Nou eens een keer NIET naar het tuincentrum

Ik zit in de laatste paar dagen van mijn 2,5 week vakantie. Zoals altijd moest ik me vanmorgen enorm verzetten tegen de neiging om naar een tuincentrum af te reizen en daar een absurd bedrag uit te geven.

M’n tuin is vol (echt) maar ik zie onze stervende olijfboom en ik wil hem niet redden. Er moet iets nieuws komen! Iets fris! Iets groens! Nu! Nu! En die halfgare vlinderplant kan er ook wel uit, er past vast iets veeeeeel mooiers in die bak in de voortuin.

Zo denk ik dan. Ergens in mijn hoofd zegt een stemmetje dat ik pas ècht gelukkig zal zijn als die tuin he-le-maal perfect is.

Maar wanneer bereik je dat punt? Nooit natuurlijk. Er is altijd wel wát. Staan je hosta’s er prachtig bij, zakt je Toscaanse Jasmijn helemaal in. Of de boel staat op het punt te gaan bloeien en dan komen er slakken of rupsen alle jonge knoppen opvreten. Of de zon schijnt niet tijdens je feestje, of je wordt zeeziek in je übertrendy hangstoel. Je dahlia’s knakken in de wind, de luizen bevolken je rozen. Zo blijf je bezig.

Dat perfecte wereldje bestaat gewoon niet. Dat weet ik. En toch vind ik het moeilijk om er niet aan toe te geven. Ook al is m’n geld bijna helemaal op en is die tuin tot op de millimeter volgeplempt.

Ik denk dat het hetzelfde werkt bij mensen die heel veel nieuwe kleding kopen. De constante belofte van een beter leven, het droomplaatje dat de bladen en instagram je aanpraten.

Ik had al vrij snel door dat het me met kleding nooit zal lukken. Ik heb niet veel gevoel voor stijl of mode en bovendien ben ik geen 20 meer. Naveltruitjes en high waisted skinny jeans zien er gewoon niet uit bij mij. Bovendien heb ik al m’n geld al uitgegeven aan planten.

Jurken wil ik wel graag kopen maar ik zit wat dat betreft ook aan m’n taks. Ik heb massa’s jurken en ik draag ze maar heel af en toe. En als ik dan eens een complimentje krijg vind ik het rete-ongemakkelijk. Online niet hoor, raar hoe dat werkt. Bewonder mij, maar wel op een veilige afstand alstublieft dankuwel.

Misschien moet ik wat meer werk maken van het tuinieren an sich. Er komt meer bij kijken dan de hele tijd maar dingen kopen. Het moet wat meer om het proces gaan draaien dan om het eindresultaat.

Maar ja, dingen planten is wel èrg leuk. Planten en zaden zien groeien ook. Me met andermans tuin bemoeien vind ik ook leuk. Het is zo constructief en creatief en positief.

Als die meiden van me wat ouder zijn moet ik toch maar weer een moestuin nemen. Dan blijf ik zéker in de weer.

Een cursus tuinontwerpen gaan doen misschien? Een tv-programma over tuinieren presenteren? (Dat zou trouwens echt PERFECT zijn- John de Mol, bel me!)

Kortom; ik ben een raar tuinvrouwtje geworden. Maar dan echt. 😀 Tot slot nog een quote van tuiniergod Monty Don:

Advertenties

Een groene muur tegen een slecht humuur

img_7898

De afgelopen paar weken was ik bevangen door een soort winterdip. Ik vond het veel te veel en te vaak regenen, de feestdagen waren achter de rug en ik moest en zou vier kilo afvallen binnen 1 maand, wat maar matig lukte. Of liever gezegd; helemaal niet. Achteraf denk ik dat die afvalpoging verantwoordelijk was voor een groot deel van mijn rothumeur, want als ik èrgens chagrijnig van word is het wel een dieet. En sporten, twee keer in de week. BAH.

Afijn, na een maand -voor mijn doen- afzien woog ik maar liefst 2,5 kg minder dan daarvoor. Dat vond ik zo’n teleurstellend getal dat ik nóg bozer en ontevredener werd. Al die fokking moeite voor….bijna niks! Boos boos boos. Ik ben ook helemaal niet gewend dat er dingen mislukken bij mij dus dat speelde ook mee. Bovendien zat iedereen zich ermee te bemoeien en keken mensen eerst naar m’n lijf en dan pas naar m’n gezicht, en moest ik 6 keer per dag vertellen dat het afvallen dus echt heel slecht ging. AAAARGH!

Rondneuzend op Instagram kwam ik alleen maar blije foto’s tegen van mensen die blij zijn met hun perfecte (op de foto dan) leventje. Ik bleek iemand te volgen die een bijna volledig wit interieur heeft- witte vloer, witte muren, witte meubels, witte accessoires overal. Erg fotogeniek, al die witheid. En zij had een muur vol witte bloempotjes met daarin allerlei kleine schattige plantjes. Echte!

Ik was verliefd. Ik wilde dat ook. Maar dan in onze slaapkamer. We wonen nu anderhalf jaar in ons huis en we waren nog niet echt toegekomen aan de inrichting van ‘onze’ kamer. Ik ging ook al anderhalf jaar met tegenzin naar bed, wegens een blèrend kind in de kamer er naast, maar het doorslapen gaat de laatste tijd wel iets beter. (zei zij hoopvol)

Verrassend genoeg had mijn wederhelft geen bezwaar tegen mijn groene-potjes-plan. (Misschien hielp het dat ik beloofde het allemaal van mijn eigen geld te betalen.) Nou had mijn Instagram-inspiratiebron het gedaan met gewone aardewerken potjes met een gaatje onderin. Gaatje aan de bovenkant geboord, wit geschilderd en de gaatjes onderin dichtgestopt met muurvuller. Vond ik teveel gedoe.

Ik koos in het tuincentrum voor witte plastic potjes – 11 stuks (allemaal dezelfde!!) en pakte er lukraak wat passende plantjes bij. Wel een béétje opgelet op de labeltjes, of het geen planten waren die superveel zon nodig hebben want onze slaapkamer ligt op het noorden.

Thuis trok mijn geliefde de boor tevoorschijn en de pluggen en konden we beginnen. Er kwamen kleine gaatjes aan de bovenkanten van de potjes en grotere gaten in de muur, voor pluggen en haakjes om de potjes aan te hangen. De boel overgepot en opgehangen en toen hadden we in een middagje tijd toch een heel bijzondere slaapkamer! (de hangplanten had ik al)img_8029

En toen wilde ik meer. Nog meer groen. Ik bestelde een nieuw dekbed met plantenprint bij Wehkamp en wat extra kussens. Ik rende naar Kwantum voor wat groene accessoires en ook die hebben we opgehangen. Ook haalde ik daar deze stoere groene stoel die perfect bleek te passen bij het groen van de planten en het groen van de natuurstenen vensterbanken.

img_7899

 

Nu ben ik helemaal blij met mijn nieuwe/oude slaapkamer. De planten zijn makkelijk in het onderhoud (1 x in de 2 weken een slokje water en over een paar maanden een hapje voeding) en ze zijn geweldig om ’s morgens naar te kijken bij het wakker worden. Ze zuiveren ook nog eens de lucht! Hoe goed is dat als je met z’n tweeën heel de nacht ligt te stinken, hahaha!

img_1421

Ik las op Facebook wat bezorgde reacties van mensen die zeggen dat planten ’s nachts alle zuurstof uit je kamer trekken maar dat is gelukkig niet waar. Ze verbruiken als het donker is inderdaad wel een heel klein pietsie zuurstof, maar geven het overdag dubbel en dwars terug.

Het water geven gaat ook goed, mits je er aan denkt om de potjes recht te houden bij het gieten. En niet te snel of te veel gieten want dan loopt het water langs je muren. Omdenken: De lucht is in nieuwbouwhuizen vaak veel te droog dus dit is ideaal!

img_8031

Nogmaals: Erg blij met dit experiment, dat geweldig heeft uitgepakt. Echt zeer effectief tegen de winterdip. Mag ik al naar bed? Truste!

img_8003

Plannen en plantjes

Dat ik dit seizoen geen moestuin heb zit me toch een beetje dwars. Ik mis het wroeten in de aarde en de voldoening die je krijgt als je na eindeloos kloten een mand vol lekkere groenten mee naar huis neemt. Maar ja, hoogzwanger als ik ben gaat het gewoon niet. Punt. Uit. Leg je d’r nou eens bij neer, Chantal!

Okeeeeee. Zucht. (en nog meer gezucht)

Dan maar tuinieren op de vierkante meter rond m’n huis. Ik hoop dat ik nog vóór de verhuizing (over zeven weken) zelfgeperste Chardonnay kan drinken van de druif op de binnenplaats. Wat denk jij?

IMG_3901
ik denk het niet

Ook had ik vorige week op de markt stokrozen gekocht die ik tegen de gevel van het huis wilde planten. Het huis is verkocht en eigenlijk wil ik er geen geld meer in steken, maar wat er nu stond kon ècht niet meer. Vergane heide:

IMG_3900
Voor

Nou, vandaag had ik dan eindelijk genoeg energie om even die stokrozen in de grond te gooien. Hoop dat jullie mooi worden, stokroosjes!

IMG_3902
Na: paars, wit en roze

Tot mijn zeer grote verbazing opperde mijn verkering vandaag om te gaan kijken bij de Boskoopse Plantendag in de zogenoemde Sortimentstuin in Boskoop. Eerst dacht ik dattie een grapje maakte, maar nee. Een uur later stonden we tussen honderden babyboomers in Boskoop.

IMG_3865
zaadbommenfabriek

M’n dochter (3) werd door een stel vrijwilligers meteen richting een kraam gedirigeerd waar ze zaadbommen mocht maken. In een emmer werden bloemenzaden gemengd met aarde en kunstmest, daarna mocht ze er balletjes van draaien. Die kregen we mee in een zakje, met de opdracht om ze ergens neer te gooien waar wel wat wilde bloemen mochten groeien van ons. (samenzweerderige  fluistertoon:) Ik heb ze bij de buurman in het perk gegooid. Niet doorvertellen!

Verder keek ze ademloos naar een bijenkast achter plexiglas en kochten we honing van de Boskoopse bijtjes. En ik was door die Sortimentstuin aan het struinen op zoek naar ideetjes voor de nieuwe voor- en achtertuin. Dat valt daar in Boskoop verdorie nog niet mee want er staan zo’n 2 miljard soorten planten te roepen om aandacht. De ene heester nog hysterischer gekleurd dan de ander:

IMG_3874
Rhododendron ‘Jolie Madame’ Viscosa Azalea

Een beetje de Sugar Lee Hoopers van het plantenrijk, deze azalea’s. Of rhododendrons. Of hoe je ze ook moet noemen. Knalgeel, Hup Holland Hup-oranje, smerig roze en Prince-paars… je kunt het behoorlijk bont maken.

oranje
Rhododendron ‘Balzac’ Mollis Azalea

Dit vond ik ook wel een lollig boompje:

IMG_3868
Cercis siliquastrum ‘Bodnant’

Ja toch? De bloemetjes komen recht uit de stam zetten, in plaats van uit een trosje met wat bladeren, zoals bij de meeste bomen.

Kanshebber voor de nieuwe tuin dus! Ook vond ik dit een geinig idee qua haag:

IMG_3895

Een haag van seringen! Sorry, maar ik werd er een beetje opgewonden van. Verder zag ik nog dit leuke struikje vol kleur:

IMG_3886
Spiraea Double Play Big Bang ‘Tracy’

Het handige van die Sortimentstuin is wel dat ook alle kwekers bij de planten vermeld staan. Tegen de tijd dat we daadwerkelijk de nieuwe tuin gaan inrichten zal ik zeker die arme mensen gaan lastigvallen. Ik gok namelijk dat we daar meer keus hebben en goedkoper uit zijn dan bij het tuincentrum.

Intussen begon mijn dochter zich stierlijk te vervelen. Terecht. Die moest afgeleid worden. Tegenwoordig wil ze graag foto’s maken van alles, dus dat mocht dan even. Hieronder dus het fotografisch verslag van mijn driejarig kind. Trots!

Tot later.

IMG_3880IMG_3884IMG_3888IMG_3885

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑