Het is me prima bevallen

imageDinsdag 31 mei 2016: Onze dochter Mia geboren!

Jeej!

We zijn heel blij met onze blakend gezonde dochter. Ze is dinsdagnacht ter wereld gekomen, gewoon thuis in ons eigen bed. In het huis waar we nog één maand zullen wonen.

IMG_4263

Terug naar het begin (zonder al te veel smerige details hoor):

Afgelopen maandagochtend moest ik weer voor een controle naar de verloskundige, want ik was natuurlijk al 41 weken en 3 dagen zwanger. Onderweg zag ik twee ooievaars op hun nest zitten en ik vond dit wel een gunstig voorteken. Bij de verloskundige aangekomen bleek dat ik daar een uur (!) te vroeg was. Had ik de afspraak waarschijnlijk gewoon zelf verkeerd in m’n agenda gezet, maar ik baalde vreselijk en zat volkomen hormonaal te snikken in m’n auto.

Eenmaal in de spreekkamer aanbeland vond de verloskundige dat ze aan mijn hoofd (!) kon zien dat het nu echt niet lang meer zou gaan duren. Vandaag of morgen, schatte zij zo in.

En daar had ze gelijk in. Want rond half acht ’s avonds begon het feest. Tijdens het naar bed brengen van m’n dochter voelde ik mysterieuze steken in m’n buik. Ik was duidelijk al helemaal vergeten dat dit nou dus DE weeën waren. De steken bleven aanhouden en hadden ook een duidelijk ritme: Om de 6 minuten kwamen ze, en duurden ongeveer een minuut.

Ik wilde nog niemand bellen want ik wilde het risico niet lopen dat het hier weer ging om van die stomme oefenweeën; weeën die beginnen maar niet doorzetten. Rond tien uur heb ik toen toch maar mijn ouders gebeld, die glunderend van de spanning hun kleinkind kwamen ophalen. Die arme Merel lag natuurlijk pas een uur of twee op bed en werd er opeens weer uitgeplukt om volkomen onverwachts bij opa en oma te gaan logeren.

Ook de vroedvrouwen-hotline gebeld. Aan de lijn kreeg ik een verloskundige die ik heel mijn zwangerschap nog niet had gezien of gesproken. Ze zou meteen komen en ze vroeg of de stagiaire ook mee mocht helpen (wat wij prima vonden): Een derdejaars studente verloskunde uit een dorp hier verderop. De studente was er het eerst en mocht aanschouwen hoe mijn vliezen braken in de woonkamer (jakkes). Het was overigens al haar 41ste bevalling, dus we hadden hier niet te maken met één of andere nono.

Mijn eerste kennismaking met de echte vk (verloskundige, niet de volkskrant) was om een uur of elf in onze badkamer, waar ik onder de douche de weeën zat weg te jodelen. Ooit hadden we soort van gepland om het kind in het kraamhotel te krijgen, maar toen die optie eenmaal ter sprake kwam had ik echt helemaaaaal geen zin meer om met pijn en prut en alles in de auto te stappen. De beslissing was makkelijk: Ik bleef lekker thuis.

Daarna zijn we verkast naar de slaapkamer, waar om half twee ’s nachts mijn dochter werd geboren.

 

Ik zal je niet lastigvallen met allerlei gore details van de bevalling zelf. Maar laten we het zo zeggen: Mijn hobby zal het nooit worden, dat bevallen. Onze Mia bleek een groot hoofd te hebben en behoorlijk zwaar en lang te zijn: 56 cm en 4360 gram. Een halve kilo zwaarder dan mijn eerste.

IMG_4158
een wolk van een baby

Toch vond ik deze bevalling makkelijker en relaxter dan de eerste en dat kwam vooral door de verloskundige. De vorige was heel streng en legde niks uit en zorgde ervoor dat ik in het ziekenhuis aan allerlei infusen gelegd werd, waardoor ik niks kon en niks mocht.

Rondlopen, van houding wisselen, in bad of onder de douche of op een baarkruk- mocht toen allemaal niet. Even goed vloeken tijdens de ergste barensnood mocht óók al niet en dat vind ik achteraf nog wel het STOMSTE! Als ik GODSAMME wil zeggen tijdens een gemene wee met 8 cm ontsluiting dan mag ik dat lekker zelf weten GODSAMME!

Déze vk (mét studente natuurlijk) liet me volledig m’n eigen gang gaan. Gaf wel handige tips qua houding of wat dan ook, maar verder was het mijn ‘feestje’. Ik had -anders dan tijdens mijn eerste bevalling- geen pijnstilling, maar in mijn beleving deed het allebei de keren evenveel pijn. Hoe kan dat?

Mijn vorige vroedvrouw kende ik al mijn hele zwangerschap. Deze leerde ik pas kennen toen ik al op 7 centimeter ontsluiting zat. Maar ik had met die volslagen vreemde een betere klik dan met mijn eerste verloskundige. Het scheelt echt als je je op je gemak voelt bij iemand en zo in je eigen huis is het ook wel erg prettig. (Hoewel ik een beetje bang was voor vlekken op de vloerbedekking, dat dan weer wel.)

Ik had, kortom, een echte biologische scharrelbevalling. En dat beviel me prima. Ik voel me goed en ben heel erg blij met mijn mooie, dikke, lieve, tevreden, nieuwe baby.

Tot gauw!

IMG_4249

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

6 gedachten over “Het is me prima bevallen

Voeg uw reactie toe

  1. Wat een leuk verhaal weer….en hoe blij je dit doorgeeft aan ons, meesterlijk Chantal.
    Ik vind dat je het weer top gedaan hebt, een mooi stukje mens is er door jou en je lief bij op deze aardkloot!
    Jullie zijn nu ouders van 2 mooie meisjes, hoop dat jullie daar heel veel leuke momenten mee gaan meemaken en dat je doe ook heel af en toe met ons zal blijven delen.
    Tot gauw weer op de radio zal ik maar zeggen😘
    Ineke

    Like

  2. “Biologische scharrelbevalling” 👏👏🤘🏽🤘🏽 Die houden we erin!
    Al gedaan via Twitter maar nu ik alle (niet zo gore) details ken en die prachtige foto’s heb gezien nogmaals een dikke proficiat! Goed gedaan, moeke! 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: