De ondergang van een tuincentrum

In mei van dit jaar schreef ik een open brief aan de leiding van Tuincentrum Overvecht. Ik publiceerde hem maar haalde hem ook weer weg omdat ik het bij nader inzien toch wat te hard van toon vond. Helaas bleek ik te beschikken over een vooruitziende blik… 

(hier de brief)

Geacht Tuincentrum

Heden was ik weer eens in uw vestiging in Montfoort. Dit keer niet om kattenvoer of kerstballenhaakjes te halen, maar om wat gezellig perkgoed te kopen.

Als ik wat neerslachtige gevoelens heb kan ik altijd erg opknappen van een tripje naar een tuincentrum. Even in het groen duiken en plannen maken voor de tuin. Helaas werd ik van uw winkel alleen maar depressiever.

Het begon al op de parkeerplaats. Een enorme vlakte, die plaats biedt aan honderden auto’s. Er stonden er een stuk of vijf, allemaal op een kluitje, allemaal bij de ingang. De rest van die gigantische parkeerplaats stond leeg. En dat al een hele tijd, want overal groeien plukken onkruid tussen de tegels vandaan.

In de hal van het tuincentrum bevond zich ooit een bloemist. En er stonden tuinsets opgesteld en de laatste jaren stonden er ook een paar van die levensgrote, enge, groen/witte plastic koeien. Waarom die koeien daar stonden is mij een raadsel, ze zijn niet alleen gigantisch groot en nep maar ook nog bespottelijk duur. Sorry hoor, maar wie koopt er nou zoiets?

Het antwoord is volgens mij: Niemand. En dat moet u ook ingezien hebben want vandaag waren de koeien weg. Ook de bloemist is weg (al een tijdje) en er stond nog één lullig tuinsetje. Gelukkig was daar nog wel Het Grote GlitterPaard. Met een soort bak ervoor waarop de prijs van het paard stond (een werkelijk obsceen bedrag) en de strenge mededeling NIET OP KLIMMEN (of zitten, daar wil ik even vanaf zijn).

glitterpaard

KIJK NOU HOE SUF! Wie gaat er nou een breekbaar glitterpaard kopen dat letterlijk even groot is als Amerigo? Waar zou je zo’n ding neerzetten en wat zegt dat over jou als persoon?

En dan volgde in de oorspronkelijke brief nog een heel geklaag over het inkoopbeleid qua plantjes aangezien het half mei was en dit het aanbod was qua perkgoed: 

perkgoed1

En dit het aanbod qua tuinhout: 

tuinhout

Dan nu het vervolg van mijn klaagbrief:

Binnen in het tuincentrum, bij de afdeling kamerplanten,  valt de schade dan nog mee, hoewel ik nog steeds het ‘restaurant’ mis. Met de dagschotel die jaar in jaar uit hetzelfde was: Uitsmijter met melk of karnemelk. Het rook er altijd zo gezellig naar eetzaal. Maar goed, dat restaurant is al jaren dicht ook.

In plaats van planten verkoopt u steeds meer meubels en troepjes. Wasmiddel. Speelgoed. Er staat zelfs een scootmobiel te koop. WAAAAROMMMM?!? Wie koopt er nou een scootmobiel in een tuincentrum?

Dan naar de kassa. Waarvan er altijd maar 1 bemand is. En waar altijd blijkt dat er ergens een prijsje ontbreekt waardoor er 20x omgeroepen moet worden dat er iemand moet gaan kijken wat deze paarse tuinkabouter ook alweer kost.

Bij de klantenservice is nooit iemand. Inpakfolie? Is er niet. Als je cadeaupapier wilt gebruiken scheur je alles verkeerd af en snij je je aan het gemene kartelrandje. De botte schaar hangt aan een kettinkje dat net te kort is om te gebruiken.

Geacht Tuincentrum Overvecht: Wat gaat hier nou mis? Waarom gaat het al jaren bergafwaarts? Ik kom elke keer weer totaal gedesillusioneerd thuis. Ik wíl het echt proberen. Ik ben uw ideale klant: Ik ben dol op tuinieren en ik koop graag spullen.

Ik wil graag helpen. Bel me.

Helaas kwam half oktober het bericht dat Tuincentrum Overvecht gaat sluiten. ‘De huur is te hoog’ staat er op grote spanborden. Ja. Nogal wiedes. Als je meer muizen dan klanten hebt gaat het nogal snel. Zo zonde dat deze zaak ten onder gaat na jaren van mismanagement. Er werken nu nog ongeveer vier mensen. Ik heb met ze te doen. Want nu het assortiment weg gaat met 30% korting is het opeens wèl druk op zaterdag. Zucht. Zelf kocht ik een stalen plantenrekje en een door muizen aangevreten tuinschilderij. Spotgoedkoop. Dag tuincentrum. 

PS: Het glitterpaard zag ik niet meer, maar ze hebben nog wel een glitterneushoorn! Nu voor slechts 878 euro. 

Advertenties

Voor het eerst (zo lang) weg zonder kinderen

Papa en mama zijn moe. Heel erg moe. En daarom mochten ze van zichzelf even uitrusten en genieten van elkaar en een leuk uitje.

We gingen vroeger wel eens op citytrip. Naar Gent bijvoorbeeld, en dan 1 nachtje slapen in een hotelletje. En dan winkelen, musea bezoeken en rare Belgische biertjes drinken.

En ’s avonds bij het eten: zwijmelen. Niet over elkaar maar over de kinderen. “Wat zijn ze leuk, wat zijn ze lief😍😍😍 Morgen zien we ze weer, gelukkig maar….”

En nu waren we drie dagen weg! Ongelooflijk. Met het vliegtuig! Nog erger! (Hahaha)

Het plan: Naar Engeland. Naar het platteland. Slapen in een B&B, wandelen, cultuur snuiven…. even helemaal niks.

Nou ja, okee. Niet niet even helemaal niks. Even een heleboel juist. Maar dan zonder alle normale dagelijkse dingen.

We kwamen aan op Manchester Airport na een redelijk bonkig vluchtje van een uur. Auto gehuurd en toen de weg op!

Keihard gillen. Van angst. Want! Links rijden. In een Britse auto met het stuur aan de verkeerde kant. Met links schakelen. In welke versnelling zitten we in Godsnaam?

Op van die heel smalle weggetjes met aan de ene kant muurtjes en aan de andere kant aanstormende locals. Elke tegenligger bracht bij mij een soort oergevoel teweeg: DIT IS NIET GOED DIT KLOPT NIET OH MIJN GOD WE GAAN ER AAN

We gingen er niet aan. We kwamen aan op onze bestemming: Hathersage B&B in het gelijknamige dorp in Derbyshire.

Een werkelijk prachtig gebied, met groene heuvels maar ook bergen met woeste rotspartijen. Dit is Stanege Edge.

We zijn daar helemaal zelf naartoe gelopen en geklauterd. Ik vond het knap van mezelf.

Wat ik zo bijzonder vond was dat je bijna overal zomaar rond mag banjeren. De wandelpaden leiden je over particulier boerenland. Zolang je netjes het hek dichtdoet en niet je hond op de koeien en de schapen afstuurt vindt iedereen dat prima.

Ik vond de koeien in de velden zeer relaxed. Het boeide ze allemaal niks. (Nederlandse koeien rennen meteen op je af zodra je je in hun weiland begeeft. Je denkt dat je in een stormloop terecht bent gekomen tot de dames op een meter afstand opeens stil gaan staan om je eens goed te bekijken.)

Wat ik ook mooi vond: alle bergen hebben een keurig wandelpad naar de top. Alles is bestraat! Bizar. Dit is Mam Tor. Dat is niet mijn nieuwe bijnaam hoor, zo heet deze berg. Heuvel. Whatever.

We hebben niet alleen supersportief gedaan. We hebben ook allerlei superbritse dingen verorberd . We zijn Indiaas gaan eten. (Geen foto van) We hebben een Afternoon Tea gedaan.

Een Bakewell Pudding gegeten in het plaatsje Bakewell. Een Sunday Roast besteld (op dinsdag). Compleet met stukgekookte groenten, grijsgebraden rundvlees, kaantjes en een Yorkshire pudding. Dat is dat grote ronde deeg-ding linksboven op het bord.

Verder heb ik thee met melk en suiker gedronken. Liters clotted cream naar binnen gewerkt. (Ik besta inmiddels voor 65% uit clotted cream: een hemels soort dikke room die iets zurigs heeft)

Ennn…. Ik heb besloten dat ik scones echt niet te vreten vind. En dat ik het Full English Breakfast nog steeds het lekkerst vind van alle soorten ontbijt. Kom maar door met die vette worsten en gebakken champignons in de ochtend! Mmmmmmmmmmm.

Verder hebben we een zwaar indrukwekkend paleis bezocht: Chatsworth House.

Het was daar zo chique dat je in de museumshop echte Gucci-tassen en diamanten broches kon kopen.

Gelukkig hadden ze er ook een geweldige moestuin. Hier sta ik een dahlia aan te randen. Genieten!

Natuurlijk waren er ook dingen die tegenvielen:

Het weer bijvoorbeeld. Dag twee was best wel flut. Een echt Engels weertje. De cultuurschok.

Ik heb in mijn leven al best heel veel gereisd. En veel gezien en meegemaakt. En tóch was ik (weer) verbaasd over hoe anders Britten communiceren. Veel beleefder. Afstandelijker. Minder direct.

Ik word gewoon een beetje een ouwe zak denk ik.

Verder is Manchester niet zo heel erg bijzonder en was het een chaos op het vliegveld.

En ik miste de kinderen dus echt best wel heel erg. Het is net of de wereld een beetje minder leuk is als zij er niet bij zijn.

Gelukkig had ik wel hun vader bij me: De leukste man die ik ken. M’n beste vriend. M’n geweldige partner. Die altijd veel te lang is voor alle hotelbedden ter wereld, maar die gewoon met zijn voeten buitenboord slaapt en daar niet over klaagt.

Groetjes!

Metamorfose: Van Tegels Naar Tuinieren

De vorige eigenaren van ons huis hielden niet zo van tuinieren. Ze hadden de achtertuin dan ook professioneel dicht laten tegelen. Met langs de zijkanten keurig grijs grind, en 1 bak met een soort gras of bamboe. En verder grote steigerhouten banken om lekker te kunnen loungen.

Toen wij het huis bezichtigden was dat ook één van de dingen die mij in negatieve zin opvielen: vanuit de woonkamer keek je zo op een blinde muur (van de schuur). Gelukkig was de rest van het huis wel naar ons zin. We kochten het. De vorige eigenaren vertrokken en namen (logisch) hun steigerhouten tuinmeubels mee.

In de nazomer van 2016 -we woonden er net- begon ik me steeds meer te ergeren aan de tegeltoendra. Het was bloedheet, er was geen streepje schaduw en nergens iets groens. Ja, de tegels, die waren wèl groen. En niet zo’n klein beetje ook. Dit moest en zou anders, vond ik.

IMG_9278
toendra

 

Maar het geld was op na de verhuizing en de verkoop van ons oude huis (met dank aan de crisis), dus ik moest nog even geduld hebben. Ik heb toen wel twee tegels er uit gewipt en daar wat groen in gezet. Een rotklus waar ik een hele dag mee bezig ben geweest. Ja echt! Zand uitgraven, aarde storten, zand afvoeren, plantjes kopen (leuk!!), plantjes planten…

Begin dit jaar ben ik wat tuintijdschriften (Groei & Bloei, LandIdee, Home & Garden) gaan doorspitten. Daar werd de drang om te tuinieren behoorlijk ondraaglijk van! Ik zat barstensvol ideeën die we in onze postzegeltuin natuurlijk absoluut niet kwijt konden. Dromen mag, maar je moet wel realistisch blijven. Je kunt je niet blijven blindstaren op paradijselijke kasteeltuinen als je eigen tuin 5 bij 7 meter is, hahaha!

Gelukkig had de hovenier die we om een offerte vroegen er wèl verstand van. Hij vroeg me om een voorbeeld te geven van een tuin die we mooi vonden en op basis daarvan hebben we een tekening gemaakt.

Een stukje gras, een plek om te spelen, afwisselende betegeling en het liefst iets dat de hoogte in zou gaan zodat de tuin groter zou lijken. Ook wilden we nieuwe schuttingen, want de huidige schuttingen waren verzakt, krom en afgebladderd wit.

01b4a2e039910c9a98f9f7e0c3d455d7180115a380
hier had ik met stoepkrijt de tuinschets alvast ingetekend en een foto gemaakt vanaf het dak

In april gingen we van start met de metamorfose. En in twee (!!) dagen gingen we van een tegeltuintoendra naar een groen paradijsje. Hoe we dat voor elkaar kregen? Door een smak geld te geven aan een goede hovenier die met twee man personeel en allerlei apparatuur de oude tegels er uit rukte, de hele tuin een halve meter ophoogde, de nieuwe schutting plaatste, een pergola in elkaar zette en al het bouwafval afvoerde.

019b61711fb9da131a08894648ffb31ef600d61695

I-de-aal. Goed, het kostte ongeveer 3000 euro en we hadden het vast zelf goedkoper kunnen doen maar dan had het hele project twee jaar gekost en geen twee dagen. Bovendien zijn we niet zo handig en bang om hard te werken. 😉

01e3ec5000fbb83b52058bf369ca0bab933aed76e8

Ik wilde wel zelf de beplanting bepalen, want daar had ik allerlei hoogdravende ideeën bij. Ik kreeg dus een plantklare tuin opgeleverd. ZOOOOOO BLIJ WERD IK DAAR VAN!

IMG_1316
hop, meteen naar het tuincentrum natuurlijk!

En hoe het nu is? Het wordt steeds groener en fijner. Ik wilde lekker veel bloemen en dat is zeker gelukt.

IMG_3403

De blinde muur van de schuur is nu ook bijna helemaal begroeid met drie soorten clematis en Toscaanse jasmijn. Die laatste plant lijkt ideaal, want hij blijft het hele jaar groen en bloeit lang met witte bloemetjes die ook nog eens verrukkelijk ruiken.

 

En ik hoor het je denken: Huh? Zie ik daar nu KUNSTGRAS?! Getverdemme Chantal dat is toch geen gezicht?!

Ik geef je gelijk. Maar de meiden vinden het heerlijk om op te spelen. We hebben twee verschillende schommels om aan de pergola te hangen. Bovendien ligt de tuin op het noorden en zou ècht gras het er niet lekker vinden. En ga maar eens een stukje gras van twee bij drie maaien. Daar word ik niet blij van.

IMG_5859

Waar ik wel erg blij van word zijn alle voor- en na-foto’s. Ik heb er al een miljoen gemaakt en het is een drama om alles te uploaden (bedankt Apple iCloud MAAR NIET HEUS), maar deze is bijvoorbeeld wel leuk:

IMG_9279
voor
IMG_5860
na! Tadaa!

Wat een fijn verschil hè?

En wat is het een prutzomer geweest. Het heeft het voor mijn gevoel aan één stuk door geregend, maar voor de nieuwe tuin was het heerlijk: al dat vocht en die benauwde temperaturen. We hebben ook een buitenkraan aan laten leggen, maar die heb ik in drie maanden tijd misschien twee keer gebruikt.

IMG_4984
het is de bedoeling dat de klimhortensia (rechts) de achterpui van het huis gaat bedekken

Ik geniet elke dag met volle teugen van de nieuwe tuin. Het is net of we er een extra woonkamer bij hebben gekregen. Ongelooflijk wat je aan het groeien krijgt in een paar maanden tijd! Het is nog steeds een kleine tuin, maar het lijkt veel groter.

IMG_4978

Eén ding: Het onderhoud valt me tegen. In de zin dat ik niet genoeg te doen heb!! Ik wil nog veel meer tuinieren dan ik nu af en toe doe. Want als ik wekelijks een uurtje aan tuinonderhoud besteed is het veel.

01420e98e9f0bcd28f3dc7e4b11f356116d9f53e78

Ik heb deze zomer al zoveel geleerd van de tuin. En ik wil nog meer leren. Ik ben van plan om een cursus tuinontwerp te gaan doen, zodat ik ook onze voortuin (de grindbak) nieuw leven in kan blazen. En misschien zelfs wel anderen kan helpen met hún postzegeltuin. Dus als je zelf ook een volbetegelde tuin hebt en je wilt er vanaf maar hebt geen idee hoe, of je bent bang voor het onderhoud van een groene tuin, stuur me dan een berichtje en ik denk graag met je mee.

015f872f209b268244062b2033176db3d7f500a574

 

 

 

 

Een nachtje in de cel

img_9803

Trrriing! Er wordt aangebeld. Ik doe open. Voor de deur staat een compleet arrestatieteam, tot de tanden bewapend, de geweren gericht op mij.

BENT U CHANTAL QUAK?! Roept een norse rechercheur. ‘Eh…Ja?’ antwoord ik met een klein stemmetje. ‘DAN BENT U BIJ DEZE GEARRESTEERD. U MOET DIRECT MEE NAAR DE GEVANGENIS’!

Ik word opgesloten. De zware deur valt dicht. Ze zullen pas morgenmiddag weer naar me omkijken.

Ik kijk rond in m’n cel. Er staat een klein tafeltje, een stoel, een wc en een bed. Een simpel bed, maar met schone lakens en een lekkere deken.

Ik kruip in het bed. En slaap. En slaap. En slaap. Dan word ik wakker, kijk om me heen en slaap toch nog even verder. Urenlang lig ik daar. En niemand stoort me. Niemand wil wat van me. Er hoeven geen luiers verschoond, geen snottebellen gedept, geen vaatwassers uitgeruimd,  geen glazen limonade ingeschonken, geen billen afgeveegd, geen wassen gedraaid, geen ramen gezeemd, geen badkamers gepoetst, geen vloeren gedweild, geen maaltijden gekookt, geen kindertjes naar school gebracht, geen onsamenhangende kleutervragen beantwoord, geen nachtelijke voedingen gegeven, niemand verwacht me op mijn werk…..

Aaaaah…..heerlijk.

De volgende middag komt de norse rechercheur aankloppen. Hij biedt zijn excuses aan. Hij zegt dat ze een vreselijke vergissing hebben gemaakt en dat ik vrij ben om te gaan. Hij drukt me een enveloppe met veel geld in de handen -om het goed te maken.

Ik keer heerlijk uitgerust terug naar huis waar mijn liefhebbende gezin klaar staat om mij in hun armen te sluiten. De was is gedaan, het huis is schoon en er is sushi en knisperdroge witte wijn.

Einde fantasie.

img_9806

 

 

Voel je je verfrommeld? Koop een jurk! Of 5.

img_8605

Ik voelde me de laatste tijd zo verfrommeld. Het is winter, ik ben bleek, ziek zwak en misselijk, nog steeds 10 kilo te zwaar na m’n laatste zwangerschap en de gezellige feestdagen liggen ook al weer achter ons. Wat rest is nog wekenlang koud, donker en ongezellig weer.

Wat bij mij dan ontzettend helpt is SHOPPEN. Ja sorry. Waar een ander heel erg opkikkert van lekker sporten, gezond eten en meer van dat soort saaie dingen kun je mij altijd blij maken met wat ouderwetse retailtherapy. Lekker oppervlakkig -weet ik- maar je kunt je niet altijd beter voordoen dan je bent.

Sinds ik twee jaar terug een soort stijladvies heb gekregen voor een rubriek in het Algemeen Dagblad weet ik dat ik jurken moet dragen. Want die staan het beste bij mijn figuur. Ik mocht graag een spijkerbroek met slobbertrui aantrekken, maar de styliste was onverbiddelijk: Jurken moesten het zijn, en dan met name jurken die van boven strak zitten en dan wijd uitlopen.

Na wat missers ben ik uitgekomen bij de zogenoemde swingdress. De ultieme jurk voor de vrouw die rondloopt met wat extra vet op haar buik en heupen! Nooit meer je buik inhouden: HEEEEERLIJK. En met zo’n vrolijke wijde fifties rok voel ik me toch een soort prinses.

Ja lach maar.

(pauze)

Gaat het weer een beetje?

Ik draag nog steeds graag mijn spijkerbroeken en sneakers, maar sóms -HEEL SOMS- komt de prinses in mij naar boven en ga ik me te buiten aan jurken.

Zo ook vorige week. Ik zag dat er uitverkoop was bij één van de sites waar ik wel eens kleding bestel en scoorde meteen vier jurken in één klap. Dat was hier. Lekker thuis passen en wat niet staat terugsturen. Zo gezegd zo gedaan. 1 Jurk was te groot (ook wel eens leuk!) en de rest beviel me prima.

img_8601

Deze zwarte met hertjes en vosjes bijvoorbeeld! Love it.

 

En dan had ik nog deze twee zomerse units met lekker hysterische print. Ik werd er helemaal blij van.

Maar voorlopig is het geen zomer of lente of een beetje beschaafd weer, dus wat moet je dan als rechtgeaarde jurkendragert? Dan ga je NOG MEER jurken kopen, maar dan wat winterser en warmer en daar dan bij ook wat dikke maillots en als je dan toch bezig bent ook maar een vestje en wat nieuwe schoenen. Ja sorry.

Dussss ook nog deze twee jurken; van het Vlaamse merk Wow to Go en het oer-Hollandse King Louie. Deze heb ik niet online gekocht maar in Rotterdam, bij de sympathieke winkel Very Cherry aan de Botersloot.

En tot slot nog wat foto’s van mijn nieuwe schoenen. Allemaal superblij mee.

img_8708img_8707

En ik voel me al veel minder verfrommeld! Jeej!

(Algehele juichstemming!)

 

Hoe je Rompertjes Uit Doet: Nooit Meer Poep Aan Het Hoofd Van Je Baby

Ik geef het toe, ik kwam er ook rijkelijk laat achter: Dé manier om een volgekakte romper het beste uit te krijgen. En toen ik laatst een bakkie deed met wat andere moeders, bleken zij nog stééds niet op de hoogte van dit Grote Geheim. We hadden het over poeptsunami’s en luierlawines: De beruchte SPUITLUIERS- je weet wel, als de baby dusdanig veel natte poep heeft geproduceerd dat het over de randen van de luier heen kabbelt, tot ’t bijna in haar nekje zit.

Om de identiteit van de betrokkenen te beschermen verander ik even wat namen. 🙂

Zo vertelde Yvette (schuilnaam): “Soms had ie zichzelf zó ondergepoept dat ik zijn rompertje met een schaar openknipte en gewoon maar weggooide! Mooi dat ik die viezigheid niet over zijn hoofd uit ging trekken!”

Waarop ik zei: “Maar je weet toch wel dat je rompertjes ook naar beneden kunt afstropen?”

Yvette (schuilnaam dus hè) keek me aan met een blik van: NEE DAT WIST IK HELEMAAL NIET WAT MAAK JE ME NU!!!! En ze zei ook: “Nee, dat wist ik helemaal niet, wat maak je me nu!?”

Nou, dat is dus waar die romperflapjes op schouderhoogte voor zijn. Niet alleen om het bolle babyhoofd doorheen te wurmen, maar ook om de boel omlaag te trekken zodat je geen poep in het haar van je baby smeert.

*OEI WAT VALLEN ER NU EEN HOOP KWARTJES*

Zo dus:

img_7025img_7026img_7027img_7028

Met dank aan fotomodel Marjoleintje (weer een schuilnaam) .

Dus je snapt het nu? Nooit meer poep omhoog, maar altijd naar beneden! Niet meer knippen en weggooien.

img_7029

Groetjes en succes!

Ontspullen, hoe doe je dat? Een handleiding.

In de 41 jaren die ik leef heb ik flink  wat spullen verzameld. En dan vooral veel frutsels. Ja, noem mij maar de Frutsel Koningin. De Keizerin der Troepjes. Prinses Prullaria. Sultan Zooi zooi. Generaal Rommel.

Want zeg nou zelf: Wie gooit er nou een vintage OV- studentenkaart weg als je hem ook jarenlang kunt bewaren in de krochten van je ouderlijk huis? Die kaart heb je toch heel 1996 bij je gedragen. Daar krijg je een bánd mee. Hij bracht je doordeweeks gratis overal naar toe! KIJK DAN!

img_6914

Zucht. Ik vond vandaag zulke leuke dingen terug in de gangkast van mijn ouders. Die hebben mijn zooi jarenlang opgeslagen en wensen nu, na mijn verhuizing naar een ‘volwassenenhuis’ dat ik de spullen bekijk en beslis over hun lot. Wegflikkeren of bewaren? En zo ja, waar?

img_6915

KIJK NOU! Echte jaren ’80 oorbellen. Ik weet niet meer wat ik gisteren heb gegeten, maar ik weet nog wel bij welke outfit ik deze oorbellen droeg in 1985. Die puntige oorbellen prikten venijnig in je nek, trouwens. Ondingen waren het! Bewaren dus.

img_6916

KIJK HIER! Een echt zelfgeknoopt fluitenkoord van de scouting. Van de Arkelse Padvinders in Gorinchem, waar ik meer dan 25 jaar lid van ben geweest. Bij de Gidsen heb ik dit ding volgens mij moeten knopen, ik vermoed dat er zelfs een insigne mee te verdienen was. Of ik dat ooit heb gekregen weet ik niet want de lus die om je nek moest had ik veel te klein gemaakt en daardoor kon ik hem alleen maar over mijn schouder trekken en vastmaken onder de epauletten (?) van mijn uniform en de fluit doet het eigenlijk helemaal niet. Een totale mislukking. Bewaren dus!

img_6917

KIJK JOH! Een práchtige sleutelhanger met mijn initiaal er in. 100 % Nepkristal maar ik vond hem als kind werkelijk fantastisch. Altijd al gek geweest op een beetje bling en van mijn Oma Van Drunick of van tante Ien gekregen en die zijn er allebei niet meer. Bewaren dus.

En dan nu een vondst waar ik ècht heel blij mee ben: Het tijdschrift dat ik maakte met mijn vier vriendinnen Karin, Wies, Sofie en Leonie. Dit was de paas-editie, maar ik heb er (ergens) nog meer.

img_6910

Ik vermoed dat we 12 of 13 jaar waren toen we hier mee bezig waren. Altijd met zijn vijven in de weer met van alles. We speelden veel samen, we gingen gezamenlijk op vakantie omdat het ook klikte tussen onze ouders en we maakten dus ook ons eigen blad. Vol met dingen die ik nu nog steeds heel grappig vind:

img_6918

In het krantje staan verder recepten, de schoolroosters van iedereen, zogenoemde ‘clubregels’, puzzels en een heuse probleemrubriek. In die rubriek raad ik ‘een steenbok met knokkelknieën’ aan om een masseercentrum op te richten (???) en geef ik ‘een wanhopige 13-jarige paardengek’ tips om haar 17-jarige broer terug te pakken voor het flikken van diverse ‘gemene truukjes’. (Die broer is natuurlijk gewoon Michiel, de oudere broer van Wies, die inderdaad best vervelend was)

In andere edities hadden we bijvoorbeeld hilarische reisverslagen en een omgekeerd dieet- zo snel mogelijk zo dik mogelijk worden. (“kom met slome bewegingen uw bed uit en besmeer uw witte boterham met een heel pakje roomboter en 4 centimeter hagelslag”)

We hadden een hekel aan biologie, aan ene Willemijn, aan gaatjesschoenen, aan Glenn Medeiros én aan kleine zusjes.

glenn

KIJK NOU KIJK DAN TOCH! Zucht. Alles bewaren maar. Ik kan niet anders.

 

 

Een steen onder je oksels wrijven

Afgelopen week heb ik me voor het eerst een beetje bang laten maken door de media. Aangezien ik zelf onderdeel ben van ‘de media’ (een belachelijk concept dat eigenlijk niet meer bestaat) probeer ik altijd alles te checken voordat ik het op internet slinger.

Dit keer lukt me dat niet zo goed.

Ik werk als radiopresentatrice bij RTV Rijnmond en onze nieuwslezer Aries had van de week een bericht over de relatie tussen het gebruik van deodorant en borstkanker. Volgens onderzoekers van een Zwitserse universiteit zou er meer borstkanker voorkomen bij vrouwen die deo gebruiken met daarin aluminiumchloride, én die drie keer per week hun oksels scheren.

Ik hoorde het in ons radiobulletin en dacht HUH? Het gaat om dit verhaal, hoewel het AD het wéér anders heeft opgeschreven. Dat iedereen er zijn eigen versie van maakt en dat het AD denkt dat de universiteit van Genève in Zweden ligt helpt ook niet echt qua geloofwaardigheid, hahaha.

img_6754
HELP!!!

Ik meteen bellen naar de collega die het bericht had gemaakt, omdat ik dit verhaal al jarenlang zie circuleren op bijvoorbeeld Facebook, waar mensen elkaar bang maken met allerhande griezelvertellingen. Het wordt dan -meestal- afgedaan als een hoax. Ook KWF Kankerbestrijding is duidelijk: Dit verhaal klopt niet.

Maar goed, dit zou dan gaan om nieuw onderzoek door een gerenommeerde universiteit in Zwitserland. Maar klopt de stelling wel? Of hebben wij, de media, er weer iets veel te simpels van gemaakt? En, als het zo gevaarlijk is, waarom wordt er dan geen GROOT PANIEKALARM GESLAGEN HELLUPIE!!

Lang verhaal kort: Ik kom er niet uit. Ik zie nergens een definitief antwoord.

Ik was die middag toch al toe aan een nieuwe deo, en dacht eens te gaan zoeken naar aluminiumchloride-vrije deodorant. Gewoon, bij wijze van experiment en een soort ‘Baat Het Niet Dan Schaadt Het Niet’ gedachte. Bij de Etos hadden ze maar twee soorten deo zonder aluminumchloride. Ik heb ze allebei gekocht, en heb er tot nu toe één getest.

Deze: DO2. Een stick met een kristal d’r in.

img_6748

Volgens de gebruiksaanwijzing moet je het kristal nat maken onder de kraan en het ding daarna onder je oksels wrijven. That’s it! Raar hè?

Ik vond mezelf echt een sukkeltje toen ik de eerste ochtend die steen onder m’n oksels wreef. Kijk mij dan, met mijn okselsteen. Ik was erg benieuwd naar de verfrissende werking. Die was er niet. Het enige frisse er aan was het water.

Het kristal schijnt aluin te zijn, een soort zout dat de bacteriën tegengaat die stank veroorzaken. Het laatste wat ik wil is zuur uit m’n pak ruiken, dus ik was een beetje huiverig voor iets zonder parfum of andere toevoegingen. Bij ‘natuurlijke deo’ denk ik aan muffe mensen met stoffige dreadlocks die naar oude kranten ruiken.

Maar! Ik gebruik deze natuurlijke deo nu al zes dagen en het moet gezegd: Het werkt perfect. Nog geen zweem van zweetgeur weten te ontdekken, ondanks veelvuldig snuiven, hahaha! Ook heb ik geen last van klotsende oksels. Nou ben ik niet zo’n zweterd, maar je weet maar nooit. Kortom: Aanrader!

img_6751

 

 

Tijd voor jezellef

Koffietijd! Een beetje gezelschap, wat tijd voor jezelf, dat helpt je de dag door. Het is …Koffietijd, voor jou en dat weet je, lekker gezellig, tijd voor jezelf! Koffie, koffie…tiiiijjjd.

KOFFIETIJD
1994-01-01 00:00:00 KOFFIETIJD Hans van Willigenburg, Mireille Bekooy Copyright Kippa

Toen deze begintune van Koffietijd nog in zwang was zong ik hem altijd vrolijk en overdreven hard mee. Nu ik zelf van middelbare leeftijd ben (41) en opeens tot de doelgroep behoor snap ik ineens wat de kern van dit lied is. Het stukje: TIJD VOOR JEZELF.

Ja lieve lezert, het concept TIJD VOOR JEZELF. Kennen we het nog? Vaag? Ja hè?

Ik zal even uitleggen wat het is, voor eventuele andere moeders die óók al jaren geen tijd voor zichzelf meer hebben. Let op en schrijf mee: Het concept TIJD VOOR JEZELF houdt in dat je een tijdvak helemaal zelf in mag delen, met dingen die jíj fijn vindt.

Dat er niemand is die je daarin stoort of je aandacht opeist. Dat je even geen billen moet afvegen/luiers moet verschonen/wassen moet draaien/ strijkwerk moet doen/kinderen moet troosten/moet werken/boodschappen moet doen/limonade moet inschenken/sokken moet stoppen (wie doet dát nog?)/in pannen moet roeren/op tijd ergens moet zijn/ enz enz enz…

Ja, ik moest het ook even opzoeken. Ik ging binnen een paar maanden van ‘redelijk wat’ tijd voor mezelf naar ‘nul’ tijd voor mezelf. De komst van de baby en de verhuizing, het einde van mijn verlof en de kleuterschool van de oudste gooiden roet in het eten. Begrijp me goed, ik houd zielsveel van de kinderen en m’n partner en mijn leven zoals het nu is. Roze wolk hoor, hiero. Ook mijn werk doe ik met het grootste plezier. Echt.

Maar godnondeju wat kan een mens het toch druk hebben. Vroeger kon ik nog wel eens een middag in de moestuin klooien zonder dat er iemand begon te roepen dat ik nu toch ècht naar huis moest komen. Heel vroeger sliep ik wel eens uit tot een uur of 11. ELF UUR! Ongelooflijk. Heel heel héél vroeger lag ik wel eens een middag op de bank met thee, boekjes, chocola en een kat op schoot en voelde ik me helemaal niet schuldig.

Want dat is het ook hè, dat vervelende stemmetje in je achterhoofd dat constant roept: ‘Moet jij eigenlijk niet de schuur uitmesten/de badkamer poetsen/de baby voeden/stofzuigen/foto’s uitzoeken/je kind van school halen/je administratie bijwerken/de kromgetrokken paprika uit de groentela weggooien/het plafond witten/de planten water geven/geld besparen/beginnen met hardlopen/de kattenbak verschonen?’

En het antwoord op al die vragen is altijd: Ja.

JA ZEURDERIG ROTSTEMMETJE IN MIJN HOOFD, DAT MOET INDERDAAD OOK NOG ALLEMAAL GEBEUREN JA!’

Zucht.

En nu is het zondagochtend. Is m’n vent werken, m’n oudste naar de speeltuin en de baby in bed. En vind ik het eindelijk: Koffietijd!

(godzijdank is het over een week herfstvakantie)

koffie
waar zijn Mireille en Hans als je ze nodig hebt?