Voor het eerst (zo lang) weg zonder kinderen

Papa en mama zijn moe. Heel erg moe. En daarom mochten ze van zichzelf even uitrusten en genieten van elkaar en een leuk uitje.

We gingen vroeger wel eens op citytrip. Naar Gent bijvoorbeeld, en dan 1 nachtje slapen in een hotelletje. En dan winkelen, musea bezoeken en rare Belgische biertjes drinken.

En ’s avonds bij het eten: zwijmelen. Niet over elkaar maar over de kinderen. “Wat zijn ze leuk, wat zijn ze lief😍😍😍 Morgen zien we ze weer, gelukkig maar….”

En nu waren we drie dagen weg! Ongelooflijk. Met het vliegtuig! Nog erger! (Hahaha)

Het plan: Naar Engeland. Naar het platteland. Slapen in een B&B, wandelen, cultuur snuiven…. even helemaal niks.

Nou ja, okee. Niet niet even helemaal niks. Even een heleboel juist. Maar dan zonder alle normale dagelijkse dingen.

We kwamen aan op Manchester Airport na een redelijk bonkig vluchtje van een uur. Auto gehuurd en toen de weg op!

Keihard gillen. Van angst. Want! Links rijden. In een Britse auto met het stuur aan de verkeerde kant. Met links schakelen. In welke versnelling zitten we in Godsnaam?

Op van die heel smalle weggetjes met aan de ene kant muurtjes en aan de andere kant aanstormende locals. Elke tegenligger bracht bij mij een soort oergevoel teweeg: DIT IS NIET GOED DIT KLOPT NIET OH MIJN GOD WE GAAN ER AAN

We gingen er niet aan. We kwamen aan op onze bestemming: Hathersage B&B in het gelijknamige dorp in Derbyshire.

Een werkelijk prachtig gebied, met groene heuvels maar ook bergen met woeste rotspartijen. Dit is Stanege Edge.

We zijn daar helemaal zelf naartoe gelopen en geklauterd. Ik vond het knap van mezelf.

Wat ik zo bijzonder vond was dat je bijna overal zomaar rond mag banjeren. De wandelpaden leiden je over particulier boerenland. Zolang je netjes het hek dichtdoet en niet je hond op de koeien en de schapen afstuurt vindt iedereen dat prima.

Ik vond de koeien in de velden zeer relaxed. Het boeide ze allemaal niks. (Nederlandse koeien rennen meteen op je af zodra je je in hun weiland begeeft. Je denkt dat je in een stormloop terecht bent gekomen tot de dames op een meter afstand opeens stil gaan staan om je eens goed te bekijken.)

Wat ik ook mooi vond: alle bergen hebben een keurig wandelpad naar de top. Alles is bestraat! Bizar. Dit is Mam Tor. Dat is niet mijn nieuwe bijnaam hoor, zo heet deze berg. Heuvel. Whatever.

We hebben niet alleen supersportief gedaan. We hebben ook allerlei superbritse dingen verorberd . We zijn Indiaas gaan eten. (Geen foto van) We hebben een Afternoon Tea gedaan.

Een Bakewell Pudding gegeten in het plaatsje Bakewell. Een Sunday Roast besteld (op dinsdag). Compleet met stukgekookte groenten, grijsgebraden rundvlees, kaantjes en een Yorkshire pudding. Dat is dat grote ronde deeg-ding linksboven op het bord.

Verder heb ik thee met melk en suiker gedronken. Liters clotted cream naar binnen gewerkt. (Ik besta inmiddels voor 65% uit clotted cream: een hemels soort dikke room die iets zurigs heeft)

Ennn…. Ik heb besloten dat ik scones echt niet te vreten vind. En dat ik het Full English Breakfast nog steeds het lekkerst vind van alle soorten ontbijt. Kom maar door met die vette worsten en gebakken champignons in de ochtend! Mmmmmmmmmmm.

Verder hebben we een zwaar indrukwekkend paleis bezocht: Chatsworth House.

Het was daar zo chique dat je in de museumshop echte Gucci-tassen en diamanten broches kon kopen.

Gelukkig hadden ze er ook een geweldige moestuin. Hier sta ik een dahlia aan te randen. Genieten!

Natuurlijk waren er ook dingen die tegenvielen:

Het weer bijvoorbeeld. Dag twee was best wel flut. Een echt Engels weertje. De cultuurschok.

Ik heb in mijn leven al best heel veel gereisd. En veel gezien en meegemaakt. En tóch was ik (weer) verbaasd over hoe anders Britten communiceren. Veel beleefder. Afstandelijker. Minder direct.

Ik word gewoon een beetje een ouwe zak denk ik.

Verder is Manchester niet zo heel erg bijzonder en was het een chaos op het vliegveld.

En ik miste de kinderen dus echt best wel heel erg. Het is net of de wereld een beetje minder leuk is als zij er niet bij zijn.

Gelukkig had ik wel hun vader bij me: De leukste man die ik ken. M’n beste vriend. M’n geweldige partner. Die altijd veel te lang is voor alle hotelbedden ter wereld, maar die gewoon met zijn voeten buitenboord slaapt en daar niet over klaagt.

Groetjes!

Advertenties

6 gedachten over “Voor het eerst (zo lang) weg zonder kinderen

Voeg uw reactie toe

  1. Leuk dat je weer een keer een verhaal de wereld in stuurt……jou manier van schrijven is leuk en prettig om te volgen.
    Hoop dat er nog veel gaan volgen!
    Groetjes Ineke

    Like

    1. Dank voor je aardige woorden. Het is een beetje moeilijk soms om inspiratie te vinden. De kleine was weer heel erg vaak wakker ’s nachts en ik merk dat ik dan geen zin heb in ‘extra’ dingen zoals schrijven.

      Like

  2. Wat een geweldig blogje …… en ja Engeland is dichtbij, maar echt heel anders, niet alleen het land, maar zeker ook de mensen.
    De volgende keer gewoon met de kids langs de koeien gaan stappen ……. al, waarschijnlijk blijven ze dan minder rustig liggen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: