Thuis? (vervolg)

Ongeveer de helft van m’n leven voelde ik me thuis bij m’n ouders. Dat gevoel duurde dus nog best erg lang, eigenlijk. Ik denk dat ik het pas een paar jaar geleden kwijtgeraakt. Dat is niet erg, dat hoort zo.

Als ik nu bij m’n ouders langs ga, ben ik er toch een beetje op bezoek. Hun huis ruikt anders dan het mijne en er loopt een hond rond die ik niet goed ken. Alle meubels zijn anders en de keuken is nieuw, waardoor ik er nog geen lepeltje kan vinden. Ik snap niet hoe hun afstandsbediening werkt.

De straat is ook niet meer ‘van mij’. Bijna alle oude buren zijn verhuisd en de bomen zijn enorm groot geworden. Kinderen op straat herken ik niet. Mijn oude schooltje is gerenoveerd en veel mooier geworden. Ik hoor de A15 veel beter dan eerst. Het vroegere trapveldje is nu een natuurspeeltuin.

Het huis dat ooit bewoond werd door Ome Bob en Tante Reinie wordt al een paar jaar verhuurd aan Roemeense arbeidsmigranten in wisselende samenstellingen. Uit de tuin klinkt sindsdien in de weekends non-stop Balkanrock en dronken geschreeuw. Ik vind dat niet leuk voor mijn ouders.

Dus ook al wonen je ouders al 45 jaar in hetzelfde huis, niets blijft hetzelfde.

Ikzelf ga de ’45 jaar in hetzelfde huis’ niet meer halen, vermoed ik.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: