Vermoeide volwassenen versus vermoeide kinderen

Volwassenen die moe zijn gaan even rustig zitten met een drankje. Verzuchten ‘hè hè, ik zit’ en schoppen hun schoenen uit. Wrijven in hun ogen, geeuwen en zeggen; ‘Ik denk dat ik maar eens lekker naar bed ga’. Gaan naar boven, poetsen hun tanden, gaan in bed liggen en doen hun ogen dicht.

In het meest ideale geval valt de vermoeide volwassene direct in slaap. Soms heeft de vermoeide volwassene nog wat dingen om over te piekeren of is er een andere volwassene in de buurt die niet moe is en zijn/haar zinnen heeft gezet op een potje vrijen.

In het ongunstigste scenario moet de vermoeide volwassene meerdere keren zijn/haar bed uit omdat er huilende kinderen getroost moeten worden. In het holst van de nacht.

De volgende dag mompelt de vermoeide volwassene vaak dattie zo moe is. Andere volwassenen horen dat gedwee aan en raden de vermoeide volwassene aan om maar eens vroeg naar bed te gaan.

‘Goed idee, zal ik doen’ weet de vermoeide volwassene nog net uit te brengen. De vermoeide volwassene heeft de rest van de dag zin om naar bed te gaan.

Kinderen die moe zijn vertonen bijzonder gedrag. Willen na een drukke dag persé nog 16 keer Can’t Stop The Feeling van Justin Timberlake horen om daar steeds ongecontroleerder op te dansen. Bij voorkeur op sokken, waarmee ze weinig tot nul grip op de vloer hebben.

Vervolgens vallen ze redelijk hard op hun gezicht en zetten ze het op een brullen. Het brullen houdt aan. Ook als de opgelopen wonden allang zijn verzorgd en vergeten.

Volwassenen die opperen ‘Misschien moet je maar eens naar bed’ zijn STOM WANT IK BEN HELEMAAL NIET MOE.

Belangrijk punt: Zodra het vermoeide kind begint te ontkennen dat het moe is weten de volwassenen dat het tegenovergestelde waar is. Dit kind is moe, en behoorlijk moe ook. Hoe harder de ontkenning, hoe vermoeider het kind.

Dit geldt ook voor kinderen die nog niet kunnen praten. Een dreumes die je gezellig brabbelend in haar bedje legt, ligt daar anderhalf uur later nog te brabbelen.

Een dreumes die zich daarentegen schoppend en schreeuwend in haar slaapzakje laat vouwen is binnen 30 seconden buiten westen. Om dat 12 uur lang vol te houden.

Een dreumes die overdag goed slaapt zal ’s nachts ook goed slapen. NOOIT denken dat ze ’s nachts beter zullen slapen omdat ze overdag een slaapje hebben ‘overgeslagen’. Dat is een misvatting. Dat geldt namelijk wel voor de vermoeide volwassene maar zeker niet voor het vermoeide kind.

Soms steekt het vermoeide kind een vinger in haar mond. Dat is een duidelijk signaal naar de volwassene toe dat het kind naar bed moet. Samenvattend:

Vermoeide volwassene

  • wordt steeds stiller
  • houdt zich rustig
  • gaat zonder morren naar bed
  • slaapt de hele nacht door
  • gemist middagdutje zorgt voor goede nachtrust

Vermoeid kind

  • wordt steeds luidruchtiger
  • ontkent dat het moe is
  • huilt om niks
  • jankt om alles
  • steekt duim of vinger in mond
  • valt vrij hard
  • is moeilijk te troosten
  • gemist middagdutje zorgt voor nacht vol drama’s
  • wil nóg een verhaaltje
Advertenties

Hoe je Rompertjes Uit Doet: Nooit Meer Poep Aan Het Hoofd Van Je Baby

Ik geef het toe, ik kwam er ook rijkelijk laat achter: Dé manier om een volgekakte romper het beste uit te krijgen. En toen ik laatst een bakkie deed met wat andere moeders, bleken zij nog stééds niet op de hoogte van dit Grote Geheim. We hadden het over poeptsunami’s en luierlawines: De beruchte SPUITLUIERS- je weet wel, als de baby dusdanig veel natte poep heeft geproduceerd dat het over de randen van de luier heen kabbelt, tot ’t bijna in haar nekje zit.

Om de identiteit van de betrokkenen te beschermen verander ik even wat namen. 🙂

Zo vertelde Yvette (schuilnaam): “Soms had ie zichzelf zó ondergepoept dat ik zijn rompertje met een schaar openknipte en gewoon maar weggooide! Mooi dat ik die viezigheid niet over zijn hoofd uit ging trekken!”

Waarop ik zei: “Maar je weet toch wel dat je rompertjes ook naar beneden kunt afstropen?”

Yvette (schuilnaam dus hè) keek me aan met een blik van: NEE DAT WIST IK HELEMAAL NIET WAT MAAK JE ME NU!!!! En ze zei ook: “Nee, dat wist ik helemaal niet, wat maak je me nu!?”

Nou, dat is dus waar die romperflapjes op schouderhoogte voor zijn. Niet alleen om het bolle babyhoofd doorheen te wurmen, maar ook om de boel omlaag te trekken zodat je geen poep in het haar van je baby smeert.

*OEI WAT VALLEN ER NU EEN HOOP KWARTJES*

Zo dus:

img_7025img_7026img_7027img_7028

Met dank aan fotomodel Marjoleintje (weer een schuilnaam) .

Dus je snapt het nu? Nooit meer poep omhoog, maar altijd naar beneden! Niet meer knippen en weggooien.

img_7029

Groetjes en succes!

Hááállelujah! Ze slaapt.

Naar aanleiding van diverse bezorgde vragen over mijn slaaptekort schrijf ik maar weer eens een stukje. De titel verraadt het natuurlijk al: De baby slaapt dóórrrrrrrr. En hoe! Man oh man!

miamorgen

We moeten haar tegenwoordig wakker maken ’s ochtends. Het wurm is 3,5 maanden oud en slaapt als een roosje. En dat al een week offf…drie? Twee? Zie je, ik wéét al niet eens meer hoe lang ze dat doet- zó vreselijk uitgeslapen ben ik. (HAHAHA)

En Chantal, hoe heb je dit zo voor elkaar gekregen? Nou lieve lezert, dat zal ik je vertellen.

Ik ging een avondje uit eten met mijn vriendinnen. Dat doen we altijd als één van ons jarig is geweest en dit keer was Karin het feestvarken. Zij koos de locatie: Een prachtig terras bij een oude boerderij, midden in een Utrechtse Vinexwijk. Gezellig! Het eten was heerlijk en de wijntjes waren erg lekker. Ik nam er een paar, want ik was met het OV en thuis stond de koelkast vol afgekolfde melk voor de baby (want je schijnt niet de borst te mogen geven als je zwaar beschonken bent -HEEL RAAR IS DAT).

Toen ik tegen middernacht een pietsie aangeschoten het huis binnenstommelde bleek de baby niet in ons bed te liggen, naast mijn wederhelft, maar op een zeer ongewone plaats: IN HAAR EIGEN BED. Verbaasd ging ik kijken of dat allemaal wel goed ging, en daar lag ze: Héérlijk te slapen. IN HAAR EIGEN BED. Voor het eerst.

Onwennig ging ik toen óók maar slapen. Je moet toch wat. Met de babyfoon aan, naast mijn hoofdkussen.(ook al is de babykamer naast die van ons) Ik werd wakker om een uur of vier. In paniek, want ik had de baby nog stééds niet gehoord, en ze zou me toch zeker wel vreselijk missen zo IN HAAR EIGEN BED. Maar nee, nog steeds lag ze heerlijk te knorren. Inmiddels wel met haar hoofd richting het voeteneind.

Om half zes werd ik wéér wakker. Leeft die baby nog wel? Ja hoor, ze leefde nog. En sliep. Wel was ze weer een kwartslag gedraaid IN HAAR EIGEN BED, nu lag ze dus overdwars op haar schattige nooit eerder gebruikte ledikantlakentjes. Ze ademde zachtjes en was het toonbeeld van een tevreden baby.

miamorgen2

Inmiddels ontplofte mijn voorgevel zowat wegens het ontbreken van de nachtvoedingen en kon ik de slaap niet meer vatten. Au! Om een uur of zeven besloot ik dat het nu allemaal wel lang genoeg had geduurd en pakte ik de baby UIT HAAR EIGEN BED en gaf ik haar opgelucht een voeding.

En sindsdien slaapt ze elke nacht door.

 

 

 

 

 

 

zzzzzzzzlaaptekort

Baby Mia is ruim 11 weken oud. We wonen nu 5 weken in het nieuwe huis en Mereltje gaat over twee dagen voor het eerst naar school.

Onze baby is de liefste baby van de hele wereld. Ze is makkelijk en vrolijk (zolang alles gaat zoals zij het wil) en maakt graag contact. Met haar grote blauwe kijkers zoekt ze net zo lang je blik tot het is gelukt en dan begint ze te schateren. En ze heeft ook van die heerlijke dikke benen en bolle wangen waar je eindeloos kusjes op wil geven. IMG_5702

Maar het zou toch allemaal net iets beter te doen zijn ALS ZE EENS ZOU SLAPEN VERDORIE!!

Oh, begrijp me goed, ik ben compleet gek op dat kind en het is ook helemaal geen huilbaby of wat dan ook. Maar twee, drie keer per nacht een voeding is geen pretje. En in de laatste weken van de zwangerschap sliep ik ook al zo slecht. Dus eigenlijk slaap ik al een half jaar VOOR GEEN METERT. (ja die t staat er expres want ik ben toch een nep-RotterdammerT)

Dat ging heel lang best goed, maar nu is het dan toch echt toegeslagen: Slaaptekortgerelateerd geheugenverlies.

Ik heb ooit eens ergens gelezen dat niet slapen net zoiets is als teveel zuipen. Dat het bijvoorbeeld je rijvaardigheid beïnvloedt. En ik denk dat dat klopt. Soort van. In de auto slinger ik bijvoorbeeld soms best wel. Ik schrik daar dan HEEL erg van want ik heb kinderen en ik wil nog lang niet dood. En nu rij ik weer dagelijks naar m’n werk en dan rij ik opeens ergens en denk ik HUH ben ik hier al? En dan kan ik me niks meer herinneren van de voorgaande rit. Volledig op de automatische piloot.

Het zou verboden moeten worden! Hoeveel jonge ouders rijden als halve zombies rond op de Nederlandse snelwegen? Is dat al eens onderzocht? Ik pleit voor ingrijpen door de overheid: Als je kunt aantonen dat je een baby hebt mag je al je taxikosten aftrekken van de belasting. Offfff….er komt een nieuw soort gesubsidieerd busvervoer, dat de jonge ouders thuis komt ophalen en veilig op hun werk bezorgt. Vrouwen in de overgang, mensen met een jetlag en andere duffe types mogen ook mee.

IMG_5675
Hier zou ze dus moeten slapen. Doet ze niet.

En dan heb je ook nog andere verschijnselen die horen bij structureel te weinig slaap:

  • hoofd vol watten
  • slechte weerstand
  • niet op woorden kunnen komen (dat ene ding, eh eh, wat er boven op een kamer zit, hoe heet het nou, het is wit en plat maar hoog enzo eh eh….OH JA PLAFOND)
  • naar de schuur lopen en daar dan staan en niet meer weten wat je er ging doen
  • hoofd vol watten oh wacht dat zei ik al
  • geen inspiratie
  • nul geduld
  • voortdurend zin in vet en zout en zoet eten waardoor je nooit meer van je babypens afkomt
  • pijn in je ogen
  • soms bonkende hoofdpijn
  • alles lijkt scheef
  • afkeer van harde schelle cartoons op tv
  • gezicht vol rimpels die nieuw zijn
  • kan geen afstanden inschatten (SUPERHANDIG bij het inparkeren)
  • als je te snel omkijkt schudt de hele wereld mee

Ennnn zo kan ik nog jaren doorgaan. Doe ik niet. Ik hou er mee op. Want ik ben moe. En de baby slaapt dus kan ik ook nog even een dutje doen. Hoop ik.

Kusjes!!! En welterusten.

IMG_5685

 

 

 

 

 

 

 

Fokking dankbaar

Soms zit het mee. Heb je een heerlijke dag met je gezinnetje. De zon schijnt, je planten staan frisgroen te stralen, het is een graad of 20 en je kunt metzonderjas een ijsje halen. Het huis is aan kant en ieder gezinslid heeft voldoende schone onderbroeken. Je koelkast is volgestouwd met heerlijk (en gezond!) eten en drinken, je hebt zelfs het laatste tijgertarwebrood weten te scoren bij de bakker. Er komen gezellige mensen op kraamvisite. Je krijgt mooie kadootjes. Er is genoeg melk in huis voor cappuccino’s.

IMG_4649

Je oudste dochter wil supervaak knuffelen met de baby. Je haar zit goed. Je vent ziet er lekker uit in z’n nieuwe spijkerbroek. De poezen liggen tevreden te snurken in het zonnetje. Er blijkt weer een zwangerschapskilo af te zijn. Je leest iets leuks. Je salaris is net gestort en het is meer dan je verwachtte. Het belangrijkste nieuws van de dag is dat de terrasjes overvol zaten. Op straat loopt een kind te zingen. De baby is blij. De peuter is blij. Jij bent blij. Iedereen is blij.

IMG_4750

Soms zit het niet mee. Dan heb je een hel van een dag. Alleen thuis met ontevreden kindertjes. Je hebt amper tijd om te plassen. Even rustig eten kun je al helemaal vergeten. De wifi klapt er uit. Er moet nodig gestofzuigd. Je loopt al een week in dezelfde joggingbroek vol vlekken. Je moet godsgruwelijk veel boodschappen doen maar je bent nog steeds niet aangekleed en het is al vier uur ’s middags. De peuter wil niks. De baby wil niks. Iedereen begint op hetzelfde moment te huilen. De ene kat gaat in een hoek van de woonkamer zitten zeiken. De andere kat kotst al z’n brokjes uit.

IMG_3970
plasplek

 

Het is 30 graden Celsius met een luchtvochtigheid van 99%. Buiten zitten is niet fijn want de wildplassende kat heeft ook je hele tuin onder zitten pissen én poepen én kotsen. Je was hangt al dagen te drogen maar voelt nog steeds klam aan. Je stoot keihard je teen. Je krijgt een zeurderig mailtje van iemand. De baby spuugt veertien outfits onder (ook die van jou).

IMG_4545
spuug

Op internet steekt de Zwarte Pieten Discussie weer de kop op. Je hebt een snotneus. De postbode denkt dat je niet thuis bent en neemt een langverwacht pakketje weer mee. Meerdere dikke vieze vliegen zoemen door je huis. Je horloge stopt er zomaar mee. De vaatwasser geeft een foutmelding die je niet snapt. Je smeert boterhammen maar laat er twee (met de besmeerde kant onder) op de vloer vallen.

Weet je wat je op zo’n dag eens zou moeten doen, beste Chantal? Eens goed bekijken wat je allemaal hebt in je leven en er fokking blij mee zijn! Niet zo zitten te trutten en het Opperwezen op je blote knietjes bedanken voor je twee kerngezonde kinderen, je leuke relatie en je leven zoals het is op dit moment.

Sorry. Iets teveel ellende gelezen de laatste paar dagen.

Liefs!

IMG_4774

 

 

10 Dingen die je vergeet over baby’s

Baby Mia vandaag 2 weken oud, over 17 dagen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis

IMG_4287

Ik begon een beetje overmoedig aan dit hele tweede baby-avontuur. Tenslotte had ik het hele circus de eerste keer ook overleefd. En de baby in kwestie leeft ook nog steeds, dus dat is ook wel een meevaller. Maar nu, twee weken na de geboorte van Mia, ben ik er wel achter dat je ook een hoop zaken verdringt als je (eerste) kind het baby-stadium is ontgroeid. Zoals:

  • Je staat 24 uur per dag in dienst van iemand anders. Alle kuchjes, huiltjes en snikjes vallen je op. Baby is pas echt blij als ze bij jou mag zijn. Of op jou of aan jou. Papa is een goede tweede, maar die heeft geen borsten. En dus komt het voornamelijk op jou neer. Heerlijk, echt hoor. Maar ook doodvermoeiend.
  • Die stinknavel! Het stompje navelstreng moet uitdrogen en er dan uit zichzelf af vallen. Dat duurt een aantal dagen. En STINKEN! Ver-schrik-ke-lijk. Naar een marktkraam vol dagen oud slachtafval op een bloedhete dag. Uuuggggh.
  • Baby’s vervellen na hun geboorte. Je hoeft ze niet paniekerig in te vetten met bakboter of uierzalf. Die schilfers? Dat hoort.
  • Borstvoeding is helemaal niet zo makkelijk als je eerst dacht. Nieuw kind, nieuwe gebruiksaanwijzing. Deze baby hapt anders aan dan de vorige! En wat drinkt ze vééél. En váááák. Om het vervolgens weer gedeeltelijk uit te spugen. Dat spugen was ik vergeten. Net als verstopte melkkanaaltjes en zere tepels. En oh ja, wanneer begint de baby ook al weer met roepen om eten? Antwoord: Zodra je eigen eten op tafel staat. EVERY. SINGLE. TIME.
  • Baby wassen. Kwestie van badje vullen, kind er in, boenen en afdrogen toch? NEEN. Baby moet op het aankleedkussen afgesponsd worden. Eerst het gezichtje zonder wasgel, dan het lijfje mét wasgel. (brullen!!) En daarná pas mag de baby in bad. Afdrogen doe je met een hydrofiele luier. Vergeet alle plooien niet.IMG_4528
  • Babypoep stinkt niet, niet echt. Vind ik. Was ik vergeten.
  • Dat gedoe over het geboortegewicht! Baby moet zsm maar in elk geval binnen twee weken weer net zoveel wegen als bij haar geboorte. Waar mama een beetje op haar gewicht wil letten moet die kleine juist zo veel mogelijk aankomen. Aangezien onze Mia bijna 9 pond woog is dat nog niet zo makkelijk gebleken. Ik maakte me geen zorgen. Totdat de kraamhulp, de huisarts, de verloskundige én de vrouw van het consultatiebureau zeiden dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Toen werd het opeens superbelangrijk. Ik geloof dat het nu wel goed zit, maar helemaal zeker weten doe ik dat niet. Morgen ga ik haar weer wegen!
  • Slaaptekort is ECHT HEEL ERG. Open deur natuurlijk, alle jonge ouders zijn doorlopend doodmoe. Maar hoe het ècht is, dat vergeet je. Je stommelt als een zombie door je huis en niets dringt echt tot je door. Watten in je hoofd. Je komt niet uit je woorden, onthoudt niks en hebt een humeur om op te schieten.
  • Hyfrofiele luiers. Je hebt er 16.000 en nóg zijn ze altijd op/kwijt/vies/ondergespuugd. Je wast je een ongeluk. Was ik vergeten. En het feit dat we geen droger hebben en het al dagen regent helpt ook niet echt.
  • De meeste mensen zijn bang voor pasgeboren baby’s. Mijn bloedeigen zus wilde Mia niet eens vasthouden! Trok ik me niks van aan. Ik drukte mijn nageslacht tóch in de armen van mijn benauwde, steeds paarser aanlopende zuster, die zó bang was dat ze haar nieuwe nichtje zou laten vallen dat ze zich niet meer durfde te bewegen. Mensen, kalmeer toch. Zo’n baby kan heel wat hebben hoor! Ok, je moet ze inderdaad niet op de grond laten vallen, maar verder is er weinig aan de hand als je ze misschien niet helemaal perfect vasthoudt. Beetje opletten dat het hoofdje niet naar achteren kiept. En als ze gaan huilen geef je ze rap weer terug aan mama. Want die hoort jouw verhaal toch niet meer als haar kleintje begint te schreeuwen.

Dat zijn zo tien van die dingen die je vergeet. Of misschien heb ik gewoon een slecht geheugen. Dat kan ook. Nou, ik ga de baby weer even een paar kusjes geven. Gewoon omdat het kan. Doei!

IMG_4544

Dagboek van een kraamvrouw

Baby Mia 10 dagen oud, over 21 dagen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. 

IMG_4458

– Liefie?

– Ja?

– Ik heb nootjes gekocht vandaag.

– Ja, dat zei je al.

– Maar had ik ook gezegd dat het macadamianoten zijn? Gezouten?

– Eh ja. Ook al. Maar je mag best je verhalen twee keer vertellen hoor, zoveel maak je nou ook weer niet mee.

Zo sneu ben ik dus al geworden. Dat het kopen van een zakje noten (mét dochter en baby) het spannendst is wat ik beleef op een doordeweekse dag, hahaha. Een klein rondje binnenstad. Niet te snel of te ver lopen natuurlijk, want nog steeds moe van de bevalling.

IMG_4397

Klein praatje maken hier en daar met de lokale middenstanders, een paar broden kopen en iets lekkers voor bij de koffie…misschien een ijsje halen? En dan weer kalmpjes naar huis. Waar ik een tekenfilmpje aanzet voor de oudste en zelf op de bank ga liggen met baby aan de borst. Hè hè, éven bijkomen. Baby Mia sukkelt in slaap maar laat een harde knetterscheet waar ze zelf wakker van schrikt (hahaha).

De rest van de dag:

Boterhammetje eten. Glaasje melk drinken. Hydrofiele luiers wassen. (niet met de hand hoor, ik ben geen barbaar) Wasje ophangen. Baby de borst geven Oudste op de wc zetten. Baby’s luier verschonen. Baby iets schoons aantrekken want ondergespuugd. Baby troosten. Baby de borst geven.

Oudste helpen met haar Playmobil. Zwaar geïrriteerd raken door eerder genoemd Playmobil. Zadeltje op Playmobil-paardje proberen te friemelen en zoeken naar een kennelijk cruciaal stukje plastic dat waarschijnlijk ergens in een kier van de vloer is gerold. Huilend kind troosten. Aandacht proberen af te leiden van voornoemd kwijtgeraakt stukje plastic. Baby de borst geven.

IMG_4481

Oma komt binnen. Neemt oudste mee naar de speeltuin. Baby valt in slaap. Zelf ook slaapje doen. Wakker worden van gebonk op het raam. Maar blijkt bij de overburen. Toch wakker. Baby de borst geven. Luier verschonen. Baby plast aankleedkussen onder. Dat verschonen. Wachten tot oma en oudste weer thuis zijn. Thee drinken met wat lekkers. Oudste eet mijn koffiebroodje op. Oma gedag zeggen.

Fantaseren over nieuw huis. Facebooken en twitteren. Oudste mag Dora kijken. Wachten tot manlief thuis komt met patat en kroketten. Eten met baby op schoot. Baby de borst geven. Gezicht van oudste ontdoen van resten curry en vet. Oudste nog even laten spelen. Baby de borst geven. Luier verschonen. Baby plast aankleedkussen onder. Dat verschonen. Oudste verhaaltjes voorlezen. Oudste tanden poetsen. Oudste pyjama aan. Oudste vangen en in bed leggen. Slaap Kindje Slaap zingen.

IMG_4473

Baby de borst geven. Oudste terug naar bed dirigeren. Kopje thee drinken. Baby de borst geven. Stukje chocola eten. Knikkebollen op de bank voor de tv. Baby de borst geven. Naar bed. Telefoon kwijt zijn. Telefoon vinden in de wasmand. Baby de borst geven. Luier verschonen. Baby plast aankleedkussen onder. Dat verschonen. Baby de borst geven. Baby in eigen bed leggen. Slapen. Baby de borst geven. Slapen.

Zzzzzz….

 

 

 

 

Kraamverhalen

Een week. Het is een week geleden dat ik weeën kreeg. En zes uur later waren we een dochter rijker: Mia.

Het lijkt veel korter en tegelijkertijd lijkt het ook alsof ze er al eeuwen is. Raar is dat. We moeten allemaal nog erg aan de nieuwe situatie wennen, maar ik hoef aan Mia zelf niet te wennen. Ze hoort er al helemaal bij, wat mij betreft. Het scheelt misschien dat ik haar al negen maanden had gedragen en haar bewegingen herken.

IMG_4409

En het is ook gewoon een kwestie van instinct. Want als er íets is dat je herinnert aan het feit dat je maar een dier bent, is het wel zwanger zijn en bevallen. Dat betekent niet dat je dankzij dat instinct ook meteen een soort supermoeder bent en dat je precies weet wat die baby nou weer van je wil. Ook al is het je tweede.

Inmiddels herken ik wel de ik-heb-honger-huil: èh èh èh. En ook de ugh-ik-ben-misselijk-geluidjes. En verder de iiiiiik-ben-aan-het poepen-gezichtsuitdrukking. Het is allemaal niet heel ingewikkeld. Ik leg Mia aan zodra ze dat wil, ook al is dat voor mijn gevoel DE HELE DAG. En na het drinken gaat ze slapen. Soms urenlang, soms maar heel kort. In de tussentijd oefent ze haar gezichtsuitdrukkingen en als je dan goed oplet zie je de prachtigste lachjes voorbij glijden op dat ronde gezichtje. Maar ook grappige fronsjes en afkeurende tuitmondjes. Leuker dan tv kijken. Echt.

IMG_4353

Morgen is het ook de laatste dag dat kraamhulp Rita hier in huis is. Het is zo gek en zo heerlijk om zo iemand over de vloer te hebben! Rita was hier ook toen Merel geboren was, dus we kennen elkaar al. Wat een heerlijkheid om elke dag een schoon bed te krijgen, dat er boterhammen voor je gesmeerd worden en dat er iemand is die op je baby en je peuter let als jij omvalt van de slaap.

Als ze weg is moeten we het alleen zien te rooien. Dat kunnen we! Heus wel! Echt! Tuurlijk! Gaat goed komen!

(merk je al dat ik het een beetje spannend vind?)

Met de komst van kraamhulp Rita hebben we ook opeens allerlei huishoudelijke zaken op orde. Zo zag ik dat we nu ineens knijpers in huis hebben, een wasmand en een nieuw pak gele doekjes. Kleding werd opeens gestreken! De wc en de badkamer worden dagelijks gepoetst. Rita nam een tummytub mee en een bedsteun, zodat ik heerlijk rechtop in bed kan zitten. Geweldig!

Het is natuurlijk niet alleen maar hosanna en hallelujah in de kraamperiode. Zo voel ik me nog steeds alsof ik ben overreden door een vrachtwagen. We slapen slecht. Mijn hechtingen trekken. Een loopje naar de dichtstbijzijnde winkel voelt als een marathon. Ik heb ineens veel minder tijd voor m’n oudste en ik mis haar. Mijn geliefde noemt me Campina Quak. Het huis staat overvol met babygerelateerde spullen. Het indrogende navelstompje van de baby stinkt als een bunzing. En zo kan ik nog wel wat dingen bedenken.

IMG_4315

Terwijl ik dit tik hangt er een kindje aan m’n borst. Ze slaapt en drinkt tegelijkertijd (bril-jant!) en wil niet in haar eigen bedje slapen. Zij wil alleen maar op mij liggen. En dat mag. Want ik ben haar mama. Al een hele week.

 

 

 

 

 

 

 

Het is me prima bevallen

imageDinsdag 31 mei 2016: Onze dochter Mia geboren!

Jeej!

We zijn heel blij met onze blakend gezonde dochter. Ze is dinsdagnacht ter wereld gekomen, gewoon thuis in ons eigen bed. In het huis waar we nog één maand zullen wonen.

IMG_4263

Terug naar het begin (zonder al te veel smerige details hoor):

Afgelopen maandagochtend moest ik weer voor een controle naar de verloskundige, want ik was natuurlijk al 41 weken en 3 dagen zwanger. Onderweg zag ik twee ooievaars op hun nest zitten en ik vond dit wel een gunstig voorteken. Bij de verloskundige aangekomen bleek dat ik daar een uur (!) te vroeg was. Had ik de afspraak waarschijnlijk gewoon zelf verkeerd in m’n agenda gezet, maar ik baalde vreselijk en zat volkomen hormonaal te snikken in m’n auto.

Eenmaal in de spreekkamer aanbeland vond de verloskundige dat ze aan mijn hoofd (!) kon zien dat het nu echt niet lang meer zou gaan duren. Vandaag of morgen, schatte zij zo in.

En daar had ze gelijk in. Want rond half acht ’s avonds begon het feest. Tijdens het naar bed brengen van m’n dochter voelde ik mysterieuze steken in m’n buik. Ik was duidelijk al helemaal vergeten dat dit nou dus DE weeën waren. De steken bleven aanhouden en hadden ook een duidelijk ritme: Om de 6 minuten kwamen ze, en duurden ongeveer een minuut.

Ik wilde nog niemand bellen want ik wilde het risico niet lopen dat het hier weer ging om van die stomme oefenweeën; weeën die beginnen maar niet doorzetten. Rond tien uur heb ik toen toch maar mijn ouders gebeld, die glunderend van de spanning hun kleinkind kwamen ophalen. Die arme Merel lag natuurlijk pas een uur of twee op bed en werd er opeens weer uitgeplukt om volkomen onverwachts bij opa en oma te gaan logeren.

Ook de vroedvrouwen-hotline gebeld. Aan de lijn kreeg ik een verloskundige die ik heel mijn zwangerschap nog niet had gezien of gesproken. Ze zou meteen komen en ze vroeg of de stagiaire ook mee mocht helpen (wat wij prima vonden): Een derdejaars studente verloskunde uit een dorp hier verderop. De studente was er het eerst en mocht aanschouwen hoe mijn vliezen braken in de woonkamer (jakkes). Het was overigens al haar 41ste bevalling, dus we hadden hier niet te maken met één of andere nono.

Mijn eerste kennismaking met de echte vk (verloskundige, niet de volkskrant) was om een uur of elf in onze badkamer, waar ik onder de douche de weeën zat weg te jodelen. Ooit hadden we soort van gepland om het kind in het kraamhotel te krijgen, maar toen die optie eenmaal ter sprake kwam had ik echt helemaaaaal geen zin meer om met pijn en prut en alles in de auto te stappen. De beslissing was makkelijk: Ik bleef lekker thuis.

Daarna zijn we verkast naar de slaapkamer, waar om half twee ’s nachts mijn dochter werd geboren.

 

Ik zal je niet lastigvallen met allerlei gore details van de bevalling zelf. Maar laten we het zo zeggen: Mijn hobby zal het nooit worden, dat bevallen. Onze Mia bleek een groot hoofd te hebben en behoorlijk zwaar en lang te zijn: 56 cm en 4360 gram. Een halve kilo zwaarder dan mijn eerste.

IMG_4158
een wolk van een baby

Toch vond ik deze bevalling makkelijker en relaxter dan de eerste en dat kwam vooral door de verloskundige. De vorige was heel streng en legde niks uit en zorgde ervoor dat ik in het ziekenhuis aan allerlei infusen gelegd werd, waardoor ik niks kon en niks mocht.

Rondlopen, van houding wisselen, in bad of onder de douche of op een baarkruk- mocht toen allemaal niet. Even goed vloeken tijdens de ergste barensnood mocht óók al niet en dat vind ik achteraf nog wel het STOMSTE! Als ik GODSAMME wil zeggen tijdens een gemene wee met 8 cm ontsluiting dan mag ik dat lekker zelf weten GODSAMME!

Déze vk (mét studente natuurlijk) liet me volledig m’n eigen gang gaan. Gaf wel handige tips qua houding of wat dan ook, maar verder was het mijn ‘feestje’. Ik had -anders dan tijdens mijn eerste bevalling- geen pijnstilling, maar in mijn beleving deed het allebei de keren evenveel pijn. Hoe kan dat?

Mijn vorige vroedvrouw kende ik al mijn hele zwangerschap. Deze leerde ik pas kennen toen ik al op 7 centimeter ontsluiting zat. Maar ik had met die volslagen vreemde een betere klik dan met mijn eerste verloskundige. Het scheelt echt als je je op je gemak voelt bij iemand en zo in je eigen huis is het ook wel erg prettig. (Hoewel ik een beetje bang was voor vlekken op de vloerbedekking, dat dan weer wel.)

Ik had, kortom, een echte biologische scharrelbevalling. En dat beviel me prima. Ik voel me goed en ben heel erg blij met mijn mooie, dikke, lieve, tevreden, nieuwe baby.

Tot gauw!

IMG_4249

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑