Een groene muur tegen een slecht humuur

img_7898

De afgelopen paar weken was ik bevangen door een soort winterdip. Ik vond het veel te veel en te vaak regenen, de feestdagen waren achter de rug en ik moest en zou vier kilo afvallen binnen 1 maand, wat maar matig lukte. Of liever gezegd; helemaal niet. Achteraf denk ik dat die afvalpoging verantwoordelijk was voor een groot deel van mijn rothumeur, want als ik èrgens chagrijnig van word is het wel een dieet. En sporten, twee keer in de week. BAH.

Afijn, na een maand -voor mijn doen- afzien woog ik maar liefst 2,5 kg minder dan daarvoor. Dat vond ik zo’n teleurstellend getal dat ik nóg bozer en ontevredener werd. Al die fokking moeite voor….bijna niks! Boos boos boos. Ik ben ook helemaal niet gewend dat er dingen mislukken bij mij dus dat speelde ook mee. Bovendien zat iedereen zich ermee te bemoeien en keken mensen eerst naar m’n lijf en dan pas naar m’n gezicht, en moest ik 6 keer per dag vertellen dat het afvallen dus echt heel slecht ging. AAAARGH!

Rondneuzend op Instagram kwam ik alleen maar blije foto’s tegen van mensen die blij zijn met hun perfecte (op de foto dan) leventje. Ik bleek iemand te volgen die een bijna volledig wit interieur heeft- witte vloer, witte muren, witte meubels, witte accessoires overal. Erg fotogeniek, al die witheid. En zij had een muur vol witte bloempotjes met daarin allerlei kleine schattige plantjes. Echte!

Ik was verliefd. Ik wilde dat ook. Maar dan in onze slaapkamer. We wonen nu anderhalf jaar in ons huis en we waren nog niet echt toegekomen aan de inrichting van ‘onze’ kamer. Ik ging ook al anderhalf jaar met tegenzin naar bed, wegens een blèrend kind in de kamer er naast, maar het doorslapen gaat de laatste tijd wel iets beter. (zei zij hoopvol)

Verrassend genoeg had mijn wederhelft geen bezwaar tegen mijn groene-potjes-plan. (Misschien hielp het dat ik beloofde het allemaal van mijn eigen geld te betalen.) Nou had mijn Instagram-inspiratiebron het gedaan met gewone aardewerken potjes met een gaatje onderin. Gaatje aan de bovenkant geboord, wit geschilderd en de gaatjes onderin dichtgestopt met muurvuller. Vond ik teveel gedoe.

Ik koos in het tuincentrum voor witte plastic potjes – 11 stuks (allemaal dezelfde!!) en pakte er lukraak wat passende plantjes bij. Wel een béétje opgelet op de labeltjes, of het geen planten waren die superveel zon nodig hebben want onze slaapkamer ligt op het noorden.

Thuis trok mijn geliefde de boor tevoorschijn en de pluggen en konden we beginnen. Er kwamen kleine gaatjes aan de bovenkanten van de potjes en grotere gaten in de muur, voor pluggen en haakjes om de potjes aan te hangen. De boel overgepot en opgehangen en toen hadden we in een middagje tijd toch een heel bijzondere slaapkamer! (de hangplanten had ik al)img_8029

En toen wilde ik meer. Nog meer groen. Ik bestelde een nieuw dekbed met plantenprint bij Wehkamp en wat extra kussens. Ik rende naar Kwantum voor wat groene accessoires en ook die hebben we opgehangen. Ook haalde ik daar deze stoere groene stoel die perfect bleek te passen bij het groen van de planten en het groen van de natuurstenen vensterbanken.

img_7899

 

Nu ben ik helemaal blij met mijn nieuwe/oude slaapkamer. De planten zijn makkelijk in het onderhoud (1 x in de 2 weken een slokje water en over een paar maanden een hapje voeding) en ze zijn geweldig om ’s morgens naar te kijken bij het wakker worden. Ze zuiveren ook nog eens de lucht! Hoe goed is dat als je met z’n tweeën heel de nacht ligt te stinken, hahaha!

img_1421

Ik las op Facebook wat bezorgde reacties van mensen die zeggen dat planten ’s nachts alle zuurstof uit je kamer trekken maar dat is gelukkig niet waar. Ze verbruiken als het donker is inderdaad wel een heel klein pietsie zuurstof, maar geven het overdag dubbel en dwars terug.

Het water geven gaat ook goed, mits je er aan denkt om de potjes recht te houden bij het gieten. En niet te snel of te veel gieten want dan loopt het water langs je muren. Omdenken: De lucht is in nieuwbouwhuizen vaak veel te droog dus dit is ideaal!

img_8031

Nogmaals: Erg blij met dit experiment, dat geweldig heeft uitgepakt. Echt zeer effectief tegen de winterdip. Mag ik al naar bed? Truste!

img_8003

Advertenties

Vintage? Ouderwetse oplichterij!

De kinderen zijn verslaafd aan boekjes. En die moet je doorlopend voorlezen. Prima. Maar waar laat je al die boekjes in diverse formaten? Wij dachten; laten we eens bij Loods 5 kijken voor iets van een boekenkist ofzo.

Dus wij op zaterdagmiddag naar de hipste woonwinkel van Nederland. Binnen een kwartier was ik al zo overprikkeld door het aanbod en de mensenmassa dat ik gillend het pand wilde verlaten. Maar toch even stug volgehouden. En uiteindelijk niks gevonden.

Ja, kisten zát. Houten. Slecht getimmerd, vol mogelijke splinters. Op rare wieltjes. Te zwaar. Te lelijk.

IJzeren kisten dan? Hebben ze. Zien er dan uit alsof Hitler himself er nog z’n barbecue in vervoerd heeft. Vol roest en deuken en met gekke luchtjes er in. Prijs: €250.

img_7744
kind met boek

Probeer het dan zelf!

Leg een paar oude fruitkratten in je winkel. Nee nee, niet eerst nog verven ofzo! Kun je zo -met drek er nog aan- €25 per stuk voor krijgen.

Koop een paar lelijke nachtkastjes op marktplaats. Verf ze eerst in vage kleuren krijtverf. Nee, niet te netjes. Ga er dan een uurtje tegenaan schoppen. Zet ze daarna twee seizoenen lang in de tuin, laat je hond er tegenaan pissen en verkoop ze vervolgens als ‘vintage’. Maak honderden euro’s winst.

Hip wonen? Rot toch op.

Troepjes. Overal en altijd.

Eén van de belangrijkste gevolgen van het hebben van kinderen is dat je constant je nek breekt over allerlei troep in je huis. Kleine speelgoedjes, knutselwerkjes en frutsels verstoppen zich op geniepige wijze buiten je blikveld en manifesteren zich pas als je er -bij voorkeur met blote voeten- bovenop trapt.

Voordat ik kinderen had stapte ik nooit ergens op of in. Ik struikelde nooit. Ik stootte me niet vaak en ik had ook niet constant het gevoel dat ik een strijd moest voeren tegen troepjes. Zoals vandaag. Ik heb binnen drie minuten drie foto’s gemaakt in onze woonkamer. Kijkt u even mee?

img_7548

Als je loopt en je ene voet landt op een dvd van Bassie & Adriaan krijg je een merkwaardig glij-effect, wat in het gunstigste geval uitmondt in een soort skateboard-ervaring. In het slechtste geval lijkt je op Bassie zèlf die op een bananenschil stapt.

Dit alles bij voorkeur met een zuigeling in je armen of een dienblad vol mokken hete thee. Bij navraag weet niemand meer hoe de dvd uit zijn lade is gekomen en op de vloer is beland. Derhalve voelt niemand in het gezin zich verantwoordelijk voor het opruimen van voornoemde dvd.

img_7551

Een godsvermogen kostend tripje naar de Efteling levert niet alleen een imponerend tekort op je bankrekening op, maar ook de nodige plastic dingetjes waarvoor je zo gauw geen goede plek weet. Weggooien mag niet, op straffe van ontroostbaar huilende kindertjes, maar bewaren wil je het eigenlijk ook niet.

Zakdoekjes blijf je kopen. Tientallen pakjes per dag gaan er in de winter doorheen. De zaterdagbijlage van de krant bewaar je tegen beter weten in, want tijd om te lezen heb je toch nooit. Een foto van een Sinterklaasbijeenkomst? Leuk, maar aan daadwerkelijke foto-albums doe je al jaren niet meer, dus inplakken gaat niet. Wat dan? Waarheen met die foto? De eenhoorn-diadeem kreeg de oudste op een feestje. Elke dag wil ze hem op naar school en elke dag voer je weer dezelfde discussie; Dat het geen goed idee is om dingen mee naar school te nemen omdat ze ze kwijtraakt. Eigenlijk zou het wèl een goed idee zijn om dat ding kwijt te raken, scheelt weer het verzinnen van een opbergplek.

img_7550

De jongste kreeg in haar schoen van Sinterklaas een knuffeltje. Ze heeft er welgeteld drie keer op gekwijld en dat was het. Het oranje koffertje? Gekregen bij het lidmaatschap van de bibliotheek. De dreumes is er maar druk mee. Open, dicht. Open, dicht. Boos kijken omdat het slotje niet open gaat. Open, dicht.

We hebben letterlijk ZEVEN van dit soort koffertjes. Allemaal op andere plekken in huis. WAT MOET IK ER MEE?

Ik ga ten onder aan troepjes. Stuur de kustwacht, de milieudienst en de gemeentereiniging, want ik kan het allemaal niet meer aan. Help! Mayday! Mayday!

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑