Kinderen. Zucht. Maar je krijgt er zóveel voor terug!

De laatste tijd probeer ik te bedenken wat ik deed voordat ik kinderen had. Dat is inmiddels ruim 5 jaar geleden, dus niet echt een eeuwigheid, maar ik kan het me niet meer zo voor de geest halen.

Ik werkte veel. Ik keek veel tv. Ik las wel eens wat. Ik zat vaak in bad. Ik winkelde vaak. (voordat er kinderen kwamen had ik ook vrij veel geld want toen hoefden er niet maandelijks honderden euro’s overgemaakt te worden naar kinderdagverblijf Het Hele Schaap Veronica) Ik ging wel eens sporten. Ik kookte uitgebreid. Allemaal niet echt verheffend.

Sinds ik wel kinderen heb (en nog steeds vijf dagen in de week werk) vervloek ik mijn oude zelf. Waarom deed ik niks met die bergen vrije tijd? Waarom genoot ik er niet wat meer van? Ik sliep elke nacht dóór en vond dat volkomen normaal! Ik kon de deur uit wanneer ik dat wilde! Bij de drogist kocht ik badolie of een nieuwe eyeliner, in plaats van een megapak luiers maat 4, sudocrem en billendoekjes. Tijdschriften las ik daadwerkelijk. Vakanties waren ècht vakantie.

Ik wil niet zielig doen want ik ben dolblij met de kinderen en ons leven samen. Zoveel liefde en gezelligheid. Dat sowieso. Maar man oh man, wat kan al dat gehaast toch heftig zijn. Zodra de wekker ’s ochtends gaat hangt de dag van deadlines aan elkaar. Iedereen moet op tijd op school en andere plekken zijn. En dan doe ik ook nog werk dat op een extreme manier van deadlines afhankelijk is. (Ik presenteer een radioprogramma. En dat MOET stipt om 10 uur beginnen. En als de plaat afgelopen is MOET er iets gebeuren of gezegd worden. En de headlines MOETEN na het reclameblok gelezen worden. Etcetera.)

Na de werkdag de avondspits en dan thuis nog onze eigen avondspits met eten, kids in bad en naar bed enzovoorts. Haasten, haasten, haasten. Blegh.

Iemand die ik vaag ken en die kennelijk bewust ‘kindvrij’ in het leven staat begon hier van de week pesterig over. Zij zei: ‘Ja, mensen zeggen altijd over kinderen dat je er zoveel voor terug krijgt, maar ik krijg nooit te horen wat dat dan precies is’. (Ik had net daarvoor verzucht dat ik zo weinig sliep dankzij die kleine en dat ik eigenlijk nooit tijd voor mezelf had. Ik was echt heel erg zielig)

Ze vervolgde haar verhaal met een vals lachje: ‘Weet je, als ík straks thuis kom ga ik lekker eten wat ik zelf wil, wanneer ik zelf wil en daarna ga ik lekker heel de avond een bóek lezen. En daarna? Daarna ga ik heeeeerlijk slapen! De HELE NACHT LANG! Doei doei!’ riep ze blij, terwijl ze wegliep.

Wat een heks.

Maar echt.

Wat een trut.

Afgetobde moeders verdienen een schouderklopje. Een luisterend oor, of een dikke knuffel. Desnoods een groot glas wijn, maar IN IEDER GEVAL GEEN EXTRA TRAP NA! Je gaat toch ook niet over je laatstgenoten kerstdiner beginnen tegen een uitgemergeld straatkind in een derde wereldland?

Nu ik er nog eens over nadenk zit er vast een stuk frustratie bij haar- Iedereen begint maar de hele tijd over die zeikkinderen van ze; allemaal supersaaie klaagverhalen of juist overdreven blij gedoe. Ken mij het verrotten, jíj hebt jezelf laten bezwangeren, jíj kiest voor dit leven, ja toch, gedraag je dan ook een beetje en val mij niet lastig met gezwets over krampjes en doorkomende tandjes en doorwaakte nachten.

En dan vraagt iedereen ook nog eens de hele tijd of zíj ooit nog aan kinderen gaat beginnen en zo ja wanneer dan. Om gek van te worden.

Meid, ik snap je. En ik heb inmiddels wel een antwoord op die vraag van je. Wat je ervoor terug krijgt?

Ten eerste de kunst van het onvoorwaardelijk houden van iemand. Dat alleen al is zo’n rare ervaring, dat ik niet eens ga beginnen met een uitleg. Van te voren dènk je dat je het weet, maar je weet het niet. Echt niet.

Verder: je leert dat de wereld niet alleen om jou draait. Iedere dag is een levensles. Dat klinkt woest diepzinnig (en dat is het ook), maar wat ik van het moederschap leer is met geen pen te beschrijven. Ik weet nu bijvoorbeeld dat àlle andere ouders óók maar wat aanrommelen. Niemand blijkt echt te weten hoe het moet of hoort met die kinderen. Tja. Ik weet ook dat waar geluk daadwerkelijk in de kleine dingetjes zit.

En ik bezie de wereld (en jou dus ook, gekke heks!) met een nieuw soort mildheid.

Het is oké.

Advertenties

2 gedachten over “Kinderen. Zucht. Maar je krijgt er zóveel voor terug!

Voeg uw reactie toe

  1. Weet je Chantal, nu niet meer, maar ik ben jaloers geweest op vrouwen met kinderen, ondanks alle stress die dat oplevert.
    Nu ik 61 ben moet ik er niet meer aan denken, maar ………. ik had het bijv wel leuk gevonden om ook eens oma genoemd te worden.

    Kinderen, het heeft voors en tegens, maar ik had best willen ruilen, want al die vrijheid is ook maar relatief.

    Like

    1. Dat is ook zo. Ik was al 37 toen ik m’n oudste kreeg en dat was een (welkome) verrassing. Ik had me al neergelegd bij een leven zonder kinderen. En ook ik vond dat ergens wel jammer. Maar voor oma worden is het zeker nog niet te laat, toch? Daar zijn allerhande constructies voor te verzinnen. Mijn kinderen noemen de stiefouders van mijn vriend ook opa en oma. Geen enkel punt.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: