrie wèl leuk? Het antwoord: lekker eten. En zo kwam ik bij een culinair reisbureau uit.

Daar vroeg ik om een gepersonaliseerde reis en offerte. Drie wijven, begin 40, willen weg maar niet te ver en veel lekker eten graag. Ik kreeg diverse suggesties.

Wijn drinken in Lissabon, koken in Barcelona en sherry proeven in Jerez.

Uiteindelijk kozen we voor de Sherry-reis naar Spanje. Waarom?

Vinden wij sherry lekker?

Eh. Geen idee eigenlijk.

Houden wij zo van Spanje?

Ik was er nog nooit geweest.

Maar het was prachtig. Eerste stop: Sevilla.

Kijk nou hoe mooi! Ik heb me nog nooit ergens zo snel thuis gevoeld. De mensen waren er superaardig, het tempo ligt er aangenaam laag en ik voelde me er meteen helemaal bueno.

We waren er begin oktober en toen was het er nog ruim 30 graden. We kregen een rondleiding van gids Jaime. Fonetisch: [gaimèh]

Jaime wist ons honderdmiljoen miljard dingen te vertellen over de opbouw van de stad, over het verschil tussen Romeinen en de rest van de wereld, over citrusbomen, over zoenen met Spanjaarden (je zoent kennelijk iedereen. De hele dag), over Columbus, over flamenco, over Moren, over Barbaren, over Spaanse families en hoe hecht ze zijn… ik heb genoten.

Jaime doet dit werk al 20 jaar, zeven dagen per week, 2 keer per dag. Moet je je dát eens voorstellen zeg. En dan was ie ook nog eens pas geopereerd aan z’n voet! #zielig

Hij zei zelf dattie oud genoeg was om onze vader te kunnen zijn, maar navraag leerde dat hij 49 was en waarschijnlijk niet op zijn 6e al voor nageslacht had kunnen zorgen. Maar, goed gewerkt Jaime! We waren er bijna ingetrapt. Bíjna.

De diners (en 1 lunch) waren door het reisbureau al volledig gepland, en dan kregen we er ook wijn en sherry bij, zoveel als we op konden.

Dat bleek in de praktijk nogal mee te vallen; Sherry (alle diverse soorten) heeft een flink alcoholpercentage en sla je niet zo makkelijk achterover als een willekeurig wijntje.

Het hotel in Sevilla was heerlijk, met een ondiep zwembadje op het dak en een bar met cocktails. Ook helemaal niet verkeerd.

Op dag twee in Sevilla brachten wij een bezoek aan het adembenemend mooie Alhambra. Een paleis om je vingers bij af te likken. Zie dit plafonnetje dan.

Na twee nachten Sevilla stapten we in de huurauto en reden we naar Jerez voor een overnachting in een hotel dat verder niet echt de moeite waard was.

In Jerez hebben we flink gewandeld, op terrasjes gezeten en een rondleiding gehad door een gerenommeerd sherry-huis: Bodegas José Estevéz.

Daar kwamen we erachter dat we sherry eigenlijk niet zo heel erg lekker vinden. Vooral de ‘jongere’ sherry’s zijn ehm… niet voor beginners.

Het zij zo. Nog wat vreetfoto’s? Ja? Ja?

Hier had Wies een gele jurk aan, met een geel drankje, geel eten bij een geel restaurant.

En dit was de eerste keer dat ik inktvis lekker vond.

En wat ze hier met een stuk tonijn hadden gedaan was onbehoorlijk lekker. We aten dit in Sanlucar de Barrameda, in een restaurant waar we zonder culinair reisbureau nooit terecht waren gekomen en waar de ober van die lieve donkere droomoogjes had en een rommelig baardje en een heel schattig accent…. sorry ik dwaal een beetje af.

Dan maar even over de sherry. Ik had in m’n leven pas een glas of twee op voordat ik aan deze reis begon.

Nu -na twee uitgebreide rondleidingen bij diverse bodegas- kan ik gastcolleges geven over de soorten sherry en hoe ze gemaakt worden.

Allereerst heb je druiven nodig die groeien rondom de stad Jerez of Sanlucar de Barrameda.

Daar maak je dan eerst een wrang droog wit wijntje van. Dat gaat in vaten, waar je het lekker laat gisten. Na een tijdje giet je driekwart van het vat in het volgende vat. Dat laat je ook weer gisten en doen en dan giet je het weer in een volgend vat.

Dat doe je vier keer. En in elk stadium kun je de sherry al drinken. Van licht, droog en wrang (Fino) naar donker, stroperig en mierzoet (Pedro Ximenez- lekker voor bij het dessert)

Je kunt de boel ook nog mengen en dan krijg je Cream Sherry. Bijvoorbeeld: Het ultiem zoete Pedro Ximenez met een jongere versie.

Dan is er ook nog een soort mislukte sherry die zeer exclusief is en die heet La Manzanilla. Daar is de gisting fout gegaan waardoor ie een heel eigen smaak krijgt.

Spanjaarden gooien alle sherry in de koelkast. Je drinkt het dus- alle soorten!- gekoeld. De mierzoete (die wij stiekem het lekkerst vinden) drinken ze alleen met kerst.

Wat een lekker reisje was dit. Ik hou nu nog meer van mijn vriendinnen dan ik al deed. Wat was het leuk. Zo gezellig en ongedwongen.

Nu krijg ik wel erg veel last van heimwee dus ik stop met dit verhaal. En neem nog een Pedro Ximenezje, met een stukje manchego en een klein beetje Spaanse ham. Adios! Hasta luego.

Advertenties

Stop-motion: nieuwe obsessie

Ja hoor, mevrouw heeft weer eens wat. Een nieuwe hobby. Bij toeval ontdekt en volledig los aan het gaan.

Het is:

stop-motion

Wat?

Van die filmpjes maken met bewegende poppetjes (etcetera) door telkens 1 foto te maken, iets kleins te veranderen en dan weer een foto te maken. Uiteindelijk heb je dan een grappige bewegende animatie. Denk Monty Python, denk Wallace & Gromit. Pingu!!pingu

The Corpse Bride van Tim Burton. Buurman & Buurman. Shawn het schaap. Kleimannetje Morph. De pauzefilmpjes op Nick junior. Noem maar op.

python
Terry Gilliam maakte briljante filmpjes voor Monty Python

Ik ontdekte de functie stop-motion in Stories van Instagram (scroll door de functies, hij staat na terugspeelvideo en handsfree) op een zondagmiddag na een potje kindermonopoly. Dochter en ik maakten vervolgens een paar filmpjes met de autootjes van het monopolyspel, die tegen elkaar raceten en alles overhoop botsten. Merel pakte er wat Playmobil poppetjes bij, en zo waren we lekker aan het rommelen.

Mijn statieven lagen op m’n werk dus zette ik mijn iPhone recht overeind in een glas -wat natuurlijk perfect is voor Instagram- en dat werkte in principe prima. Ik vond het meteen al zo lollig dat ik een speciale app downloadde, die iets beter was in het verwerken van de videootjes. Het is de app Stopmotion en hij kost een euro of 6. Een gratis versie heb je ook, maar dan kun je niet alle functies gebruiken en dat is MEGA-IRRITANT.

Die maandag erna keek ik na m’n uitzending op YouTube een stokoud filmpje waarin Monty Python-lid Terry Gilliam uitlegt hoe je met knipsels stop-motion kunt maken. Na twee minuten uitleg dacht ik WAAAAH DIT GA IK OOK PROBEREN.

En dus nam ik een foto van collega Ruud, maakte er een printje van (2 x) en knipte Ruud uit. (Terry Gilliam had in zijn tijd geen kleurenprinters, moeha!) Ik plukte een schilderijtje van de muur bij wijze van achtergrond, installeerde mijn mobieltje op een statief en maakte een kort filmpje van Ruud die iets zegt, vervolgens een beuk krijgt van zijn eigen arm en dan omvalt. De geluidjes (BONK! FFFSRT!) en de stem van Ruud monteerde ik er later in.

Supersloom was het filmpje, maar je zag wat de bedoeling was en Ruud (en al mijn andere collega’s) moesten er keihard om lachen. Ik had meteen de smaak te pakken. Die avond was ik alleen thuis en toen de meiden naar bed waren ben ik aan de keukentafel gaan knutselen. Aan mezelf. Eerst iets makkelijks:

 

Daarna een projectje waarvoor ik een aantal van mijn tuiniertijdschriften heb verknipt. De geluiden had ik allemaal al, (ik ben niet voor niks een radionerd) en het gemompel heb ik zelf ingesproken.

 

De truuk met de ogen en het hoofd dat open gaat is natuurlijk allemaal rechtstreeks gejat van held Terry Gilliam, maar ik zit nog in de experimentele fase natuurlijk.

Grote uitdagingen zijn licht en schaduwen. Ik heb nog geen geschikte lampen. Verder is het heel belangrijk dat je niet halverwege de opname je statief overhoop schopt. Dat is nooit een goed idee natuurlijk, maar hier is een miniem duwtje al funest voor het beeld. De grotere plaatjes -zoals hier mijn hoofd- plak ik vast op de tafel, want ook die wil je niet bewegen tijdens de opnames.

Later kun je nog allerlei effecten toevoegen. En geluiden. En titels enzo. Dat doe ik in LumaFusion. Een app die wij bij RTV Rijnmond heel veel gebruiken voor het monteren van video’s. Luma is goed maar niet goedkoop, een euro of 20 meen ik me te herinneren. Je kunt er video en audio in importeren en het beeld kantelen, bijsnijden, filters toevoegen, versnellen en vertragen, noem maar op.

Ik maakte nog wat filmpjes met & voor collega’s. Cees ging met pensioen. Die zou natuurlijk achter de geraniums verdwijnen! (maar niet heus hè)

 

En onze populaire weerman Ed Aldus zit er met zijn weersverwachtingen eigenlijk maar zelden naast, dus vond ik het een grappig idee om iets te maken waarbij hij met weerbarstig weer te maken krijgt. Hij sprak hem zelf in, via Whatsapp.

 

Ed regent, ja. Ik heb er ook nog ééntje gemaakt met sneeuw: Ed sneeuwt. En ik barst nog van de ideeën voor nieuwe weerberichten met Ed, want hiermee kan ik bijna eindeloos variëren, hahaha! Gelukkig vindt Ed het zelf ook erg leuk.

Nou. En gistermiddag probeerde ik eens wat met klei. Gewoon, lekker buiten. Drankje d’r bij, toastje met kaas en een blokje Fimo-klei. Het moest een filmpje worden met een poppetje. Ehm ja okee, niet echt nog een poppetje maar ik zit nog in de friemelfase nu.

Ik vind dit zó leuk!! En de mensen aan wie ik het laat zien op Facebook/Twitter/Instagram vinden het ook leuk. Ik krijg er ook veel vragen over, dus vandaar dit blog.

Ik doe over zo’n knipselfilmpje van 15 seconden ongeveer anderhalf uur. Dit filmpje van het kleipoppetje kostte me maar 20 minuten want daarvoor hoefde ik niet vanalles te printen en uit te knippen. Als ik meer tijd had zou ik elke dag een filmpje maken. Ik barst werkelijk van de ideeën. Ik hou van knutselen en ik hou van monteren! Ideaal!

Ik wil nu nog een goed zwaar laag statief, twee of meer goede lampen en iets van een achtergrondje om een soort studiootje te kunnen maken, meer klei en meer kleuren, en graag nog drie extra uren in een dag zodat ik voldoende tijd heb om me uit te leven.

 

Nou eens een keer NIET naar het tuincentrum

Ik zit in de laatste paar dagen van mijn 2,5 week vakantie. Zoals altijd moest ik me vanmorgen enorm verzetten tegen de neiging om naar een tuincentrum af te reizen en daar een absurd bedrag uit te geven.

M’n tuin is vol (echt) maar ik zie onze stervende olijfboom en ik wil hem niet redden. Er moet iets nieuws komen! Iets fris! Iets groens! Nu! Nu! En die halfgare vlinderplant kan er ook wel uit, er past vast iets veeeeeel mooiers in die bak in de voortuin.

Zo denk ik dan. Ergens in mijn hoofd zegt een stemmetje dat ik pas ècht gelukkig zal zijn als die tuin he-le-maal perfect is.

Maar wanneer bereik je dat punt? Nooit natuurlijk. Er is altijd wel wát. Staan je hosta’s er prachtig bij, zakt je Toscaanse Jasmijn helemaal in. Of de boel staat op het punt te gaan bloeien en dan komen er slakken of rupsen alle jonge knoppen opvreten. Of de zon schijnt niet tijdens je feestje, of je wordt zeeziek in je übertrendy hangstoel. Je dahlia’s knakken in de wind, de luizen bevolken je rozen. Zo blijf je bezig.

Dat perfecte wereldje bestaat gewoon niet. Dat weet ik. En toch vind ik het moeilijk om er niet aan toe te geven. Ook al is m’n geld bijna helemaal op en is die tuin tot op de millimeter volgeplempt.

Ik denk dat het hetzelfde werkt bij mensen die heel veel nieuwe kleding kopen. De constante belofte van een beter leven, het droomplaatje dat de bladen en instagram je aanpraten.

Ik had al vrij snel door dat het me met kleding nooit zal lukken. Ik heb niet veel gevoel voor stijl of mode en bovendien ben ik geen 20 meer. Naveltruitjes en high waisted skinny jeans zien er gewoon niet uit bij mij. Bovendien heb ik al m’n geld al uitgegeven aan planten.

Jurken wil ik wel graag kopen maar ik zit wat dat betreft ook aan m’n taks. Ik heb massa’s jurken en ik draag ze maar heel af en toe. En als ik dan eens een complimentje krijg vind ik het rete-ongemakkelijk. Online niet hoor, raar hoe dat werkt. Bewonder mij, maar wel op een veilige afstand alstublieft dankuwel.

Misschien moet ik wat meer werk maken van het tuinieren an sich. Er komt meer bij kijken dan de hele tijd maar dingen kopen. Het moet wat meer om het proces gaan draaien dan om het eindresultaat.

Maar ja, dingen planten is wel èrg leuk. Planten en zaden zien groeien ook. Me met andermans tuin bemoeien vind ik ook leuk. Het is zo constructief en creatief en positief.

Als die meiden van me wat ouder zijn moet ik toch maar weer een moestuin nemen. Dan blijf ik zéker in de weer.

Een cursus tuinontwerpen gaan doen misschien? Een tv-programma over tuinieren presenteren? (Dat zou trouwens echt PERFECT zijn- John de Mol, bel me!)

Kortom; ik ben een raar tuinvrouwtje geworden. Maar dan echt. 😀 Tot slot nog een quote van tuiniergod Monty Don:

Moederblues

Het is pas dag 3 van de meivakantie. Het regent de hele dag en de kinderen zijn vloeibaar van landerigheid. Al om half tien hoort Moeder het eerste ‘Ik vervéél me’ – alsof het allemaal háár schuld is.

De kleuter meldt dat ze vandaag helemaal niemand wil zien. Aankleden wil ze ook niet. Of toch wel, maar dan wil ze alleen haar My Little Pony-jurk aan. Maar het is veel te koud voor dit polyester gedrocht. Na keiharde onderhandelingen en een omkoopschandaal kleedt het kind zich alsnog fatsoenlijk aan.

Rond het middaguur staat het eerste vriendje op de stoep. Vlak daarna belt er nog een vriendinnetje aan en vertrekt het gezelschap naar boven.

Hels gekrijs en hard gebonk volgt. Moeder gaat bezorgd kijken en vindt de kinderen aan het ‘schaatsen’, met houten stukken Tsjechisch speelgoed aan hun voeten.

Daarna krijgen ze nog 6 keer ruzie over wie er wel of niet de baas aan het spelen is. Om de haverklap staat er een verongelijkt kind beneden te klagen over de anderen. Moeder doet alsof ze Zwitserland is, weigert partij te kiezen en hoopt dat ze elkaar en het huis niet slopen.

De dreumes wil alleen nog maar ‘koekies’ en ‘boekies’. Moeder vindt zo af en toe een koekje echt prima en boekjes voorlezen is ook helemaal goed en zeer educatief verantwoord, maar niet HONDERDZESTIG KEER ACHTER ELKAAR MUIS GAAT VLIEGEN. Nog even en Muis gaat ècht vliegen maar dan linea recta de grijze kliko in.

Met d’r domme muizenharses.

Ondertussen probeert Moeder wat wasjes te draaien en een beschaafd kopje thee te drinken. De kinderen eten in een onbewaakt ogenblik alle stroopwafels op.

Als Moeder even rustig gaat poepen valt de dreumes van een stoel. Moeder haast zich terug de kamer in om het hard huilende kind te troosten. Dat lukt maar matig. Er moeten 7 tosti’s gebakken en gegeten worden om de sfeer weer enigszins goed te krijgen.

Moeder wil graag een stukje lezen in haar truttige interieurbladen om zich te vergapen aan prachtige accessoires die ze nooit zal bezitten want wat moet je in godsnaam verdienen om een lamp van €8000 te kunnen betalen!?!?!? Wie koopt er zulke dingen? Één van de onopgehelderde mysteries van het leven.

Moeder komt niet ver in haar bladen want de losgeslagen kinderen komen de trap af gestampt en melden vrolijk dat ze beneden komen spelen.

Er wordt woest gegooid met een stuiterbal en Moeder eist dat de kinderen het gestuiter buiten voortzetten. De kinderen mollen daarna de halve tuin, waarna ze door Moeder naar de speeltuin gestuurd worden.

De dreumes is inmiddels overal klaar mee. Moeder legt het tegenstribbelend kind op bed en verbaast zich over de kracht die schuilt in zo’n minilijfje. Moeder verwacht dat ze grote spierballen krijgt van het worstelen met haar jongste dochter en besluit toch maar geen lid te worden van de sportschool.

Het hartverscheurend gehuil uit de kinderkamer houdt ongeveer 30 seconden aan. Daarna valt de dreumes in een diepe slaap. Zij wel, denkt Moeder jaloers.

Tijdens het slaapje van de kleinste ruimt Moeder de keuken op, hangt ze de was te drogen, zorgt ze dat de schone kleding in de juiste kast terecht komt en verschoont ze het grotemensenbed.

Moeder gaat even kijken in de kamer van de oudste en treft daar een ongelooflijke puinhoop aan. Moeder geeft het op en sjokt weer naar beneden.

Uitgeput ploft Moeder op de bank. Het is stil in huis. De thee is steenkoud geworden. De koek is op. Vader komt thuis van zijn werk en roept tegen Moeder: “Hee, vakantievierder! Heb je een lekker relaxed dagje gehad?”

☹️

Koken voor kinderen en andere ondankbare types

Mijn kindertjes eten alles. Echt! Zo raar, alles wat ik ze voorzet vinden ze héérlijk! Moeilijke ovenschotel met venkel? Hap slik weg. Vergezochte stinkkazen? Nomnomnom. Haring, olijven, sushi, rauwe cacao, lever, zure bommen, spruitjes, álles lusten ze. Alles!

Dit was mijn verhaal. Tot een paar weken geleden.

Toen begon de stille revolutie.

Opeens zei de oudste: ‘Ik vind het een beetje te pittig’ en begon de jongste haar avondeten te weigeren. Of de oudste zéi dat ze iets ‘verrukkelijk’ vond, om het volgeschepte bord vervolgens toch niet leeg te eten. En na 3 minuten om een toetje te vragen.

De kleinste leerde een nieuw woord. Koekie. Koekie koekie koekie koekie. Ze wist ineens ook waar de koekies staan. (Bovenin een keukenkastje) Ze duwt nu met een boos gezicht haar prakje van zich af en eist een koekie.

Die krijgt ze uiteraard niet. Althans niet altijd. (Grijns) Je kunt als dreumes in de groei nu eenmaal niet leven op louter Knappertjes van de firma Verkade. Disclaimer: Dat kan eigenlijk best. Kinderen groeien tóch wel. Dat komt door hormonen en niet persé door broccoli.

Toch vinden wij nog steeds dat deze kinderen alles moeten eten. Want wij koken met verse groente en veel liefde. Ook al wordt deze kookliefde tegenwoordig maar sporadisch gewaardeerd.

Ooit kende ik iemand die klaagde: ‘Mijn kinderen eten alleen nog maar frikandellen speciaal!’ Toen dacht de kinderloze ik: ‘Jezus Christus Te Paard, hoe heb je het ooit zover laten komen!?!’ Nu snap ik het beter. Je wil gewoon HEEL GRAAG dat die kinderen íets binnen krijgen.

Niet dat ik al wanhopig naar de friteuse ben gelopen hoor. Maar heel misschien heb ik vanavond mijn kinderen èxtra veel vlaflip gevoerd terwijl ik zelf nog een kom Vietnamese Phō met lekker veel vissaus en rauwe biefstuk naar binnen slorpte.

Eet smakelijk? Ach, als ik het zelf maar lekker vind! 🤣

Vermoeide volwassenen versus vermoeide kinderen

Volwassenen die moe zijn gaan even rustig zitten met een drankje. Verzuchten ‘hè hè, ik zit’ en schoppen hun schoenen uit. Wrijven in hun ogen, geeuwen en zeggen; ‘Ik denk dat ik maar eens lekker naar bed ga’. Gaan naar boven, poetsen hun tanden, gaan in bed liggen en doen hun ogen dicht.

In het meest ideale geval valt de vermoeide volwassene direct in slaap. Soms heeft de vermoeide volwassene nog wat dingen om over te piekeren of is er een andere volwassene in de buurt die niet moe is en zijn/haar zinnen heeft gezet op een potje vrijen.

In het ongunstigste scenario moet de vermoeide volwassene meerdere keren zijn/haar bed uit omdat er huilende kinderen getroost moeten worden. In het holst van de nacht.

De volgende dag mompelt de vermoeide volwassene vaak dattie zo moe is. Andere volwassenen horen dat gedwee aan en raden de vermoeide volwassene aan om maar eens vroeg naar bed te gaan.

‘Goed idee, zal ik doen’ weet de vermoeide volwassene nog net uit te brengen. De vermoeide volwassene heeft de rest van de dag zin om naar bed te gaan.

Kinderen die moe zijn vertonen bijzonder gedrag. Willen na een drukke dag persé nog 16 keer Can’t Stop The Feeling van Justin Timberlake horen om daar steeds ongecontroleerder op te dansen. Bij voorkeur op sokken, waarmee ze weinig tot nul grip op de vloer hebben.

Vervolgens vallen ze redelijk hard op hun gezicht en zetten ze het op een brullen. Het brullen houdt aan. Ook als de opgelopen wonden allang zijn verzorgd en vergeten.

Volwassenen die opperen ‘Misschien moet je maar eens naar bed’ zijn STOM WANT IK BEN HELEMAAL NIET MOE.

Belangrijk punt: Zodra het vermoeide kind begint te ontkennen dat het moe is weten de volwassenen dat het tegenovergestelde waar is. Dit kind is moe, en behoorlijk moe ook. Hoe harder de ontkenning, hoe vermoeider het kind.

Dit geldt ook voor kinderen die nog niet kunnen praten. Een dreumes die je gezellig brabbelend in haar bedje legt, ligt daar anderhalf uur later nog te brabbelen.

Een dreumes die zich daarentegen schoppend en schreeuwend in haar slaapzakje laat vouwen is binnen 30 seconden buiten westen. Om dat 12 uur lang vol te houden.

Een dreumes die overdag goed slaapt zal ’s nachts ook goed slapen. NOOIT denken dat ze ’s nachts beter zullen slapen omdat ze overdag een slaapje hebben ‘overgeslagen’. Dat is een misvatting. Dat geldt namelijk wel voor de vermoeide volwassene maar zeker niet voor het vermoeide kind.

Soms steekt het vermoeide kind een vinger in haar mond. Dat is een duidelijk signaal naar de volwassene toe dat het kind naar bed moet. Samenvattend:

Vermoeide volwassene

  • wordt steeds stiller
  • houdt zich rustig
  • gaat zonder morren naar bed
  • slaapt de hele nacht door
  • gemist middagdutje zorgt voor goede nachtrust

Vermoeid kind

  • wordt steeds luidruchtiger
  • ontkent dat het moe is
  • huilt om niks
  • jankt om alles
  • steekt duim of vinger in mond
  • valt vrij hard
  • is moeilijk te troosten
  • gemist middagdutje zorgt voor nacht vol drama’s
  • wil nóg een verhaaltje

Hysterische hakken

Goed. Ik zal wel hormonaal zijn of ernstig toe aan zomer/vakantie/slaap, maar ik heb zojuist de meest hysterische schoenen OOIT gekocht. Schoenen voor een bijzondere gelegenheid later dit jaar. NEE IK GA NIET TROUWEN.

Okee.

Ben je d’r klaar voor?

Ja?

Komt ie:

img_8845

 

Hier had ik ze snel even aangetrokken in de studio.

img_8838

Tja! Ik was erg verliefd op het plaatje, maar of ik ze in het echt nou ook daadwerkelijk mooi vind staan? Ik vind geloof ik de regenboog over mijn wreef wat veel van het goede. M’n voeten worden er een beetje lompig van.

En niet iedereen zal ze mooi vinden, maar daar heb ik tegenwoordig schijt aan. Ik ben bijna 43, ik maak mijn eigen keuzes en aan de rest heb ik lak. Roze glitterlak! Haha!

Ze zitten wel goed en de hak is niet te hoog, zodat je er goed een tijdje op kunt lopen. En het is allemaal redelijk netjes afgewerkt qua voetbed en naadjes en dergelijke.

Ik denk er nog even over na.

Wel een supergrappig merk: Irregular Choice. Die maken de meest waanzinnige schoenen. Ik maakte voor de appgroep van mijn vriendinnen de volgende foto’s (gewoon heel lelijk van een computerscherm):

ce1254e8-bb0e-429c-b723-cee6c1750311
HAHAHAHAHA
148d822e-6ca7-44f2-aa08-febbab4a6524
HAHAHAHA
f8e1a094-3051-448f-a29c-5633cf8e185c
HAHAHAHA

HAHAHAHAHAHA

Hysterisch hè? Ik stel me zo voor dat ze in die schoenenfabriek elke dag in een enorme deuk liggen omdat iemand weer iets mega-bizars heeft verzonnen en dat ook daadwerkelijk mag maken. Of dat ze elke dag héél veel drugs gebruiken. Scheutje LSD door de automatenkoffie?

Je kunt de schoenen voornamelijk online bestellen. Ik heb die van mij via Succubus, waar ik ook vaak jurken bestel.

Mocht ik ooit wél gaan trouwen, dan wil ik deze:

irregular-choice-icarus-wings-pumps-wit-bcd

Groetjes!

 

Ruimte voor nieuwe dingen!

Nu onze jongste dochter meer slaapt dan huilt ’s nachts -EINDELIJK- komt er ook meer ruimte in m’n hoofd voor nieuwe dingen.

Ik heb doorlopend zin om projecten in het huis aan te pakken (JA IK BEDOEL JOU, ROMMELKAMER) en ik wil zo graag knutselen. Dingen maken. Dingen veranderen.

Ik heb voor het eerst in jaaaaaren weer eens wat gebreid:

Natuurlijk is dat breien MEGATRUTTIG maar ik ben dan ook megatruttig. Weet ik heus wel.

Het is ook erg meditatief, op een gekke manier. En verslavend. Nu de sjaal af is wil ik nóg iets breien. Het gaat hierbij zeker niet om het resultaat maar om het breien zelf. (Dit is een disclaimer aangezien de eerste gaten al in de nieuwe sjaal zijn gevallen 🤣🤣)

En ik heb voor de vogels een intimiderende creatie gemaakt van frituurvet en zangzaad: Een heuse vetbol-pyramide! Uiteindelijk kwamen er geen vogels en dacht ik dat ze het misschien wel een te eng ding vonden en heb ik de pyramide ontmanteld.

En toen kwamen ze wèl:

Nog steeds niet met grote massa’s tegelijk maar ik ben toch tevree. Want er zijn hier bijna geen vogels aangezien iedereen z’n tuin heeft dichtgetegeld. En er zijn nergens bomen.

Anywayyyy.

Ik voel weer de oud-Hollandsche dadendrang opborrelen.

Dus!

Ik ga het in 2018 eens he-le-maal anders aanpakken.

Ik heb bijvoorbeeld allerlei nieuwe projecten zitten verzinnen qua werk, die in goede aarde lijken te vallen. Alles moet nog uitgewerkt worden dus kan ik er nog niet veel over zeggen, maar ik heb er in ieder geval zin in.

Verder mag ik af en toe het nieuws voorlezen op Sky Radio. Het gaat echt maar om een paar daagjes per jaar en dat is juist hartstikke leuk. Zo kan ik het combineren met mijn ‘gewone’ werk bij Radio Rijnmond. (Er is helemaal niks gewoons aan je eigen dagelijkse radioshow presenteren maar goed)

Ik moet zeggen, het is uitermate verfrissend om na 12 jaar eens bij een andere werkgever rond te lopen. Al is het maar eens in de zoveel weken. Echt super dat ik deze kans krijg van Sky én van RTV Rijnmond.

Ik zou zeggen: Stay tuned!

Een groene muur tegen een slecht humuur

img_7898

De afgelopen paar weken was ik bevangen door een soort winterdip. Ik vond het veel te veel en te vaak regenen, de feestdagen waren achter de rug en ik moest en zou vier kilo afvallen binnen 1 maand, wat maar matig lukte. Of liever gezegd; helemaal niet. Achteraf denk ik dat die afvalpoging verantwoordelijk was voor een groot deel van mijn rothumeur, want als ik èrgens chagrijnig van word is het wel een dieet. En sporten, twee keer in de week. BAH.

Afijn, na een maand -voor mijn doen- afzien woog ik maar liefst 2,5 kg minder dan daarvoor. Dat vond ik zo’n teleurstellend getal dat ik nóg bozer en ontevredener werd. Al die fokking moeite voor….bijna niks! Boos boos boos. Ik ben ook helemaal niet gewend dat er dingen mislukken bij mij dus dat speelde ook mee. Bovendien zat iedereen zich ermee te bemoeien en keken mensen eerst naar m’n lijf en dan pas naar m’n gezicht, en moest ik 6 keer per dag vertellen dat het afvallen dus echt heel slecht ging. AAAARGH!

Rondneuzend op Instagram kwam ik alleen maar blije foto’s tegen van mensen die blij zijn met hun perfecte (op de foto dan) leventje. Ik bleek iemand te volgen die een bijna volledig wit interieur heeft- witte vloer, witte muren, witte meubels, witte accessoires overal. Erg fotogeniek, al die witheid. En zij had een muur vol witte bloempotjes met daarin allerlei kleine schattige plantjes. Echte!

Ik was verliefd. Ik wilde dat ook. Maar dan in onze slaapkamer. We wonen nu anderhalf jaar in ons huis en we waren nog niet echt toegekomen aan de inrichting van ‘onze’ kamer. Ik ging ook al anderhalf jaar met tegenzin naar bed, wegens een blèrend kind in de kamer er naast, maar het doorslapen gaat de laatste tijd wel iets beter. (zei zij hoopvol)

Verrassend genoeg had mijn wederhelft geen bezwaar tegen mijn groene-potjes-plan. (Misschien hielp het dat ik beloofde het allemaal van mijn eigen geld te betalen.) Nou had mijn Instagram-inspiratiebron het gedaan met gewone aardewerken potjes met een gaatje onderin. Gaatje aan de bovenkant geboord, wit geschilderd en de gaatjes onderin dichtgestopt met muurvuller. Vond ik teveel gedoe.

Ik koos in het tuincentrum voor witte plastic potjes – 11 stuks (allemaal dezelfde!!) en pakte er lukraak wat passende plantjes bij. Wel een béétje opgelet op de labeltjes, of het geen planten waren die superveel zon nodig hebben want onze slaapkamer ligt op het noorden.

Thuis trok mijn geliefde de boor tevoorschijn en de pluggen en konden we beginnen. Er kwamen kleine gaatjes aan de bovenkanten van de potjes en grotere gaten in de muur, voor pluggen en haakjes om de potjes aan te hangen. De boel overgepot en opgehangen en toen hadden we in een middagje tijd toch een heel bijzondere slaapkamer! (de hangplanten had ik al)img_8029

En toen wilde ik meer. Nog meer groen. Ik bestelde een nieuw dekbed met plantenprint bij Wehkamp en wat extra kussens. Ik rende naar Kwantum voor wat groene accessoires en ook die hebben we opgehangen. Ook haalde ik daar deze stoere groene stoel die perfect bleek te passen bij het groen van de planten en het groen van de natuurstenen vensterbanken.

img_7899

 

Nu ben ik helemaal blij met mijn nieuwe/oude slaapkamer. De planten zijn makkelijk in het onderhoud (1 x in de 2 weken een slokje water en over een paar maanden een hapje voeding) en ze zijn geweldig om ’s morgens naar te kijken bij het wakker worden. Ze zuiveren ook nog eens de lucht! Hoe goed is dat als je met z’n tweeën heel de nacht ligt te stinken, hahaha!

img_1421

Ik las op Facebook wat bezorgde reacties van mensen die zeggen dat planten ’s nachts alle zuurstof uit je kamer trekken maar dat is gelukkig niet waar. Ze verbruiken als het donker is inderdaad wel een heel klein pietsie zuurstof, maar geven het overdag dubbel en dwars terug.

Het water geven gaat ook goed, mits je er aan denkt om de potjes recht te houden bij het gieten. En niet te snel of te veel gieten want dan loopt het water langs je muren. Omdenken: De lucht is in nieuwbouwhuizen vaak veel te droog dus dit is ideaal!

img_8031

Nogmaals: Erg blij met dit experiment, dat geweldig heeft uitgepakt. Echt zeer effectief tegen de winterdip. Mag ik al naar bed? Truste!

img_8003

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑