Op Sherryreis via een culinair reisbureau

Ik ken mijn beste vriendinnen al meer dan 40 jaar. En een tijd geleden besloten wij te gaan sparen voor uitjes. Weekendjes weg zonder mannen en kinderen, dat werk. WANT DAAR HEBBEN WIJ HEEL ERG VEEL BEHOEFTE AAN ūüė¨

Zeven jaar geleden gingen we een weekend naar Schiermonnikoog (totaal weggeregend).

Drie jaar terug waren we toe aan ons tweede uitje: 5 dagen New York City. Dat was een groot succes en moeilijk te overtreffen.

Toen we een nieuwe bestemming wilden uitzoeken liepen we tegen diverse problemen aan. Het ingewikkeldste was verzinnen waar we heen wilden en wat te doen. We zijn alledrie totaal verschillend.

Mijn twee vriendinnen zijn heel erg sportief (geworden) en ik ben het tegenovergestelde. Kajakken in de Alpen? Ik ga liever gewoon dood. Vet feesten op Ibiza? Neen dankuwel. Een citytrip? Veel te vermoeiend. Een paar dagen op het platteland? Te saai.

En dan wil die niet naar IJsland, die niet naar Madrid, die niet naar Dublin, die niet naar Kopenhagen, die niet naar Budapest, enz enz

Kortom; moeilijk moeilijk. We bleven het prikken van een datum maar verschuiven waardoor ons spaarsaldo bizarre vormen begon aan te nemen.

Op een gegeven moment kreeg ik een soort lumineus idee. Want wát vinden we alledrie wèl leuk? Het antwoord: lekker eten. En zo kwam ik bij een culinair reisbureau uit.

Daar vroeg ik om een gepersonaliseerde reis en offerte. Drie wijven, begin 40, willen weg maar niet te ver en veel lekker eten graag. Ik kreeg diverse suggesties.

Wijn drinken in Lissabon, koken in Barcelona en sherry proeven in Jerez.

Uiteindelijk kozen we voor de Sherry-reis naar Spanje. Waarom?

Vinden wij sherry lekker?

Eh. Geen idee eigenlijk.

Houden wij zo van Spanje?

Ik was er nog nooit geweest.

Maar het was prachtig. Eerste stop: Sevilla.

Kijk nou hoe mooi! Ik heb me nog nooit ergens zo snel thuis gevoeld. De mensen waren er superaardig, het tempo ligt er aangenaam laag en ik voelde me er meteen helemaal bueno.

We waren er begin oktober en toen was het er nog ruim 30 graden. We kregen een rondleiding van gids Jaime. Fonetisch: [gaimèh]

Jaime wist ons honderdmiljoen miljard dingen te vertellen over de opbouw van de stad, over het verschil tussen Romeinen en de rest van de wereld, over citrusbomen, over zoenen met Spanjaarden (je zoent kennelijk iedereen. De hele dag), over Columbus, over flamenco, over Moren, over Barbaren, over Spaanse families en hoe hecht ze zijn… ik heb genoten.

Jaime doet dit werk al 20 jaar, zeven dagen per week, 2 keer per dag. Moet je je d√°t eens voorstellen zeg. En dan was ie ook nog eens pas geopereerd aan z’n voet! #zielig

Hij zei zelf dattie oud genoeg was om onze vader te kunnen zijn, maar navraag leerde dat hij 49 was en waarschijnlijk niet op zijn 6e al voor nageslacht had kunnen zorgen. Maar, goed gewerkt Jaime! We waren er bijna ingetrapt. Bíjna.

De diners (en 1 lunch) waren door het reisbureau al volledig gepland, en dan kregen we er ook wijn en sherry bij, zoveel als we op konden.

Dat bleek in de praktijk nogal mee te vallen; Sherry (alle diverse soorten) heeft een flink alcoholpercentage en sla je niet zo makkelijk achterover als een willekeurig wijntje.

Het hotel in Sevilla was heerlijk, met een ondiep zwembadje op het dak en een bar met cocktails. Ook helemaal niet verkeerd.

Op dag twee in Sevilla brachten wij een bezoek aan het adembenemend mooie Alhambra. Een paleis om je vingers bij af te likken. Zie dit plafonnetje dan.

Na twee nachten Sevilla stapten we in de huurauto en reden we naar Jerez voor een overnachting in een hotel dat verder niet echt de moeite waard was.

In Jerez hebben we flink gewandeld, op terrasjes gezeten en een rondleiding gehad door een gerenommeerd sherry-huis: Bodegas José Estevéz.

Daar kwamen we erachter dat we sherry eigenlijk niet zo heel erg lekker vinden. Vooral de ‘jongere’ sherry’s zijn ehm… niet voor beginners.

Het zij zo. Nog wat vreetfoto’s? Ja? Ja?

Hier had Wies een gele jurk aan, met een geel drankje, geel eten bij een geel restaurant.

En dit was de eerste keer dat ik inktvis lekker vond.

En wat ze hier met een stuk tonijn hadden gedaan was onbehoorlijk lekker. We aten dit in Sanlucar de Barrameda, in een restaurant waar we zonder culinair reisbureau nooit terecht waren gekomen en waar de ober van die lieve donkere droomoogjes had en een rommelig baardje en een heel schattig accent…. sorry ik dwaal een beetje af.

Dan maar even over de sherry. Ik had in m’n leven pas een glas of twee op voordat ik aan deze reis begon.

Nu -na twee uitgebreide rondleidingen bij diverse bodegas- kan ik gastcolleges geven over de soorten sherry en hoe ze gemaakt worden.

Allereerst heb je druiven nodig die groeien rondom de stad Jerez of Sanlucar de Barrameda.

Daar maak je dan eerst een wrang droog wit wijntje van. Dat gaat in vaten, waar je het lekker laat gisten. Na een tijdje giet je driekwart van het vat in het volgende vat. Dat laat je ook weer gisten en doen en dan giet je het weer in een volgend vat.

Dat doe je vier keer. En in elk stadium kun je de sherry al drinken. Van licht, droog en wrang (Fino) naar donker, stroperig en mierzoet (Pedro Ximenez- lekker voor bij het dessert)

Je kunt de boel ook nog mengen en dan krijg je Cream Sherry. Bijvoorbeeld: Het ultiem zoete Pedro Ximenez met een jongere versie.

Dan is er ook nog een soort mislukte sherry die zeer exclusief is en die heet La Manzanilla. Daar is de gisting fout gegaan waardoor ie een heel eigen smaak krijgt.

Spanjaarden gooien alle sherry in de koelkast. Je drinkt het dus- alle soorten!- gekoeld. De mierzoete (die wij stiekem het lekkerst vinden) drinken ze alleen met kerst.

Wat een lekker reisje was dit. Ik hou nu nog meer van mijn vriendinnen dan ik al deed. Wat was het leuk. Zo gezellig en ongedwongen.

Nu krijg ik wel erg veel last van heimwee dus ik stop met dit verhaal. En neem nog een Pedro Ximenezje, met een stukje manchego en een klein beetje Spaanse ham. Adios! Hasta luego.

Advertenties

Moederblues

Het is pas dag 3 van de meivakantie. Het regent de hele dag en de kinderen zijn vloeibaar van landerigheid. Al om half tien hoort Moeder het eerste ‘Ik verv√©√©l me’ – alsof het allemaal h√°√°r schuld is.

De kleuter meldt dat ze vandaag helemaal niemand wil zien. Aankleden wil ze ook niet. Of toch wel, maar dan wil ze alleen haar My Little Pony-jurk aan. Maar het is veel te koud voor dit polyester gedrocht. Na keiharde onderhandelingen en een omkoopschandaal kleedt het kind zich alsnog fatsoenlijk aan.

Rond het middaguur staat het eerste vriendje op de stoep. Vlak daarna belt er nog een vriendinnetje aan en vertrekt het gezelschap naar boven.

Hels gekrijs en hard gebonk volgt. Moeder gaat bezorgd kijken en vindt de kinderen aan het ‘schaatsen’, met houten stukken Tsjechisch speelgoed aan hun voeten.

Daarna krijgen ze nog 6 keer ruzie over wie er wel of niet de baas aan het spelen is. Om de haverklap staat er een verongelijkt kind beneden te klagen over de anderen. Moeder doet alsof ze Zwitserland is, weigert partij te kiezen en hoopt dat ze elkaar en het huis niet slopen.

De dreumes wil alleen nog maar ‘koekies’ en ‘boekies’. Moeder vindt zo af en toe een koekje echt prima en boekjes voorlezen is ook helemaal goed en zeer educatief verantwoord, maar niet HONDERDZESTIG KEER ACHTER ELKAAR MUIS GAAT VLIEGEN. Nog even en Muis gaat √®cht vliegen maar dan linea recta de grijze kliko in.

Met d’r domme muizenharses.

Ondertussen probeert Moeder wat wasjes te draaien en een beschaafd kopje thee te drinken. De kinderen eten in een onbewaakt ogenblik alle stroopwafels op.

Als Moeder even rustig gaat poepen valt de dreumes van een stoel. Moeder haast zich terug de kamer in om het hard huilende kind te troosten. Dat lukt maar matig. Er moeten 7 tosti’s gebakken en gegeten worden om de sfeer weer enigszins goed te krijgen.

Moeder wil graag een stukje lezen in haar truttige interieurbladen om zich te vergapen aan prachtige accessoires die ze nooit zal bezitten want wat moet je in godsnaam verdienen om een lamp van ‚ā¨8000 te kunnen betalen!?!?!? Wie koopt er zulke dingen? √Č√©n van de onopgehelderde mysteries van het leven.

Moeder komt niet ver in haar bladen want de losgeslagen kinderen komen de trap af gestampt en melden vrolijk dat ze beneden komen spelen.

Er wordt woest gegooid met een stuiterbal en Moeder eist dat de kinderen het gestuiter buiten voortzetten. De kinderen mollen daarna de halve tuin, waarna ze door Moeder naar de speeltuin gestuurd worden.

De dreumes is inmiddels overal klaar mee. Moeder legt het tegenstribbelend kind op bed en verbaast zich over de kracht die schuilt in zo’n minilijfje. Moeder verwacht dat ze grote spierballen krijgt van het worstelen met haar jongste dochter en besluit toch maar geen lid te worden van de sportschool.

Het hartverscheurend gehuil uit de kinderkamer houdt ongeveer 30 seconden aan. Daarna valt de dreumes in een diepe slaap. Zij wel, denkt Moeder jaloers.

Tijdens het slaapje van de kleinste ruimt Moeder de keuken op, hangt ze de was te drogen, zorgt ze dat de schone kleding in de juiste kast terecht komt en verschoont ze het grotemensenbed.

Moeder gaat even kijken in de kamer van de oudste en treft daar een ongelooflijke puinhoop aan. Moeder geeft het op en sjokt weer naar beneden.

Uitgeput ploft Moeder op de bank. Het is stil in huis. De thee is steenkoud geworden. De koek is op. Vader komt thuis van zijn werk en roept tegen Moeder: “Hee, vakantievierder! Heb je een lekker relaxed dagje gehad?”

‚ėĻÔłŹ

Ruimte voor nieuwe dingen!

Nu onze jongste dochter meer slaapt dan huilt ’s nachts -EINDELIJK- komt er ook meer ruimte in m’n hoofd voor nieuwe dingen.

Ik heb doorlopend zin om projecten in het huis aan te pakken (JA IK BEDOEL JOU, ROMMELKAMER) en ik wil zo graag knutselen. Dingen maken. Dingen veranderen.

Ik heb voor het eerst in jaaaaaren weer eens wat gebreid:

Natuurlijk is dat breien MEGATRUTTIG maar ik ben dan ook megatruttig. Weet ik heus wel.

Het is ook erg meditatief, op een gekke manier. En verslavend. Nu de sjaal af is wil ik n√≥g iets breien. Het gaat hierbij zeker niet om het resultaat maar om het breien zelf. (Dit is een disclaimer aangezien de eerste gaten al in de nieuwe sjaal zijn gevallen ūü§£ūü§£)

En ik heb voor de vogels een intimiderende creatie gemaakt van frituurvet en zangzaad: Een heuse vetbol-pyramide! Uiteindelijk kwamen er geen vogels en dacht ik dat ze het misschien wel een te eng ding vonden en heb ik de pyramide ontmanteld.

En toen kwamen ze wèl:

Nog steeds niet met grote massa’s tegelijk maar ik ben toch tevree. Want er zijn hier bijna geen vogels aangezien iedereen z’n tuin heeft dichtgetegeld. En er zijn nergens bomen.

Anywayyyy.

Ik voel weer de oud-Hollandsche dadendrang opborrelen.

Dus!

Ik ga het in 2018 eens he-le-maal anders aanpakken.

Ik heb bijvoorbeeld allerlei nieuwe projecten zitten verzinnen qua werk, die in goede aarde lijken te vallen. Alles moet nog uitgewerkt worden dus kan ik er nog niet veel over zeggen, maar ik heb er in ieder geval zin in.

Verder mag ik af en toe het nieuws voorlezen op Sky Radio. Het gaat echt maar om een paar daagjes per jaar en dat is juist hartstikke leuk. Zo kan ik het combineren met mijn ‘gewone’ werk bij Radio Rijnmond. (Er is helemaal niks gewoons aan je eigen dagelijkse radioshow presenteren maar goed)

Ik moet zeggen, het is uitermate verfrissend om na 12 jaar eens bij een andere werkgever rond te lopen. Al is het maar eens in de zoveel weken. Echt super dat ik deze kans krijg van Sky én van RTV Rijnmond.

Ik zou zeggen: Stay tuned!

Een groene muur tegen een slecht humuur

img_7898

De afgelopen paar weken was ik bevangen door een soort winterdip. Ik vond het veel te veel en te vaak regenen, de feestdagen waren achter de rug en ik moest en zou vier kilo afvallen binnen 1 maand, wat maar matig lukte. Of liever gezegd; helemaal niet. Achteraf denk ik dat die afvalpoging verantwoordelijk was voor een groot deel van mijn rothumeur, want als ik èrgens chagrijnig van word is het wel een dieet. En sporten, twee keer in de week. BAH.

Afijn, na een maand -voor mijn doen- afzien woog ik maar liefst 2,5 kg minder dan daarvoor. Dat vond ik zo’n teleurstellend getal dat ik n√≥g bozer en ontevredener werd. Al die fokking moeite voor….bijna niks! Boos boos boos. Ik ben ook helemaal niet gewend dat er dingen mislukken bij mij dus dat speelde ook mee. Bovendien zat iedereen zich ermee te bemoeien en keken mensen eerst naar m’n lijf en dan pas naar m’n gezicht, en moest ik 6 keer per dag vertellen dat het afvallen dus echt heel slecht ging. AAAARGH!

Rondneuzend op Instagram kwam ik alleen maar blije foto’s tegen van mensen die blij zijn met hun perfecte (op de foto dan) leventje. Ik bleek iemand te volgen die een bijna volledig wit interieur heeft- witte vloer, witte muren, witte meubels, witte accessoires overal. Erg fotogeniek, al die witheid. En zij had een muur vol witte bloempotjes met daarin allerlei kleine schattige plantjes. Echte!

Ik was verliefd. Ik wilde dat ook. Maar dan in onze slaapkamer. We wonen nu anderhalf jaar in ons huis en we waren nog niet echt toegekomen aan de inrichting van ‘onze’ kamer. Ik ging ook al anderhalf jaar met tegenzin naar bed, wegens een bl√®rend kind in de kamer er naast, maar het doorslapen gaat de laatste tijd wel iets beter. (zei zij hoopvol)

Verrassend genoeg had mijn wederhelft geen bezwaar tegen mijn groene-potjes-plan. (Misschien hielp het dat ik beloofde het allemaal van mijn eigen geld te betalen.) Nou had mijn Instagram-inspiratiebron het gedaan met gewone aardewerken potjes met een gaatje onderin. Gaatje aan de bovenkant geboord, wit geschilderd en de gaatjes onderin dichtgestopt met muurvuller. Vond ik teveel gedoe.

Ik koos in het tuincentrum voor witte plastic potjes Р11 stuks (allemaal dezelfde!!) en pakte er lukraak wat passende plantjes bij. Wel een béétje opgelet op de labeltjes, of het geen planten waren die superveel zon nodig hebben want onze slaapkamer ligt op het noorden.

Thuis trok mijn geliefde de boor tevoorschijn en de pluggen en konden we beginnen. Er kwamen kleine gaatjes aan de bovenkanten van de potjes en grotere gaten in de muur, voor pluggen en haakjes om de potjes aan te hangen. De boel overgepot en opgehangen en toen hadden we in een middagje tijd toch een heel bijzondere slaapkamer! (de hangplanten had ik al)img_8029

En toen wilde ik meer. Nog meer groen. Ik bestelde een nieuw dekbed met plantenprint bij Wehkamp en wat extra kussens. Ik rende naar Kwantum voor wat groene accessoires en ook die hebben we opgehangen. Ook haalde ik daar deze stoere groene stoel die perfect bleek te passen bij het groen van de planten en het groen van de natuurstenen vensterbanken.

img_7899

 

Nu ben ik helemaal blij met mijn nieuwe/oude slaapkamer. De planten zijn makkelijk in het onderhoud (1 x in de 2 weken een slokje water en over een paar maanden een hapje voeding) en ze zijn geweldig om ’s morgens naar te kijken bij het wakker worden. Ze zuiveren ook nog eens de lucht! Hoe goed is dat als je met z’n twee√ęn heel de nacht ligt te stinken, hahaha!

img_1421

Ik las op Facebook wat bezorgde reacties van mensen die zeggen dat planten ’s nachts alle zuurstof uit je kamer trekken maar dat is gelukkig niet waar. Ze verbruiken als het donker is inderdaad wel een heel klein pietsie zuurstof, maar geven het overdag dubbel en dwars terug.

Het water geven gaat ook goed, mits je er aan denkt om de potjes recht te houden bij het gieten. En niet te snel of te veel gieten want dan loopt het water langs je muren. Omdenken: De lucht is in nieuwbouwhuizen vaak veel te droog dus dit is ideaal!

img_8031

Nogmaals: Erg blij met dit experiment, dat geweldig heeft uitgepakt. Echt zeer effectief tegen de winterdip. Mag ik al naar bed? Truste!

img_8003

Stijl van Karin

karin

MERKEN¬†G-star, Scotch & Soda, Penn & ink, Yaya, Hema, H&M¬†WEBWINKEL¬†Ik haat online shoppen! Af en toe een h&mmetje voor de meisjes¬†STOM¬†Shirts met teksten waar je niks mee hebt. Witte sokken¬†DOL OP Chocola, rijstwafels met amandelpasta, mijn lief en mijn meisjes¬†LINGERIE Voornamelijk zwart. Sinds de bevallingen geen stringetjes meer, die zitten echt af-schuw-e-lijk!¬†En cupje A zonder push up kussentjes, want dat is echt geen gezicht!¬†LEVENSMOTTO¬†Eh…¬†ZONNEBRIL¬†Ray-ban, beetje klassiek model¬†DUURSTE AANKOOP Een donsjack van The¬†North Face van ‚ā¨400 of was het nog in het gulden-tijdperk?ūü§Ē¬†SPORTLOOK¬† Zwarte leggings of met hysterische print. Afhankelijk van het weer een shirt, hemdje, regenjack of alles tegelijk¬†GROOTSTE MISKOOP¬†Een roze glitterbloesje van heel brandbaar materiaal. Hoe kwam ik er bij?¬†MODEBUDGET¬†Heb ik niet. Ik heb een hekel aan winkelen. Ik ga 2 keer per jaar naar een winkel in het dorp en daar koop ik alles wat ik nodig heb¬†SNEAKERS Zwart.¬†Nike, New Balance, Asics<<<<<<<

STIJL VAN CHANTAL

(losjes gebaseerd op de populaire rubriek in de Linda)

IMG_0418

MERKEN¬†Hema, H&M, Only, Nike¬†WEBWINKEL¬†Succubus.nl, Topvintage.nl, Bol.com¬†STOM Al mijn kleren¬†DOL OP¬†Jurken en dingen met streepjes. En glitter.¬†LINGERIE¬†Sportsokken, grote Hema-onderbroeken en af en toe een peperdure BH¬† LEVENSMOTTO¬†Laat mama n√ļ even met rust jongens!¬†ZONNEBRIL¬†Ray Ban waardoor je m’n wallen niet zo ziet¬†DUURSTE AANKOOP¬†Kocht ooit een peperdure Chanel-zonnebril, en die heb ik 10 jaar gedragen. Dan is het maar 40 euro per jaar, toch?¬†SPORTLOOK¬†een vreselijke set hardloopkleren in de kleuren neon-oranje en Ikea-blauw. Plus een hysterische legging met Melkweg-tafereel. Geeft verder niks want ik draag het toch nooit.¬†GROOTSTE MISKOOP¬†Al mijn hakken. Toch blijf ik ze kopen en dan niet dragen¬†MODEBUDGET¬†Soms¬†‚ā¨200 per maand, meestal ‚ā¨12,50¬†SNEAKERS¬†Ja, graag

642 Things to write about: Lekker schrijven?

img_7176Ik heb een boek. Het heet: 642 things to write about. Samengesteld door de San Francisco Writers’ Grotto. Een boek vol opstel-opdrachten, bedoeld om je creative juices te laten flowen. Nou! Als ik ergens dol op ben is het wel mijn flowende creative juices! Opstellen schrijven vond ik op school al superleuk, dus toen ik dit boek ontdekte op internet dacht ik JA! HEBBEN HEBBEN HEBBEN.

Gekocht.

Thuis laten bezorgen. Op 1 juni 2014.

Nooit meer naar omgekeken.

Einde.

VLOG! Koken voor hongerige kinderen

Nou. Ik moet tegenwoordig drie keer per week koken voor de hongerige meute. Normaal gesproken kook ik nooit, want mijn vent kan dat veel beter en goedkoper. Hij raakt de weg niet kwijt in de supermarkt, hij weet wat er in de aanbieding is en wat alles kost. Vervolgens maakt hij er een smakelijke, gezonde maaltijd van, die iedereen ook daadwerkelijk lust.

Ik daarentegen doe aan paniek-winkelen. Ik ga de supermarkt in met honger en gooi met een waas voor mijn ogen lukraak dingen in mijn mandje. Bij de kassa schrik ik me gek van het af te rekenen bedrag. En vaak mislukt mijn kooksel ook nog danig. Ik snap niet hoe dat kan, want vroeger kookte ík altijd en was het lekker.

Misschien verleer je het als je het een tijd niet doet? Geen idee. Anyway, nu is het rooster van mijn verkering anders en moet ik dus wel maaltijden in elkaar draaien en de kinderen voeden voordat ze het huis afbreken.

Met nul inspiratie en weinig tijd vind ik dat moeilijk. Afijn, gisteren vroeg ik op facebook om makkelijke recepten en kreeg ik 120 reacties. Hatsee. Dat schiet lekker op.

En om dat te vieren maakte ik gisteren zowaar een vlog, om het resultaat te tonen. Hier is de link: Koken met Quak

WAARSCHUWING: BEVAT BEELDEN VAN HUILENDE KINDEREN

Kinderen. Zucht. Maar je krijgt er z√≥veel voor terug!

De laatste tijd probeer ik te bedenken wat ik deed voordat ik kinderen had. Dat is inmiddels ruim 5 jaar geleden, dus niet echt een eeuwigheid, maar ik kan het me niet meer zo voor de geest halen.

Ik werkte veel. Ik keek veel tv. Ik las wel eens wat. Ik zat vaak in bad. Ik winkelde vaak. (voordat er kinderen kwamen had ik ook vrij veel geld want toen hoefden er niet maandelijks honderden euro’s overgemaakt te worden naar kinderdagverblijf Het Hele Schaap Veronica) Ik ging wel eens sporten. Ik kookte uitgebreid. Allemaal niet echt verheffend.

Sinds ik wel kinderen heb (en nog steeds vijf dagen in de week werk) vervloek ik mijn oude zelf. Waarom deed ik niks met die bergen vrije tijd? Waarom genoot ik er niet wat meer van? Ik sliep elke nacht dóór en vond dat volkomen normaal! Ik kon de deur uit wanneer ik dat wilde! Bij de drogist kocht ik badolie of een nieuwe eyeliner, in plaats van een megapak luiers maat 4, sudocrem en billendoekjes. Tijdschriften las ik daadwerkelijk. Vakanties waren ècht vakantie.

Ik wil niet zielig doen want ik ben dolblij met de kinderen en ons leven samen. Zoveel liefde en gezelligheid. Dat sowieso. Maar man oh man, wat kan al dat gehaast toch heftig zijn. Zodra de wekker ’s ochtends gaat hangt de dag van deadlines aan elkaar. Iedereen moet op tijd op school en andere plekken zijn. En dan doe ik ook nog werk dat op een extreme manier van deadlines afhankelijk is. (Ik presenteer een radioprogramma. En dat MOET stipt om 10 uur beginnen. En als de plaat afgelopen is MOET er iets gebeuren of gezegd worden. En de headlines MOETEN na het reclameblok gelezen worden. Etcetera.)

Na de werkdag de avondspits en dan thuis nog onze eigen avondspits met eten, kids in bad en naar bed enzovoorts. Haasten, haasten, haasten. Blegh.

Iemand die ik vaag ken en die kennelijk bewust ‘kindvrij’ in het leven staat begon hier van de week pesterig over. Zij zei: ‘Ja, mensen zeggen altijd over kinderen dat je er zoveel voor terug krijgt, maar ik krijg nooit te horen wat dat dan precies is’. (Ik had net daarvoor verzucht dat ik zo weinig sliep dankzij die kleine en dat ik eigenlijk nooit tijd voor mezelf had. Ik was echt heel erg zielig)

Ze vervolgde haar verhaal met een vals lachje: ‘Weet je, als √≠k straks thuis kom ga ik lekker eten wat ik zelf wil, wanneer ik zelf wil en daarna ga ik lekker heel de avond een b√≥ek lezen. En daarna? Daarna ga ik heeeeerlijk slapen! De HELE NACHT LANG! Doei doei!’ riep ze blij, terwijl ze wegliep.

Wat een heks.

Maar echt.

Wat een trut.

Afgetobde moeders verdienen een schouderklopje. Een luisterend oor, of een dikke knuffel. Desnoods een groot glas wijn, maar IN IEDER GEVAL GEEN EXTRA TRAP NA! Je gaat toch ook niet over je laatstgenoten kerstdiner beginnen tegen een uitgemergeld straatkind in een derde wereldland?

Nu ik er nog eens over nadenk zit er vast een stuk frustratie bij haar- Iedereen begint maar de hele tijd over die zeikkinderen van ze; allemaal supersaaie klaagverhalen of juist overdreven blij gedoe. Ken mij het verrotten, jíj hebt jezelf laten bezwangeren, jíj kiest voor dit leven, ja toch, gedraag je dan ook een beetje en val mij niet lastig met gezwets over krampjes en doorkomende tandjes en doorwaakte nachten.

En dan vraagt iedereen ook nog eens de hele tijd of zíj ooit nog aan kinderen gaat beginnen en zo ja wanneer dan. Om gek van te worden.

Meid, ik snap je. En ik heb inmiddels wel een antwoord op die vraag van je. Wat je ervoor terug krijgt?

Ten eerste de kunst van het onvoorwaardelijk houden van iemand. Dat alleen al is zo’n rare ervaring, dat ik niet eens ga beginnen met een uitleg. Van te voren d√®nk je dat je het weet, maar je weet het niet. Echt niet.

Verder: je leert dat de wereld niet alleen om jou draait. Iedere dag is een levensles. Dat klinkt woest diepzinnig (en dat is het ook), maar wat ik van het moederschap leer is met geen pen te beschrijven. Ik weet nu bijvoorbeeld dat àlle andere ouders óók maar wat aanrommelen. Niemand blijkt echt te weten hoe het moet of hoort met die kinderen. Tja. Ik weet ook dat waar geluk daadwerkelijk in de kleine dingetjes zit.

En ik bezie de wereld (en jou dus ook, gekke heks!) met een nieuw soort mildheid.

Het is oké.

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑