Stop-motion: nieuwe obsessie

Ja hoor, mevrouw heeft weer eens wat. Een nieuwe hobby. Bij toeval ontdekt en volledig los aan het gaan.

Het is:

stop-motion

Wat?

Van die filmpjes maken met bewegende poppetjes (etcetera) door telkens 1 foto te maken, iets kleins te veranderen en dan weer een foto te maken. Uiteindelijk heb je dan een grappige bewegende animatie. Denk Monty Python, denk Wallace & Gromit. Pingu!!pingu

The Corpse Bride van Tim Burton. Buurman & Buurman. Shawn het schaap. Kleimannetje Morph. De pauzefilmpjes op Nick junior. Noem maar op.

python
Terry Gilliam maakte briljante filmpjes voor Monty Python

Ik ontdekte de functie stop-motion in Stories van Instagram (scroll door de functies, hij staat na terugspeelvideo en handsfree) op een zondagmiddag na een potje kindermonopoly. Dochter en ik maakten vervolgens een paar filmpjes met de autootjes van het monopolyspel, die tegen elkaar raceten en alles overhoop botsten. Merel pakte er wat Playmobil poppetjes bij, en zo waren we lekker aan het rommelen.

Mijn statieven lagen op m’n werk dus zette ik mijn iPhone recht overeind in een glas -wat natuurlijk perfect is voor Instagram- en dat werkte in principe prima. Ik vond het meteen al zo lollig dat ik een speciale app downloadde, die iets beter was in het verwerken van de videootjes. Het is de app Stopmotion en hij kost een euro of 6. Een gratis versie heb je ook, maar dan kun je niet alle functies gebruiken en dat is MEGA-IRRITANT.

Die maandag erna keek ik na m’n uitzending op YouTube een stokoud filmpje waarin Monty Python-lid Terry Gilliam uitlegt hoe je met knipsels stop-motion kunt maken. Na twee minuten uitleg dacht ik WAAAAH DIT GA IK OOK PROBEREN.

En dus nam ik een foto van collega Ruud, maakte er een printje van (2 x) en knipte Ruud uit. (Terry Gilliam had in zijn tijd geen kleurenprinters, moeha!) Ik plukte een schilderijtje van de muur bij wijze van achtergrond, installeerde mijn mobieltje op een statief en maakte een kort filmpje van Ruud die iets zegt, vervolgens een beuk krijgt van zijn eigen arm en dan omvalt. De geluidjes (BONK! FFFSRT!) en de stem van Ruud monteerde ik er later in.

Supersloom was het filmpje, maar je zag wat de bedoeling was en Ruud (en al mijn andere collega’s) moesten er keihard om lachen. Ik had meteen de smaak te pakken. Die avond was ik alleen thuis en toen de meiden naar bed waren ben ik aan de keukentafel gaan knutselen. Aan mezelf. Eerst iets makkelijks:

 

Daarna een projectje waarvoor ik een aantal van mijn tuiniertijdschriften heb verknipt. De geluiden had ik allemaal al, (ik ben niet voor niks een radionerd) en het gemompel heb ik zelf ingesproken.

 

De truuk met de ogen en het hoofd dat open gaat is natuurlijk allemaal rechtstreeks gejat van held Terry Gilliam, maar ik zit nog in de experimentele fase natuurlijk.

Grote uitdagingen zijn licht en schaduwen. Ik heb nog geen geschikte lampen. Verder is het heel belangrijk dat je niet halverwege de opname je statief overhoop schopt. Dat is nooit een goed idee natuurlijk, maar hier is een miniem duwtje al funest voor het beeld. De grotere plaatjes -zoals hier mijn hoofd- plak ik vast op de tafel, want ook die wil je niet bewegen tijdens de opnames.

Later kun je nog allerlei effecten toevoegen. En geluiden. En titels enzo. Dat doe ik in LumaFusion. Een app die wij bij RTV Rijnmond heel veel gebruiken voor het monteren van video’s. Luma is goed maar niet goedkoop, een euro of 20 meen ik me te herinneren. Je kunt er video en audio in importeren en het beeld kantelen, bijsnijden, filters toevoegen, versnellen en vertragen, noem maar op.

Ik maakte nog wat filmpjes met & voor collega’s. Cees ging met pensioen. Die zou natuurlijk achter de geraniums verdwijnen! (maar niet heus hè)

 

En onze populaire weerman Ed Aldus zit er met zijn weersverwachtingen eigenlijk maar zelden naast, dus vond ik het een grappig idee om iets te maken waarbij hij met weerbarstig weer te maken krijgt. Hij sprak hem zelf in, via Whatsapp.

 

Ed regent, ja. Ik heb er ook nog ééntje gemaakt met sneeuw: Ed sneeuwt. En ik barst nog van de ideeën voor nieuwe weerberichten met Ed, want hiermee kan ik bijna eindeloos variëren, hahaha! Gelukkig vindt Ed het zelf ook erg leuk.

Nou. En gistermiddag probeerde ik eens wat met klei. Gewoon, lekker buiten. Drankje d’r bij, toastje met kaas en een blokje Fimo-klei. Het moest een filmpje worden met een poppetje. Ehm ja okee, niet echt nog een poppetje maar ik zit nog in de friemelfase nu.

Ik vind dit zó leuk!! En de mensen aan wie ik het laat zien op Facebook/Twitter/Instagram vinden het ook leuk. Ik krijg er ook veel vragen over, dus vandaar dit blog.

Ik doe over zo’n knipselfilmpje van 15 seconden ongeveer anderhalf uur. Dit filmpje van het kleipoppetje kostte me maar 20 minuten want daarvoor hoefde ik niet vanalles te printen en uit te knippen. Als ik meer tijd had zou ik elke dag een filmpje maken. Ik barst werkelijk van de ideeën. Ik hou van knutselen en ik hou van monteren! Ideaal!

Ik wil nu nog een goed zwaar laag statief, twee of meer goede lampen en iets van een achtergrondje om een soort studiootje te kunnen maken, meer klei en meer kleuren, en graag nog drie extra uren in een dag zodat ik voldoende tijd heb om me uit te leven.

 

Advertenties

Koken voor kinderen en andere ondankbare types

Mijn kindertjes eten alles. Echt! Zo raar, alles wat ik ze voorzet vinden ze héérlijk! Moeilijke ovenschotel met venkel? Hap slik weg. Vergezochte stinkkazen? Nomnomnom. Haring, olijven, sushi, rauwe cacao, lever, zure bommen, spruitjes, álles lusten ze. Alles!

Dit was mijn verhaal. Tot een paar weken geleden.

Toen begon de stille revolutie.

Opeens zei de oudste: ‘Ik vind het een beetje te pittig’ en begon de jongste haar avondeten te weigeren. Of de oudste zéi dat ze iets ‘verrukkelijk’ vond, om het volgeschepte bord vervolgens toch niet leeg te eten. En na 3 minuten om een toetje te vragen.

De kleinste leerde een nieuw woord. Koekie. Koekie koekie koekie koekie. Ze wist ineens ook waar de koekies staan. (Bovenin een keukenkastje) Ze duwt nu met een boos gezicht haar prakje van zich af en eist een koekie.

Die krijgt ze uiteraard niet. Althans niet altijd. (Grijns) Je kunt als dreumes in de groei nu eenmaal niet leven op louter Knappertjes van de firma Verkade. Disclaimer: Dat kan eigenlijk best. Kinderen groeien tóch wel. Dat komt door hormonen en niet persé door broccoli.

Toch vinden wij nog steeds dat deze kinderen alles moeten eten. Want wij koken met verse groente en veel liefde. Ook al wordt deze kookliefde tegenwoordig maar sporadisch gewaardeerd.

Ooit kende ik iemand die klaagde: ‘Mijn kinderen eten alleen nog maar frikandellen speciaal!’ Toen dacht de kinderloze ik: ‘Jezus Christus Te Paard, hoe heb je het ooit zover laten komen!?!’ Nu snap ik het beter. Je wil gewoon HEEL GRAAG dat die kinderen íets binnen krijgen.

Niet dat ik al wanhopig naar de friteuse ben gelopen hoor. Maar heel misschien heb ik vanavond mijn kinderen èxtra veel vlaflip gevoerd terwijl ik zelf nog een kom Vietnamese Phō met lekker veel vissaus en rauwe biefstuk naar binnen slorpte.

Eet smakelijk? Ach, als ik het zelf maar lekker vind! 🤣

Vermoeide volwassenen versus vermoeide kinderen

Volwassenen die moe zijn gaan even rustig zitten met een drankje. Verzuchten ‘hè hè, ik zit’ en schoppen hun schoenen uit. Wrijven in hun ogen, geeuwen en zeggen; ‘Ik denk dat ik maar eens lekker naar bed ga’. Gaan naar boven, poetsen hun tanden, gaan in bed liggen en doen hun ogen dicht.

In het meest ideale geval valt de vermoeide volwassene direct in slaap. Soms heeft de vermoeide volwassene nog wat dingen om over te piekeren of is er een andere volwassene in de buurt die niet moe is en zijn/haar zinnen heeft gezet op een potje vrijen.

In het ongunstigste scenario moet de vermoeide volwassene meerdere keren zijn/haar bed uit omdat er huilende kinderen getroost moeten worden. In het holst van de nacht.

De volgende dag mompelt de vermoeide volwassene vaak dattie zo moe is. Andere volwassenen horen dat gedwee aan en raden de vermoeide volwassene aan om maar eens vroeg naar bed te gaan.

‘Goed idee, zal ik doen’ weet de vermoeide volwassene nog net uit te brengen. De vermoeide volwassene heeft de rest van de dag zin om naar bed te gaan.

Kinderen die moe zijn vertonen bijzonder gedrag. Willen na een drukke dag persé nog 16 keer Can’t Stop The Feeling van Justin Timberlake horen om daar steeds ongecontroleerder op te dansen. Bij voorkeur op sokken, waarmee ze weinig tot nul grip op de vloer hebben.

Vervolgens vallen ze redelijk hard op hun gezicht en zetten ze het op een brullen. Het brullen houdt aan. Ook als de opgelopen wonden allang zijn verzorgd en vergeten.

Volwassenen die opperen ‘Misschien moet je maar eens naar bed’ zijn STOM WANT IK BEN HELEMAAL NIET MOE.

Belangrijk punt: Zodra het vermoeide kind begint te ontkennen dat het moe is weten de volwassenen dat het tegenovergestelde waar is. Dit kind is moe, en behoorlijk moe ook. Hoe harder de ontkenning, hoe vermoeider het kind.

Dit geldt ook voor kinderen die nog niet kunnen praten. Een dreumes die je gezellig brabbelend in haar bedje legt, ligt daar anderhalf uur later nog te brabbelen.

Een dreumes die zich daarentegen schoppend en schreeuwend in haar slaapzakje laat vouwen is binnen 30 seconden buiten westen. Om dat 12 uur lang vol te houden.

Een dreumes die overdag goed slaapt zal ’s nachts ook goed slapen. NOOIT denken dat ze ’s nachts beter zullen slapen omdat ze overdag een slaapje hebben ‘overgeslagen’. Dat is een misvatting. Dat geldt namelijk wel voor de vermoeide volwassene maar zeker niet voor het vermoeide kind.

Soms steekt het vermoeide kind een vinger in haar mond. Dat is een duidelijk signaal naar de volwassene toe dat het kind naar bed moet. Samenvattend:

Vermoeide volwassene

  • wordt steeds stiller
  • houdt zich rustig
  • gaat zonder morren naar bed
  • slaapt de hele nacht door
  • gemist middagdutje zorgt voor goede nachtrust

Vermoeid kind

  • wordt steeds luidruchtiger
  • ontkent dat het moe is
  • huilt om niks
  • jankt om alles
  • steekt duim of vinger in mond
  • valt vrij hard
  • is moeilijk te troosten
  • gemist middagdutje zorgt voor nacht vol drama’s
  • wil nóg een verhaaltje

Hysterische hakken

Goed. Ik zal wel hormonaal zijn of ernstig toe aan zomer/vakantie/slaap, maar ik heb zojuist de meest hysterische schoenen OOIT gekocht. Schoenen voor een bijzondere gelegenheid later dit jaar. NEE IK GA NIET TROUWEN.

Okee.

Ben je d’r klaar voor?

Ja?

Komt ie:

img_8845

 

Hier had ik ze snel even aangetrokken in de studio.

img_8838

Tja! Ik was erg verliefd op het plaatje, maar of ik ze in het echt nou ook daadwerkelijk mooi vind staan? Ik vind geloof ik de regenboog over mijn wreef wat veel van het goede. M’n voeten worden er een beetje lompig van.

En niet iedereen zal ze mooi vinden, maar daar heb ik tegenwoordig schijt aan. Ik ben bijna 43, ik maak mijn eigen keuzes en aan de rest heb ik lak. Roze glitterlak! Haha!

Ze zitten wel goed en de hak is niet te hoog, zodat je er goed een tijdje op kunt lopen. En het is allemaal redelijk netjes afgewerkt qua voetbed en naadjes en dergelijke.

Ik denk er nog even over na.

Wel een supergrappig merk: Irregular Choice. Die maken de meest waanzinnige schoenen. Ik maakte voor de appgroep van mijn vriendinnen de volgende foto’s (gewoon heel lelijk van een computerscherm):

ce1254e8-bb0e-429c-b723-cee6c1750311
HAHAHAHAHA
148d822e-6ca7-44f2-aa08-febbab4a6524
HAHAHAHA
f8e1a094-3051-448f-a29c-5633cf8e185c
HAHAHAHA

HAHAHAHAHAHA

Hysterisch hè? Ik stel me zo voor dat ze in die schoenenfabriek elke dag in een enorme deuk liggen omdat iemand weer iets mega-bizars heeft verzonnen en dat ook daadwerkelijk mag maken. Of dat ze elke dag héél veel drugs gebruiken. Scheutje LSD door de automatenkoffie?

Je kunt de schoenen voornamelijk online bestellen. Ik heb die van mij via Succubus, waar ik ook vaak jurken bestel.

Mocht ik ooit wél gaan trouwen, dan wil ik deze:

irregular-choice-icarus-wings-pumps-wit-bcd

Groetjes!

 

Troepjes. Overal en altijd.

Eén van de belangrijkste gevolgen van het hebben van kinderen is dat je constant je nek breekt over allerlei troep in je huis. Kleine speelgoedjes, knutselwerkjes en frutsels verstoppen zich op geniepige wijze buiten je blikveld en manifesteren zich pas als je er -bij voorkeur met blote voeten- bovenop trapt.

Voordat ik kinderen had stapte ik nooit ergens op of in. Ik struikelde nooit. Ik stootte me niet vaak en ik had ook niet constant het gevoel dat ik een strijd moest voeren tegen troepjes. Zoals vandaag. Ik heb binnen drie minuten drie foto’s gemaakt in onze woonkamer. Kijkt u even mee?

img_7548

Als je loopt en je ene voet landt op een dvd van Bassie & Adriaan krijg je een merkwaardig glij-effect, wat in het gunstigste geval uitmondt in een soort skateboard-ervaring. In het slechtste geval lijkt je op Bassie zèlf die op een bananenschil stapt.

Dit alles bij voorkeur met een zuigeling in je armen of een dienblad vol mokken hete thee. Bij navraag weet niemand meer hoe de dvd uit zijn lade is gekomen en op de vloer is beland. Derhalve voelt niemand in het gezin zich verantwoordelijk voor het opruimen van voornoemde dvd.

img_7551

Een godsvermogen kostend tripje naar de Efteling levert niet alleen een imponerend tekort op je bankrekening op, maar ook de nodige plastic dingetjes waarvoor je zo gauw geen goede plek weet. Weggooien mag niet, op straffe van ontroostbaar huilende kindertjes, maar bewaren wil je het eigenlijk ook niet.

Zakdoekjes blijf je kopen. Tientallen pakjes per dag gaan er in de winter doorheen. De zaterdagbijlage van de krant bewaar je tegen beter weten in, want tijd om te lezen heb je toch nooit. Een foto van een Sinterklaasbijeenkomst? Leuk, maar aan daadwerkelijke foto-albums doe je al jaren niet meer, dus inplakken gaat niet. Wat dan? Waarheen met die foto? De eenhoorn-diadeem kreeg de oudste op een feestje. Elke dag wil ze hem op naar school en elke dag voer je weer dezelfde discussie; Dat het geen goed idee is om dingen mee naar school te nemen omdat ze ze kwijtraakt. Eigenlijk zou het wèl een goed idee zijn om dat ding kwijt te raken, scheelt weer het verzinnen van een opbergplek.

img_7550

De jongste kreeg in haar schoen van Sinterklaas een knuffeltje. Ze heeft er welgeteld drie keer op gekwijld en dat was het. Het oranje koffertje? Gekregen bij het lidmaatschap van de bibliotheek. De dreumes is er maar druk mee. Open, dicht. Open, dicht. Boos kijken omdat het slotje niet open gaat. Open, dicht.

We hebben letterlijk ZEVEN van dit soort koffertjes. Allemaal op andere plekken in huis. WAT MOET IK ER MEE?

Ik ga ten onder aan troepjes. Stuur de kustwacht, de milieudienst en de gemeentereiniging, want ik kan het allemaal niet meer aan. Help! Mayday! Mayday!

 

 

 

 

 

Hoe je Rompertjes Uit Doet: Nooit Meer Poep Aan Het Hoofd Van Je Baby

Ik geef het toe, ik kwam er ook rijkelijk laat achter: Dé manier om een volgekakte romper het beste uit te krijgen. En toen ik laatst een bakkie deed met wat andere moeders, bleken zij nog stééds niet op de hoogte van dit Grote Geheim. We hadden het over poeptsunami’s en luierlawines: De beruchte SPUITLUIERS- je weet wel, als de baby dusdanig veel natte poep heeft geproduceerd dat het over de randen van de luier heen kabbelt, tot ’t bijna in haar nekje zit.

Om de identiteit van de betrokkenen te beschermen verander ik even wat namen. 🙂

Zo vertelde Yvette (schuilnaam): “Soms had ie zichzelf zó ondergepoept dat ik zijn rompertje met een schaar openknipte en gewoon maar weggooide! Mooi dat ik die viezigheid niet over zijn hoofd uit ging trekken!”

Waarop ik zei: “Maar je weet toch wel dat je rompertjes ook naar beneden kunt afstropen?”

Yvette (schuilnaam dus hè) keek me aan met een blik van: NEE DAT WIST IK HELEMAAL NIET WAT MAAK JE ME NU!!!! En ze zei ook: “Nee, dat wist ik helemaal niet, wat maak je me nu!?”

Nou, dat is dus waar die romperflapjes op schouderhoogte voor zijn. Niet alleen om het bolle babyhoofd doorheen te wurmen, maar ook om de boel omlaag te trekken zodat je geen poep in het haar van je baby smeert.

*OEI WAT VALLEN ER NU EEN HOOP KWARTJES*

Zo dus:

img_7025img_7026img_7027img_7028

Met dank aan fotomodel Marjoleintje (weer een schuilnaam) .

Dus je snapt het nu? Nooit meer poep omhoog, maar altijd naar beneden! Niet meer knippen en weggooien.

img_7029

Groetjes en succes!

Tijd voor jezellef

Koffietijd! Een beetje gezelschap, wat tijd voor jezelf, dat helpt je de dag door. Het is …Koffietijd, voor jou en dat weet je, lekker gezellig, tijd voor jezelf! Koffie, koffie…tiiiijjjd.

KOFFIETIJD
1994-01-01 00:00:00 KOFFIETIJD Hans van Willigenburg, Mireille Bekooy Copyright Kippa

Toen deze begintune van Koffietijd nog in zwang was zong ik hem altijd vrolijk en overdreven hard mee. Nu ik zelf van middelbare leeftijd ben (41) en opeens tot de doelgroep behoor snap ik ineens wat de kern van dit lied is. Het stukje: TIJD VOOR JEZELF.

Ja lieve lezert, het concept TIJD VOOR JEZELF. Kennen we het nog? Vaag? Ja hè?

Ik zal even uitleggen wat het is, voor eventuele andere moeders die óók al jaren geen tijd voor zichzelf meer hebben. Let op en schrijf mee: Het concept TIJD VOOR JEZELF houdt in dat je een tijdvak helemaal zelf in mag delen, met dingen die jíj fijn vindt.

Dat er niemand is die je daarin stoort of je aandacht opeist. Dat je even geen billen moet afvegen/luiers moet verschonen/wassen moet draaien/ strijkwerk moet doen/kinderen moet troosten/moet werken/boodschappen moet doen/limonade moet inschenken/sokken moet stoppen (wie doet dát nog?)/in pannen moet roeren/op tijd ergens moet zijn/ enz enz enz…

Ja, ik moest het ook even opzoeken. Ik ging binnen een paar maanden van ‘redelijk wat’ tijd voor mezelf naar ‘nul’ tijd voor mezelf. De komst van de baby en de verhuizing, het einde van mijn verlof en de kleuterschool van de oudste gooiden roet in het eten. Begrijp me goed, ik houd zielsveel van de kinderen en m’n partner en mijn leven zoals het nu is. Roze wolk hoor, hiero. Ook mijn werk doe ik met het grootste plezier. Echt.

Maar godnondeju wat kan een mens het toch druk hebben. Vroeger kon ik nog wel eens een middag in de moestuin klooien zonder dat er iemand begon te roepen dat ik nu toch ècht naar huis moest komen. Heel vroeger sliep ik wel eens uit tot een uur of 11. ELF UUR! Ongelooflijk. Heel heel héél vroeger lag ik wel eens een middag op de bank met thee, boekjes, chocola en een kat op schoot en voelde ik me helemaal niet schuldig.

Want dat is het ook hè, dat vervelende stemmetje in je achterhoofd dat constant roept: ‘Moet jij eigenlijk niet de schuur uitmesten/de badkamer poetsen/de baby voeden/stofzuigen/foto’s uitzoeken/je kind van school halen/je administratie bijwerken/de kromgetrokken paprika uit de groentela weggooien/het plafond witten/de planten water geven/geld besparen/beginnen met hardlopen/de kattenbak verschonen?’

En het antwoord op al die vragen is altijd: Ja.

JA ZEURDERIG ROTSTEMMETJE IN MIJN HOOFD, DAT MOET INDERDAAD OOK NOG ALLEMAAL GEBEUREN JA!’

Zucht.

En nu is het zondagochtend. Is m’n vent werken, m’n oudste naar de speeltuin en de baby in bed. En vind ik het eindelijk: Koffietijd!

(godzijdank is het over een week herfstvakantie)

koffie
waar zijn Mireille en Hans als je ze nodig hebt?

 

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑