Woontrend: Hollywood Regency

Elegante kitsch. Overdadige luxe, maar geen zigeunerinnen-boudoir. Warm goud, mooi paars, donkerblauw. Italiaans glas. Een manshoge gouden palmboom. Spiegeltafels. Messing dierenbeelden. Kringloopexpert Danny Post uit Schiedam ziet dat de woontrend ‘Hollywood Regency’ steeds populairder wordt. Daarom gaan we in het centrum van Rotterdam op zoek naar plekken waar je binnen deze interieurstroming mooie spullen kunt scoren.

Allereerst gaan we naar de markt op de Binnenrotte. Er zijn daar ook kramen met tweedehands spullen te vinden en Danny is er vaste klant. Dolverliefd pakt hij een groot wit beeld van een steigerend paard op. Uw verslaggeefster vindt het beeld beter passen in de woonwagen van een volkszanger, maar Danny weet zeker dat juist zo’n wit paard precies het gevoel van Hollywood Regency weergeeft. Hij heeft in gedachten de  woonkamer van een enigzins verlopen alcoholistische Italiaanse actrice in de jaren 60/70, omringd met lekker kitscherige glamour.

Danny Post: “Er spreekt ook een soort plezier uit, en ik denk dat daarom deze trend nu ook zo hot is. Mensen zijn dat stijltje van VT-Wonen een beetje zat. Dat nuchtere, stoere, sobere woongevoel met veel olijfgroen en betongrijs. Het is zo serieus en saai. We willen tegenwoordig wat meer experimenteren. We willen lekkere knalkleuren op de muren, een kanariegele bank neerzetten. Lekker een beetje lol hebben met je interieur en niet zo verantwoord blijven doen. Nederlanders vinden iets al snel ‘too much’ maar je kunt het ook doseren. Gewoon durven!”

In onze jacht op Hollywood Regency komen we uit bij Old North Interiors, een winkel een stukje verderop. Daar verkoopt een enthousiaste jonge ondernemer vintage designmeubels. Van een heel andere orde dan de spullen op de rommelmarkt, maar alles wel in goede staat. Omdat het hier om designklassiekers gaat (Rietveld, Gispen, Eames, Pastoe) scoor je hier niet echt koopjes, maar wel bijzondere items. Danny wordt blij van een halfronde spiegel en twee hanglampen in goud met glas die vroeger in het Hilton hotel hingen. ”Helemaal Hollywood Regency!” 

Danny: “Grappig is dat de spullen die binnen deze stijl passen een paar jaar geleden massaal afgedankt werden. Messing beeldjes van vogels of giraffen werden gezien als truttig, nu zijn ze -bijna letterlijk- goudgeld waard. Kijk nog eens bij opa en oma op zolder! Staat er wat? Zet het in je eigen woonkamer neer of verkoop het”.

Omdat uw verslaggeefster nog steeds niet helemaal weet wat ze met Hollywood Regency aan moet, wordt ze meegesleept naar de winkel Homestock. Een winkel waar ze allerlei dingen verkopen met een typische vintage-look, “maar dan zonder de tweedehands,” lacht Danny. Daar blijken apen gek genoeg dé trend te zijn. Beeldjes van aapjes, lampen die worden vastgehouden door koperkleurige apen, behang dat wordt bevolkt door bavianen… Je kunt net zo goed in de diergaarde gaan wonen, als je er maar wel alle wanden petrolkleurig verft en er een roze fluwelen bank neerzet.

Om weer even bij te komen van alle kleurige apenbling (is dat een woord? Nu wel) lopen we een laatste rondje over de markt op de Binnenrotte. Danny kon het witte paardenbeeld niet uit zijn gedachten krijgen en gaat nog even kijken bij de kraam. Hij komt van een koude kermis thuis want het paard is weg, verkocht. “Tja,” verzucht hij, ”Dat is het risico van het vak. Als je niet meteen toeslaat kun je te laat zijn. Iedere kringloop- en vintagefan kan zich nog wel een item herinneren dat hij eigenlijk had moeten kopen. Daar kun je jaren later nog spijt van hebben.”

 

Advertenties

Nieuw huis, nieuw leven

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven. En dat kwam niet doordat er niets is gebeurd, maar juist doordat er heel veel is gebeurd. Rustig maar, niks dramatisch.

Maar er waren allerlei dingen aan de gang waar ik maar beter niks over kon zeggen, omdat er nog zo weinig zeker was. Als een soort logisch gevolg deelde ik maar helemaal niks meer, want voor je het weet verklap je vanalles en dan is het einde zoek.

Ik stop bij RTV Rijnmond en verhuis met mijn gezin naar Zwolle. Zo. BAM. Dat is er uit.

Een echt duidelijke reden hiervoor is niet te geven. Het is meer het resultaat van allerlei kleine dingetjes. We hebben op een gegeven moment besloten om ons boeltje te pakken en te verhuizen naar Overijssel.

We wonen nog geen drie jaar in ons huidige huis dus dat is een beetje onhandig, maar met de huidige huizenmarkt durfden we de overstap wel aan. Er is niks mis met het huidige huis.

Het is een prima plek om kinderen groot te brengen: Ruim, licht, van alle gemakken voorzien. Iedereen een grote slaapkamer, en zelfs een speciale knutselkamer, parkeren voor de deur, vriendjes voor de kinderen in de buurt.

Toch hebben we nog niet de energie gehad (of gemaakt) om er echt ónze plek van te maken. De vloeren boven wilde ik graag vernieuwen, ik wilde graag gladde muren overal en niet van dat verschrikkelijke spachtelputz, ik wilde graag een nieuwe keuken, ik wilde een andere badkamer en stiekem toch ook wel een grotere tuin.

Intussen bleef het gewone leven maar doordenderen in alle sleur. Mijn radioprogramma deed ik al 9 jaar lang, elke dag tussen 10 en 13 uur. Om kwart over 10 het spelletje, om half één het praatje met de weerman…Alle dagen leken op elkaar en dan niet op een positieve manier.

Elke dag in de file, elke keer haasten naar het kinderdagverblijf…. Ik zag mijn kinderen en mijn man eigenlijk nooit. Alleen op zaterdag zijn wij met z’n vieren tegelijk thuis. En dan moet er vanalles gebeuren: boodschappen, schoonmaken, wassen draaien, sociaal doen.

Dan gaan verplichtingen zoals andermans kinderverjaardagen heel laag op het prioriteitenlijstje staan, net als familiebezoek, vrijwilligerswerk, de krant lezen, etcetera.

Rond die tijd hadden we thuis een paar keer een Goed Gesprek: Wat Willen We Nou Eigenlijk Met Ons Leven? We kwamen tot de conclusie dat we zeker niet héél erg ongelukkig waren maar dat we wel toe waren aan verandering.

Een goedkoop huisje op het Groningse platteland met een enorme tuin. Dat was de oplossing voor alle stress en alle sleur. Iedereen zou zijn baan opzeggen en iets anders vinden en veel geld verdienen met weinig uren en dan zou ALLES PERFECT worden.

(…)

Okee, zo ging het dus niet want B. kreeg op zijn werk een supermooie kans en wilde ineens niet meer honderden kilometers verderop zitten (heel gek is dat).

Ik kon stoppen met mijn dagelijkse radioprogramma en ging filmpjes maken. Dat was al een behoorlijke anti-sleur-maatregel.

Voor even was de veranderdrang verdwenen. En toch ook weer niet, want als je eenmaal verzonnen hebt dat je best weg kúnt, wíl je dat ineens ook.

Ik zag op Facebook dat er iemand op zoek was naar een leuke woning. Ik dacht: Ik heb een leuke woning. Ik maakte wat foto’s en stuurde een privébericht. We maakten een afspraak voor een bezichtiging en toen nog één. We kregen een bod, steggelden wat over de prijs en hopsakee! Huis verkocht.

Maar toen:

Paniek!!

WAAR moesten we in godsnaam gaan wonen? Als ware Funda-verslaafden zitten kijken naar alles wat er in de wijde omtrek te koop was. Maar ja. Lastig lastig. Veel geld voor fluthuizen.

Groningen toch maar? Nee, ging niet. Drenthe? Wel erg ver rijden naar Hilversum (vond ik geen probleem maar ik ben ook niet degene die daar vier dagen in de week heen moet rijden). Rotterdam? Onbetaalbaar geworden. De Veluwe? Kennen we niemand. Zeeland? Te kaal. Te Zeeuws. Brabant, Limburg en Noord-Holland waren überhaupt geen opties. Niks specifieks op tegen maar wij komen daar nooit en hebben er niets mee.

Op een avond opperde B. de stad Zwolle. M’n hart maakte een klein sprongetje. Een stad! Met dingen! Voorzieningen! En bekende mensen! B. heeft er gestudeerd en zijn vriendenclub van toen woont er nog steeds.

Lang verhaal nog langer: We hebben er een huis gekocht. Half mei gaan we over. En dan stop ik dus ook na 14 jaar bij Rijnmond. Ik ga freelance werken voor allerlei opdrachtgevers, daarover later meer.

We hebben er zin in! Ik vind het bij vlagen ook doodeng hoor, begrijp me goed. Maar ik vind het knap van ons dat we dit gaan doen. Weg met de sleur! Op naar nieuwe sleur! Hahaha!

Op Sherryreis via een culinair reisbureau

Ik ken mijn beste vriendinnen al meer dan 40 jaar. En een tijd geleden besloten wij te gaan sparen voor uitjes. Weekendjes weg zonder mannen en kinderen, dat werk. WANT DAAR HEBBEN WIJ HEEL ERG VEEL BEHOEFTE AAN 😬

Zeven jaar geleden gingen we een weekend naar Schiermonnikoog (totaal weggeregend).

Drie jaar terug waren we toe aan ons tweede uitje: 5 dagen New York City. Dat was een groot succes en moeilijk te overtreffen.

Toen we een nieuwe bestemming wilden uitzoeken liepen we tegen diverse problemen aan. Het ingewikkeldste was verzinnen waar we heen wilden en wat te doen. We zijn alledrie totaal verschillend.

Mijn twee vriendinnen zijn heel erg sportief (geworden) en ik ben het tegenovergestelde. Kajakken in de Alpen? Ik ga liever gewoon dood. Vet feesten op Ibiza? Neen dankuwel. Een citytrip? Veel te vermoeiend. Een paar dagen op het platteland? Te saai.

En dan wil die niet naar IJsland, die niet naar Madrid, die niet naar Dublin, die niet naar Kopenhagen, die niet naar Budapest, enz enz

Kortom; moeilijk moeilijk. We bleven het prikken van een datum maar verschuiven waardoor ons spaarsaldo bizarre vormen begon aan te nemen.

Op een gegeven moment kreeg ik een soort lumineus idee. Want wát vinden we alledrie wèl leuk? Het antwoord: lekker eten. En zo kwam ik bij een culinair reisbureau uit.

Daar vroeg ik om een gepersonaliseerde reis en offerte. Drie wijven, begin 40, willen weg maar niet te ver en veel lekker eten graag. Ik kreeg diverse suggesties.

Wijn drinken in Lissabon, koken in Barcelona en sherry proeven in Jerez.

Uiteindelijk kozen we voor de Sherry-reis naar Spanje. Waarom?

Vinden wij sherry lekker?

Eh. Geen idee eigenlijk.

Houden wij zo van Spanje?

Ik was er nog nooit geweest.

Maar het was prachtig. Eerste stop: Sevilla.

Kijk nou hoe mooi! Ik heb me nog nooit ergens zo snel thuis gevoeld. De mensen waren er superaardig, het tempo ligt er aangenaam laag en ik voelde me er meteen helemaal bueno.

We waren er begin oktober en toen was het er nog ruim 30 graden. We kregen een rondleiding van gids Jaime. Fonetisch: [gaimèh]

Jaime wist ons honderdmiljoen miljard dingen te vertellen over de opbouw van de stad, over het verschil tussen Romeinen en de rest van de wereld, over citrusbomen, over zoenen met Spanjaarden (je zoent kennelijk iedereen. De hele dag), over Columbus, over flamenco, over Moren, over Barbaren, over Spaanse families en hoe hecht ze zijn… ik heb genoten.

Jaime doet dit werk al 20 jaar, zeven dagen per week, 2 keer per dag. Moet je je dát eens voorstellen zeg. En dan was ie ook nog eens pas geopereerd aan z’n voet! #zielig

Hij zei zelf dattie oud genoeg was om onze vader te kunnen zijn, maar navraag leerde dat hij 49 was en waarschijnlijk niet op zijn 6e al voor nageslacht had kunnen zorgen. Maar, goed gewerkt Jaime! We waren er bijna ingetrapt. Bíjna.

De diners (en 1 lunch) waren door het reisbureau al volledig gepland, en dan kregen we er ook wijn en sherry bij, zoveel als we op konden.

Dat bleek in de praktijk nogal mee te vallen; Sherry (alle diverse soorten) heeft een flink alcoholpercentage en sla je niet zo makkelijk achterover als een willekeurig wijntje.

Het hotel in Sevilla was heerlijk, met een ondiep zwembadje op het dak en een bar met cocktails. Ook helemaal niet verkeerd.

Op dag twee in Sevilla brachten wij een bezoek aan het adembenemend mooie Alhambra. Een paleis om je vingers bij af te likken. Zie dit plafonnetje dan.

Na twee nachten Sevilla stapten we in de huurauto en reden we naar Jerez voor een overnachting in een hotel dat verder niet echt de moeite waard was.

In Jerez hebben we flink gewandeld, op terrasjes gezeten en een rondleiding gehad door een gerenommeerd sherry-huis: Bodegas José Estevéz.

Daar kwamen we erachter dat we sherry eigenlijk niet zo heel erg lekker vinden. Vooral de ‘jongere’ sherry’s zijn ehm… niet voor beginners.

Het zij zo. Nog wat vreetfoto’s? Ja? Ja?

Hier had Wies een gele jurk aan, met een geel drankje, geel eten bij een geel restaurant.

En dit was de eerste keer dat ik inktvis lekker vond.

En wat ze hier met een stuk tonijn hadden gedaan was onbehoorlijk lekker. We aten dit in Sanlucar de Barrameda, in een restaurant waar we zonder culinair reisbureau nooit terecht waren gekomen en waar de ober van die lieve donkere droomoogjes had en een rommelig baardje en een heel schattig accent…. sorry ik dwaal een beetje af.

Dan maar even over de sherry. Ik had in m’n leven pas een glas of twee op voordat ik aan deze reis begon.

Nu -na twee uitgebreide rondleidingen bij diverse bodegas- kan ik gastcolleges geven over de soorten sherry en hoe ze gemaakt worden.

Allereerst heb je druiven nodig die groeien rondom de stad Jerez of Sanlucar de Barrameda.

Daar maak je dan eerst een wrang droog wit wijntje van. Dat gaat in vaten, waar je het lekker laat gisten. Na een tijdje giet je driekwart van het vat in het volgende vat. Dat laat je ook weer gisten en doen en dan giet je het weer in een volgend vat.

Dat doe je vier keer. En in elk stadium kun je de sherry al drinken. Van licht, droog en wrang (Fino) naar donker, stroperig en mierzoet (Pedro Ximenez- lekker voor bij het dessert)

Je kunt de boel ook nog mengen en dan krijg je Cream Sherry. Bijvoorbeeld: Het ultiem zoete Pedro Ximenez met een jongere versie.

Dan is er ook nog een soort mislukte sherry die zeer exclusief is en die heet La Manzanilla. Daar is de gisting fout gegaan waardoor ie een heel eigen smaak krijgt.

Spanjaarden gooien alle sherry in de koelkast. Je drinkt het dus- alle soorten!- gekoeld. De mierzoete (die wij stiekem het lekkerst vinden) drinken ze alleen met kerst.

Wat een lekker reisje was dit. Ik hou nu nog meer van mijn vriendinnen dan ik al deed. Wat was het leuk. Zo gezellig en ongedwongen.

Nu krijg ik wel erg veel last van heimwee dus ik stop met dit verhaal. En neem nog een Pedro Ximenezje, met een stukje manchego en een klein beetje Spaanse ham. Adios! Hasta luego.

Moederblues

Het is pas dag 3 van de meivakantie. Het regent de hele dag en de kinderen zijn vloeibaar van landerigheid. Al om half tien hoort Moeder het eerste ‘Ik vervéél me’ – alsof het allemaal háár schuld is.

De kleuter meldt dat ze vandaag helemaal niemand wil zien. Aankleden wil ze ook niet. Of toch wel, maar dan wil ze alleen haar My Little Pony-jurk aan. Maar het is veel te koud voor dit polyester gedrocht. Na keiharde onderhandelingen en een omkoopschandaal kleedt het kind zich alsnog fatsoenlijk aan.

Rond het middaguur staat het eerste vriendje op de stoep. Vlak daarna belt er nog een vriendinnetje aan en vertrekt het gezelschap naar boven.

Hels gekrijs en hard gebonk volgt. Moeder gaat bezorgd kijken en vindt de kinderen aan het ‘schaatsen’, met houten stukken Tsjechisch speelgoed aan hun voeten.

Daarna krijgen ze nog 6 keer ruzie over wie er wel of niet de baas aan het spelen is. Om de haverklap staat er een verongelijkt kind beneden te klagen over de anderen. Moeder doet alsof ze Zwitserland is, weigert partij te kiezen en hoopt dat ze elkaar en het huis niet slopen.

De dreumes wil alleen nog maar ‘koekies’ en ‘boekies’. Moeder vindt zo af en toe een koekje echt prima en boekjes voorlezen is ook helemaal goed en zeer educatief verantwoord, maar niet HONDERDZESTIG KEER ACHTER ELKAAR MUIS GAAT VLIEGEN. Nog even en Muis gaat ècht vliegen maar dan linea recta de grijze kliko in.

Met d’r domme muizenharses.

Ondertussen probeert Moeder wat wasjes te draaien en een beschaafd kopje thee te drinken. De kinderen eten in een onbewaakt ogenblik alle stroopwafels op.

Als Moeder even rustig gaat poepen valt de dreumes van een stoel. Moeder haast zich terug de kamer in om het hard huilende kind te troosten. Dat lukt maar matig. Er moeten 7 tosti’s gebakken en gegeten worden om de sfeer weer enigszins goed te krijgen.

Moeder wil graag een stukje lezen in haar truttige interieurbladen om zich te vergapen aan prachtige accessoires die ze nooit zal bezitten want wat moet je in godsnaam verdienen om een lamp van €8000 te kunnen betalen!?!?!? Wie koopt er zulke dingen? Één van de onopgehelderde mysteries van het leven.

Moeder komt niet ver in haar bladen want de losgeslagen kinderen komen de trap af gestampt en melden vrolijk dat ze beneden komen spelen.

Er wordt woest gegooid met een stuiterbal en Moeder eist dat de kinderen het gestuiter buiten voortzetten. De kinderen mollen daarna de halve tuin, waarna ze door Moeder naar de speeltuin gestuurd worden.

De dreumes is inmiddels overal klaar mee. Moeder legt het tegenstribbelend kind op bed en verbaast zich over de kracht die schuilt in zo’n minilijfje. Moeder verwacht dat ze grote spierballen krijgt van het worstelen met haar jongste dochter en besluit toch maar geen lid te worden van de sportschool.

Het hartverscheurend gehuil uit de kinderkamer houdt ongeveer 30 seconden aan. Daarna valt de dreumes in een diepe slaap. Zij wel, denkt Moeder jaloers.

Tijdens het slaapje van de kleinste ruimt Moeder de keuken op, hangt ze de was te drogen, zorgt ze dat de schone kleding in de juiste kast terecht komt en verschoont ze het grotemensenbed.

Moeder gaat even kijken in de kamer van de oudste en treft daar een ongelooflijke puinhoop aan. Moeder geeft het op en sjokt weer naar beneden.

Uitgeput ploft Moeder op de bank. Het is stil in huis. De thee is steenkoud geworden. De koek is op. Vader komt thuis van zijn werk en roept tegen Moeder: “Hee, vakantievierder! Heb je een lekker relaxed dagje gehad?”

☹️

Ruimte voor nieuwe dingen!

Nu onze jongste dochter meer slaapt dan huilt ’s nachts -EINDELIJK- komt er ook meer ruimte in m’n hoofd voor nieuwe dingen.

Ik heb doorlopend zin om projecten in het huis aan te pakken (JA IK BEDOEL JOU, ROMMELKAMER) en ik wil zo graag knutselen. Dingen maken. Dingen veranderen.

Ik heb voor het eerst in jaaaaaren weer eens wat gebreid:

Natuurlijk is dat breien MEGATRUTTIG maar ik ben dan ook megatruttig. Weet ik heus wel.

Het is ook erg meditatief, op een gekke manier. En verslavend. Nu de sjaal af is wil ik nóg iets breien. Het gaat hierbij zeker niet om het resultaat maar om het breien zelf. (Dit is een disclaimer aangezien de eerste gaten al in de nieuwe sjaal zijn gevallen 🤣🤣)

En ik heb voor de vogels een intimiderende creatie gemaakt van frituurvet en zangzaad: Een heuse vetbol-pyramide! Uiteindelijk kwamen er geen vogels en dacht ik dat ze het misschien wel een te eng ding vonden en heb ik de pyramide ontmanteld.

En toen kwamen ze wèl:

Nog steeds niet met grote massa’s tegelijk maar ik ben toch tevree. Want er zijn hier bijna geen vogels aangezien iedereen z’n tuin heeft dichtgetegeld. En er zijn nergens bomen.

Anywayyyy.

Ik voel weer de oud-Hollandsche dadendrang opborrelen.

Dus!

Ik ga het in 2018 eens he-le-maal anders aanpakken.

Ik heb bijvoorbeeld allerlei nieuwe projecten zitten verzinnen qua werk, die in goede aarde lijken te vallen. Alles moet nog uitgewerkt worden dus kan ik er nog niet veel over zeggen, maar ik heb er in ieder geval zin in.

Verder mag ik af en toe het nieuws voorlezen op Sky Radio. Het gaat echt maar om een paar daagjes per jaar en dat is juist hartstikke leuk. Zo kan ik het combineren met mijn ‘gewone’ werk bij Radio Rijnmond. (Er is helemaal niks gewoons aan je eigen dagelijkse radioshow presenteren maar goed)

Ik moet zeggen, het is uitermate verfrissend om na 12 jaar eens bij een andere werkgever rond te lopen. Al is het maar eens in de zoveel weken. Echt super dat ik deze kans krijg van Sky én van RTV Rijnmond.

Ik zou zeggen: Stay tuned!

Een groene muur tegen een slecht humuur

img_7898

De afgelopen paar weken was ik bevangen door een soort winterdip. Ik vond het veel te veel en te vaak regenen, de feestdagen waren achter de rug en ik moest en zou vier kilo afvallen binnen 1 maand, wat maar matig lukte. Of liever gezegd; helemaal niet. Achteraf denk ik dat die afvalpoging verantwoordelijk was voor een groot deel van mijn rothumeur, want als ik èrgens chagrijnig van word is het wel een dieet. En sporten, twee keer in de week. BAH.

Afijn, na een maand -voor mijn doen- afzien woog ik maar liefst 2,5 kg minder dan daarvoor. Dat vond ik zo’n teleurstellend getal dat ik nóg bozer en ontevredener werd. Al die fokking moeite voor….bijna niks! Boos boos boos. Ik ben ook helemaal niet gewend dat er dingen mislukken bij mij dus dat speelde ook mee. Bovendien zat iedereen zich ermee te bemoeien en keken mensen eerst naar m’n lijf en dan pas naar m’n gezicht, en moest ik 6 keer per dag vertellen dat het afvallen dus echt heel slecht ging. AAAARGH!

Rondneuzend op Instagram kwam ik alleen maar blije foto’s tegen van mensen die blij zijn met hun perfecte (op de foto dan) leventje. Ik bleek iemand te volgen die een bijna volledig wit interieur heeft- witte vloer, witte muren, witte meubels, witte accessoires overal. Erg fotogeniek, al die witheid. En zij had een muur vol witte bloempotjes met daarin allerlei kleine schattige plantjes. Echte!

Ik was verliefd. Ik wilde dat ook. Maar dan in onze slaapkamer. We wonen nu anderhalf jaar in ons huis en we waren nog niet echt toegekomen aan de inrichting van ‘onze’ kamer. Ik ging ook al anderhalf jaar met tegenzin naar bed, wegens een blèrend kind in de kamer er naast, maar het doorslapen gaat de laatste tijd wel iets beter. (zei zij hoopvol)

Verrassend genoeg had mijn wederhelft geen bezwaar tegen mijn groene-potjes-plan. (Misschien hielp het dat ik beloofde het allemaal van mijn eigen geld te betalen.) Nou had mijn Instagram-inspiratiebron het gedaan met gewone aardewerken potjes met een gaatje onderin. Gaatje aan de bovenkant geboord, wit geschilderd en de gaatjes onderin dichtgestopt met muurvuller. Vond ik teveel gedoe.

Ik koos in het tuincentrum voor witte plastic potjes – 11 stuks (allemaal dezelfde!!) en pakte er lukraak wat passende plantjes bij. Wel een béétje opgelet op de labeltjes, of het geen planten waren die superveel zon nodig hebben want onze slaapkamer ligt op het noorden.

Thuis trok mijn geliefde de boor tevoorschijn en de pluggen en konden we beginnen. Er kwamen kleine gaatjes aan de bovenkanten van de potjes en grotere gaten in de muur, voor pluggen en haakjes om de potjes aan te hangen. De boel overgepot en opgehangen en toen hadden we in een middagje tijd toch een heel bijzondere slaapkamer! (de hangplanten had ik al)img_8029

En toen wilde ik meer. Nog meer groen. Ik bestelde een nieuw dekbed met plantenprint bij Wehkamp en wat extra kussens. Ik rende naar Kwantum voor wat groene accessoires en ook die hebben we opgehangen. Ook haalde ik daar deze stoere groene stoel die perfect bleek te passen bij het groen van de planten en het groen van de natuurstenen vensterbanken.

img_7899

 

Nu ben ik helemaal blij met mijn nieuwe/oude slaapkamer. De planten zijn makkelijk in het onderhoud (1 x in de 2 weken een slokje water en over een paar maanden een hapje voeding) en ze zijn geweldig om ’s morgens naar te kijken bij het wakker worden. Ze zuiveren ook nog eens de lucht! Hoe goed is dat als je met z’n tweeën heel de nacht ligt te stinken, hahaha!

img_1421

Ik las op Facebook wat bezorgde reacties van mensen die zeggen dat planten ’s nachts alle zuurstof uit je kamer trekken maar dat is gelukkig niet waar. Ze verbruiken als het donker is inderdaad wel een heel klein pietsie zuurstof, maar geven het overdag dubbel en dwars terug.

Het water geven gaat ook goed, mits je er aan denkt om de potjes recht te houden bij het gieten. En niet te snel of te veel gieten want dan loopt het water langs je muren. Omdenken: De lucht is in nieuwbouwhuizen vaak veel te droog dus dit is ideaal!

img_8031

Nogmaals: Erg blij met dit experiment, dat geweldig heeft uitgepakt. Echt zeer effectief tegen de winterdip. Mag ik al naar bed? Truste!

img_8003

Stijl van Karin

karin

MERKEN G-star, Scotch & Soda, Penn & ink, Yaya, Hema, H&M WEBWINKEL Ik haat online shoppen! Af en toe een h&mmetje voor de meisjes STOM Shirts met teksten waar je niks mee hebt. Witte sokken DOL OP Chocola, rijstwafels met amandelpasta, mijn lief en mijn meisjes LINGERIE Voornamelijk zwart. Sinds de bevallingen geen stringetjes meer, die zitten echt af-schuw-e-lijk! En cupje A zonder push up kussentjes, want dat is echt geen gezicht! LEVENSMOTTO Eh… ZONNEBRIL Ray-ban, beetje klassiek model DUURSTE AANKOOP Een donsjack van The North Face van €400 of was het nog in het gulden-tijdperk?🤔 SPORTLOOK  Zwarte leggings of met hysterische print. Afhankelijk van het weer een shirt, hemdje, regenjack of alles tegelijk GROOTSTE MISKOOP Een roze glitterbloesje van heel brandbaar materiaal. Hoe kwam ik er bij? MODEBUDGET Heb ik niet. Ik heb een hekel aan winkelen. Ik ga 2 keer per jaar naar een winkel in het dorp en daar koop ik alles wat ik nodig heb SNEAKERS Zwart. Nike, New Balance, Asics<<<<<<<

STIJL VAN CHANTAL

(losjes gebaseerd op de populaire rubriek in de Linda)

IMG_0418

MERKEN Hema, H&M, Only, Nike WEBWINKEL Succubus.nl, Topvintage.nl, Bol.com STOM Al mijn kleren DOL OP Jurken en dingen met streepjes. En glitter. LINGERIE Sportsokken, grote Hema-onderbroeken en af en toe een peperdure BH  LEVENSMOTTO Laat mama nú even met rust jongens! ZONNEBRIL Ray Ban waardoor je m’n wallen niet zo ziet DUURSTE AANKOOP Kocht ooit een peperdure Chanel-zonnebril, en die heb ik 10 jaar gedragen. Dan is het maar 40 euro per jaar, toch? SPORTLOOK een vreselijke set hardloopkleren in de kleuren neon-oranje en Ikea-blauw. Plus een hysterische legging met Melkweg-tafereel. Geeft verder niks want ik draag het toch nooit. GROOTSTE MISKOOP Al mijn hakken. Toch blijf ik ze kopen en dan niet dragen MODEBUDGET Soms €200 per maand, meestal €12,50 SNEAKERS Ja, graag

642 Things to write about: Lekker schrijven?

img_7176Ik heb een boek. Het heet: 642 things to write about. Samengesteld door de San Francisco Writers’ Grotto. Een boek vol opstel-opdrachten, bedoeld om je creative juices te laten flowen. Nou! Als ik ergens dol op ben is het wel mijn flowende creative juices! Opstellen schrijven vond ik op school al superleuk, dus toen ik dit boek ontdekte op internet dacht ik JA! HEBBEN HEBBEN HEBBEN.

Gekocht.

Thuis laten bezorgen. Op 1 juni 2014.

Nooit meer naar omgekeken.

Einde.

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑