Thuis? (vervolg)

Ongeveer de helft van m’n leven voelde ik me thuis bij m’n ouders. Dat gevoel duurde dus nog best erg lang, eigenlijk. Ik denk dat ik het pas een paar jaar geleden kwijtgeraakt. Dat is niet erg, dat hoort zo.

Als ik nu bij m’n ouders langs ga, ben ik er toch een beetje op bezoek. Hun huis ruikt anders dan het mijne en er loopt een hond rond die ik niet goed ken. Alle meubels zijn anders en de keuken is nieuw, waardoor ik er nog geen lepeltje kan vinden. Ik snap niet hoe hun afstandsbediening werkt.

De straat is ook niet meer ‘van mij’. Bijna alle oude buren zijn verhuisd en de bomen zijn enorm groot geworden. Kinderen op straat herken ik niet. Mijn oude schooltje is gerenoveerd en veel mooier geworden. Ik hoor de A15 veel beter dan eerst. Het vroegere trapveldje is nu een natuurspeeltuin.

Het huis dat ooit bewoond werd door Ome Bob en Tante Reinie wordt al een paar jaar verhuurd aan Roemeense arbeidsmigranten in wisselende samenstellingen. Uit de tuin klinkt sindsdien in de weekends non-stop Balkanrock en dronken geschreeuw. Ik vind dat niet leuk voor mijn ouders.

Dus ook al wonen je ouders al 45 jaar in hetzelfde huis, niets blijft hetzelfde.

Ikzelf ga de ’45 jaar in hetzelfde huis’ niet meer halen, vermoed ik.

 

 

 

 

 

 

 

Een nieuw tweedehands bed: Auping Auronde

Het voelt raar om een huis te verlaten waar je echt jaren aan hebt lopen knutselen qua interieur. Toch gaan we het doen. In het nieuwe huis moet ik van voren af aan beginnen. En ik ga dat een stuk duurzamer aanpakken dan eerst.

We hebben na 11 jaar alvast een ‘nieuw’ bed gekocht. Een tweedehandsje! Ja heus.

Het oude Ikea-geval was kapot, de dwarsbalk was doormidden gescheurd. (Vraag mij niet hoe we dát voor elkaar hebben gekregen 😂) We hebben maandenlang de boel gestut met een paar boeken.

Ik had er nog vrij veel nostalgische gevoelens bij, dat lage bedje met de scherpe hoeken. Ik heb er 100 miljoen keer m’n schenen tegen gestoten bij het verversen van de lakens. Okee, dat is niet waar de nostalgische gevoelens vandaan komen.

We hebben er toch 11 jaar lang lief en leed in gedeeld. En onze jongste is in dit bed geboren. Daar lag ik te persen voor m’n leven; mei 2016, met om mij heen de verloskundige, de stagiaire van de verloskundige, de kraamhulp én m’n partner. Al met al een behoorlijk groot gezelschap. Misschien was dat het begin van het einde qua dwarsbalk, haha!

(Dit is geen filmpje van de bevalling, no worries)

Aaaaaagossie kijk nou😍. Een versgeperste baby.

Okee, dat bed moest dus weg. Uit elkaar gehaald en naar de milieustraat vervoerd. Later die dag werd ons nieuwe bed bezorgd: Een opgeknapte tweedehands Auping Auronde. Nederlands product, uit Deventer, onverwoestbaar (hoop ik).

Volgens de fabrikant kunnen Aurondes wel 70 jaar mee, maar gooien de meeste mensen ze weg na een jaar of 20. En dat is zonde! Je kunt ze laten spuiten in een kleur die jij leuk vindt (elke RAL-kleur) en dan is het bed weer zo goed als nieuw. Wij kozen voor de kleur Taupe. (Voor de mannelijke lezers: Legergroen)

Nieuwe matrassen d’r op, hatsee. En als je aan het touwtje trekt komt het hoofdeind omhoog. IK HOU DAAR VAN. Het is zo gezellig in ons nieuwe bed! En het slaapt heerlijk. Ik heb m’n schenen er ook nog niet aan gestoten.

En -ook niet onbelangrijk- de helft goedkoper dan een nieuwe Auping. Als je ziet wat bedden kosten tegenwoordig!! Je zou er slapeloze nachten van krijgen. Dan maar een bed recyclen.

We slapen er nu een week in. De eerste nacht deed ik geen oog dicht. Ik miste m’n kuil en het vertrouwde gekraak. Maar een week later vind ik het allemaal heerlijk. En ik heb ook geen pijn meer in m’n rug. Weet je wat, ik ga weer even liggen voor een een dutje.

Welterusten.

Spullenstress! (uitpakken is stom)

Tjonge jonge jonge, wat een leuk blog is dit toch. Een blog waarin je maar liefst in drie verschillende verhalen wordt bijgepraat over de verhuizing van een wildvreemde. (Tenzij je m’n Facebookvriend bent,maar dan ken je me oppervlakkig want ik zet altijd alleen de leuke dingen in mijn leven op Facebook)

Ik had je nog een blogje beloofd over Het Uitpakken Der Dozen. We hadden al onze bezittingen in 72 dozen laten pakken en nu, twee weken na de verhuizing, hebben we alles uitgepakt en een (voorlopige) plek gegeven. Punt. Dat was het. Eigenlijk best wel saai. Want dat is het: Het uitpakken is het saaiste van het hele verhuisgebeuren.

IMG_5250

Je zit in je fonkelnieuwe huis, met leuke nieuwe kleuren op de muur en hier en daar een nieuw meubeltje en je schoonmoeder heeft schoongemaakt en alles ruikt lekker fris en dan… moet je daar al je ouwe teringzooi neer gaan zetten. En dat is dus helemaal niet zo leuk. Want je moet gaan nadenken over wáár je wat gaat neerzetten of stallen.

Verhuizen betekent dat je nog steeds gewoon je eigen spullen meesleept en dat je dus niet aan een nieuw, groots, meeslepend avontuur begint en ook niet dat je zelf helemaal nieuw en verbeterd bent. Zo ging ik honderd jaar geleden in een soort relatiecrisis alleen op reis naar Thailand. Zit je daar op een waanzinnig mooi tropisch bounty-strand te blowen met Fergal uit Ierland en Jonathan uit Israel, ben je nog steeds gewoon suffe Chantal uit de Bauerstraat met haar stomme relatiecrisis. Weglopen naar een prachtig oord helpt niks.

En verhuizen helpt ook niet tegen spullenstress. Die spullen die je niet wilt uitzoeken en weggooien omdat het een saai klusje is met bovendien een rare emotionele lading. Bonnetjes uit Australië. Papieren uit de tijd dat ik in Amerika studeerde. Is dat leuk om te bewaren? Nee! Is het leuk om weg te gooien? Nee! Is het het enige bewijs dat ik ooit spannende dingen deed met mijn leven? Niet echt. Of misschien toch wel want de foto’s zijn kwijt of nooit gemaakt.

En nu zegt m’n moeder ook nog dat ik mijn zooi uit hun huis moet komen ophalen! Jarenlang heb ik overbodige items kunnen stallen in een gangkast bij m’n ouders thuis. In het oude huis hadden we NUL bergruimte en nu best wel wat. Dus ja. Ik kom er niet meer mee weg. Ik moet de spullenstress te lijf gaan op TWEE verschillende locaties! Aaaargh.En m’n moeder zei dat het HEEL VEEL was. Aaaargh! Ik weet niet eens meer precies wat we in die gangkast van m’n ouders hebben gezet dus waarschijnlijk kan alles linea recta naar de vuilnisbelt. Aaaargh!

Nooit meer iets kopen. Of krijgen. En een NEE NEE sticker op de deur. Stop de Spullen!

Voortaan leef ik van de lucht. Nog goedkoper ook.

IMG_5283

Tot gauw.

 

Zij Keek In Haar Keukenkast En Je Gelooft Nooit Wat Ze Daar Zag

Baby Mia vier weken oud, over twee dagen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis WAAAAH

Snel, snel, de baby slaapt! Eindelijk tijd voor mezelf. Ze zeggen wel eens dat je moet slapen zodra de baby slaapt om op die manier je slaaptekort tegen te gaan. Ik zeg: Dikke vette ammehoela. Als je al een ouder, rondrennend kind hebt kan dat sowieso nooit (zooo jammer dat ze geen middagdutjes meer doet) en je wilt ook wel eens rustig een boterham eten, naar de wc gaan, Homes Under The Hammer kijken óf een blogje tikken.

image

Nu is Mia dus onder zeil, haar zus is naar het kinderdagverblijf en de man is werken. In de verte hoor ik de kat lawaai maken maar ik heb geen zin om te kijken wat er nu weer gesloopt wordt. Ach, als het kapot is verhuizen we het lekker toch niet mee.

Want dat zit er nu dus wel echt aan te komen, die verhuizing. Woehoeiiiiii! Over twee dagen krijgen we de sleutel! En dan wordt het daarna even een weekendje duimen draaien want ik ben alleen thuis met twee kleine kinderen, de verkering moet zaterdag én zondag werken. Niet echt ideaal, maar goed. Ik doe het er maar mee.

Ondertussen is het grote weggooien/weggeven/verpatsen voor woekerprijzen begonnen. Onze totaal verrotte tuintafel is naar de stort gebracht, net als de ladenkast in de hoek en ons grijs/witte kleed. Ik wilde drie jaar geleden persé een kleed, maar nu het weg is vind ik het eigenlijk wel fijn en fris. Het werd behoorlijk mottig en hoe vaak je het kreng ook stofzoog (is dat een woord?), het werd maar niet kattenhaar-vrij. Geplette rozijntjes, allerhande playmobil, plakkaten kattenkots, hele beschuiten met muisjes, alles werd er vakkundig in getrapt door kinderen van divers pluimage. Weg met dat stofnest!

IMG_4873

Ook de Ikeakast onder de trap hebben wij onder luid gejuich in elkaar getrapt. Heerlijk om éven al je agressie te botvieren op een stom voorwerp waar je je al jaren aan ergert. De laden van de kast waren gemaakt van karton en zakten door en het mdf-frame brak al na een paar maanden. Nooit kopen, die Hemnes-ellende. Ook geen Malm-kasten kopen trouwens, als je tenminste niet wil dat je peuter geplet wordt door zo’n onding. (Lees het gruwelverhaal hier)

Gisteravond nog even de twee lampen verkocht die boventallig zijn geworden. En het tv-meubel op marktplaats gezet. Straks ook nog even de magnetron proberen te verkopen. En wat er verder nog overbodig blijkt als ik het huis binnenstebuiten heb gekeerd.

image

Zo moet ik nog de inhoud van de keukenkastjes kritisch bekijken. Al die beschadigde pannen meenemen? De 35.000 verschillende kruiden in potjes en blikjes en zakjes? De schalen die nog stammen uit onze studententijd? De 3 eenzame fondue-vorkjes? De mooie maar nooit gebruikte amuse-glaasjes? De koekstempels? (ja dat bestaat) De vier verschillende schorten die ik nooit omdoe omdat ik altijd pas na zes vetvlekken op m’n shirt bedenk dat ik ergens prima schorten heb?

 

Nou, ik hoor de baby. Dus doei!

 

 

 

Er is er nog nooit één blijven zitten

40  Weken en zes dagen zwanger. Nog geen spoor van baby.

IMG_4009

Zo, dan hebben we die mededeling alvast maar gehad. Vanmiddag weer naar de verloskundige, kijken of die nog tips heeft. Of zou heel hard dénken aan een bevalling de weeën kunnen opwekken? Nee hè. Ik krijg er maar de zenuwen van. Ik zie op tegen de bevalling maar ik heb er ook zin in. Dat kan dus blijkbaar naast elkaar bestaan.

Kreeg vorige week nog een boek mee met de titel: ‘Als bevallen spannend is’, vol met tips over hoe om te gaan met de pijn en zorgen. Het stond vol met angstaanjagende grafiekjes en pictogrammen. Het komt er op neer dat als je bang bent voor pijn, je extra pijn zult ervaren en je hele bevalling langer zal duren. Nee okee. Lekker makkelijk zo. Helpt echt ja.

bevallen

Tja. Wat ik nu vooral raar vind is dat ik niet kan inschatten wanneer het begint. Ik durf dan ook niet goed weg te gaan. Ik wilde bijvoorbeeld nog even naar de dichtstbijzijnde woonboulevard karren om een bepaalde tuinset te bekijken, maar stel nou dat ik midden in die bouwmarkt weeën krijg of dat (erger) mijn vliezen breken!

Maar misschien moet je helemaal niet weg willen ook. En is dit Moeder Natuur’s manier om te zorgen dat je niet nog lekker gaat wandelen over de stille heide of besluit te gaan winkelen in een stad waar je niemand kent.

Goed. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Misschien is het beter als ik dat nog een paar keer herhaal vandaag. Kindje! Je mag komen! Mama (papa ook) is zo benieuwd naar je! Joehoe! Ik heb hier al een bedje klaar staan voor je!

IMG_4021

En ook al een box en een wipstoel en een commode gevuld met verse luiertjes en een kast vol kleertjes! En een zogenoemde babygym met woeste oerwoudgeluiden! (hoewel je grote zus daar opeens ook weer erg in geïnteresseerd is)

IMG_3963

Afwachten maar. Het wordt nu een beetje saai. Ik begin al bijna te denken dat het niet meer gaat gebeuren. Ook al hebben tientallen mensen de aller-aller-aller-afgezaagste opmerking ooit gemaakt:

“ER IS ER NOG NOOIT ÉÉN BLIJVEN ZITTEN!”

Oh ja? Nog nooit? Is daar wetenschappelijk bewijs voor? Nooit? In de hele geschiedenis der mensheid? Ik geloof er geen moer van.

Afleiding zoeken dan maar.

Stomme kleine klusjes doen. Kleine tripjes naar de winkels. Dutjes doen. Plannen maken voor de verhuizing-OH JA! Vergeten te vertellen:

*nieuwsflits*

We hebben een verhuisbedrijf bereid gevonden om voor een redelijke prijs onze spullen te komen inpakken én verhuizen. Voor 750 euro komen er drie mannen twee dagen langs. Dag 1: Onze zooi inpakken. Dag 2: Overhevelen naar het nieuwe huis. Luxe! Erg blij mee, toch wel.

Want hoe langer de baby op zich laat wachten hoe jonger ze zal zijn tijdens onze verhuizing. En hoe minder hersteld ik zal zijn, enz enz. Als het allemaal achter de rug is zal ik onze bevindingen beschrijven.

Vanmorgen vroeg mijn dochter van 3 met een benauwd piepstemmetje: “Als jullie gaan verhuizen, mag ik dan mee?”Agossie lieve schat! Natuurlijk mag je mee! Je moet zelfs mee! Het duurt alleen nog even voor het zo ver is. Net als met die baby. Dat duurt ook nog even.

Tot later!

 

 

 

 

 

 

Neem nooit katten. Doe het niet.

(40 weken + 2 dagen zwanger)

IMG_3965

Katten + hoogzwangere vrouw = geen goeie combi. Het liefst zou ik onze twee katten door de shredder halen op dit moment. Ik kan er weinig aan doen, maar ze halen het bloed onder m’n nagels vandaan. Dat komt omdat ik wil toegeven aan mijn nesteldrang en zij willen toegeven aan hun verhaar-drang en ander asociaal gedrag. Er valt niet tegenop te poetsen en te stofzuigen. Ik heb het gevoel dat ik ten onder ga aan bergen pluizig kattenhaar in wit en grijs.

Mag ik u voorstellen: Sef en Mus. Onze huisterroristen.

mussef

Weinig geduld voor deze huisdieren op dit moment.

Heb je net het hele huis gestofzuigd (stofgezogen?), breekt er een vechtpartij uit onder de poezenbeesten en vind je OVERAL plukken haar. Of ééntje besluit de halve kattenbak uit te graven en de korrels door het huis te schoppen.

Ik had alle babykleertjes en hydrofiele luiers gewassen en netjes opgeborgen in de commode. Vervolgens gaat kater Sef heerlijk liggen tukken bovenop al die frisgewassen kleertjes en zit ALLES ONDER HET WITTE HAAR. AAAAAAAAAAAAAAAAAARGH. Moet ik helemaal opnieuw beginnen! Ook slaapt ie graag in de maxicosi die nu even in de box staat. Die probeer ik nu te beschermen door er een plaid in te leggen. Maar hoe moet dat straks?

IMG_3969

Je kunt de badkamerdeur niet open laten staan, want dan gaat poes Mus het badkamerkastje openbreken en de handdoeken er uit trekken. Of er ontsnapt er één door het openstaande raam.

Je kunt de slaapkamerdeur niet open laten staan, want dan verstoppen ze zich onder je bed of in je kledingkast en dan vind je ze nooit meer terug en krabben ze de vloerbedekking aan gort en/of ze pissen onder je bed.

Terwijl ik dit tik pluk ik grijze haren van mijn beeldscherm. Die zijn niet van mij (hoewel…) maar van Mus.

IMG_3984
moeilijk typen met zo’n beest op je toetsenbord

Je kunt nooit iets eetbaars op het aanrecht laten staan. Je kunt nooit zomaar de voordeur open doen- de tussendeur moet altijd dicht zijn omdat ze anders weglopen en platgereden worden.

Als je de was ophangt moet je er rekening mee houden dat er katten in het wasrek gaan klimmen en met hun nagels gaten maken in je kleding.

wasrek

Mus is te dik en zeurt DE HELE DAG OM ETEN! Maar dan ook heel de dag! En hoe harder ze op dieet gezet wordt hoe erger het gezeur is. Ze vreet ook Sefs bakje leeg als ze even de kans krijgt. En als je dus hele dagen thuis zit wegens je zwangerschapsverlof werkt dat gemiep om eten danig op je zenuwen.

Het hebben van katten is gewoon fokking vermoeiend! En laat daar nou nog bijkomen dat Sef gisternacht in een hoekje van de kamer heeft zitten pissen en dat dat vreselijk stinkt! Al vier keer met sopjes van diverse samenstellingen in de weer geweest maar het meurt nog steeds. Volgens mij is de zeik onder de plint door gekabbeld. Nu ligt er een stuk aluminiumfolie om de wildplassert af te schrikken.

IMG_3970

Ook raakte mijn verkering gisteren zwaargewond tijdens een potje stoeien met één van die venijnige rotbeesten. Moet je zien!

13239474_10209819497868927_1046950496532762402_n
auw

Echt. Klaar er mee. Maar ja, wat moet je. Wegdoen is ook weer zo drastisch. Soms zijn ze best gezellig. En je kunt er vaak goed mee knuffelen. Ze zijn mooi. En m’n dochter noemde ze vandaag nog haar ‘beste vriendjes’.

Als we eenmaal in het nieuwe huis zitten is het tijd om van onze binnenkatten echte buitenkatten te maken. We zitten al te lang te veel op elkaars lip.

Later!

merelsef

 

 

 

 

 

 

 

Wat kost een verhuisbedrijf eigenlijk?

Er komt een kind bij. Ergens in de komende twee tot drie weken. In de hoek van de kamer waar ik dit schrijf staan de onderdelen van een wiegje, een doos met een fonkelnieuwe wipstoel én het befaamde kraampakket te wachten tot ze gebruikt gaan worden. (Een kennis noemde het kraampakket ooit ‘slachtpakket’ wat ik wel een betere naam vond, aangezien het vol zit met diverse soorten ongezellig verband)

Omdat wij vinden dat dit nieuwe kind een eigen kamer verdient, gaan we verhuizen. En die verhuizing zou halverwege juli moeten plaatsvinden. Tegen die tijd zou de baby een week of zes oud moeten zijn, tenzij ze ‘te laat’ is, net zoals mijn eerste. Nou ja, we zien wel.

Nou is verhuizen meestal geen pretje. Iedereen kent dat wel. Je ziet -terecht-vreselijk op tegen het inpakken en verplaatsen en regelen en al het gedoe en gesjouw en gevloek en het opnieuw in elkaar zetten van alle Ikea-zooi (te weinig schroefjes) en er gaat ook altijd iets cruciaals kapot.

ikeazooi
Ikea-zooi

En je kunt op de dag zelf de helft van je troep niet terugvinden omdat je vergeten bent de dozen juist te labelen. En je vader breekt zijn rug bij het sjouwen van de wasmachine. En de katten ontsnappen in alle hectiek. En ’s avonds zit je knikkebollend met rugpijn op een klapstoel een bak lauwe chinees naar binnen te werken.

En dan heb je óók nog een pasgeboren baby die elke twee uur aan de borst wil, een ontplofte ‘onderkant’ en je hebt al weken niet normaal geslapen.

Dus!

Hoog tijd om de hulp van wat professionals in te roepen, dacht ik opeens. Een verhuisbedrijf zou toch wel erg prettig zijn: Grote stoere mannen met een enorme vrachtwagen die je spulletjes voorzichtig en moeiteloos naar je nieuwe huis zwiepen en op hun plaats zetten.

Maar goed, wat kóst zoiets? Ik ben in mijn leven zo’n zes keer verhuisd, voornamelijk van studentenkamer naar studentenkamer naar krakkemikkig appartement, en dit is de eerste keer dat ik een complete huishouding moet overhevelen naar een ‘echt’ huis. En de eerste keer dat ik wildvreemden zou moeten inhuren voor een klus die we normaal gesproken klaren met behulp van familie.

inpakken
inpakken

Maar ja, mijn ouders zijn ook de jongsten niet meer (die gaan nu héél boos worden hahaha), m’n zus heeft ook een druk leven en dat geldt ook voor de familie van mijn wederhelft. Vrienden vragen vind ik lastig aangezien zij ook tot aan hun oksels in de kleine kinderen zitten.

Dus ik struinde het internet af, op zoek naar de diverse mogelijkheden. Inmiddels heb ik drie offertes van Erkende Verhuizers binnen en ik kan er werkelijk geen wijs uit. Ik kan alvast verklappen dat ik het vreselijk duur vind.

De mevrouw die hier vanmorgen langskwam voor een offerte kwam na wat gereken op een bedrag van 1070 euro. En dan heb je nog niks geks: Drie mannen die de dozen inladen en uitladen.

De meneer die hier vorige week langskwam voor een offerte kwam uit op een bedrag van 880 euro. Oók voor drie mannen die dozen inladen en uitladen.

(Even serieus: Waar komen die astronomische bedragen vandaan? Het is niet zo dat we een landhuis vol piano’s en kostbare klokken hoeven te verhuizen naar een ander continent ofzo. Het nieuwe huis is 10 minuten verderop!)

Dan was er nog een bedrijf dat een soort verhuisservice aanbiedt. Dan krijg je twee verhuizers en een vrachtwagentje en dat kost dan 110 euro per uur. Omdat we klein wonen en niet zoveel spullen hebben verwachtte die meneer wel binnen een uur of vijf klaar te zijn. Dan moet je zelf nog wel meehelpen. En dat is dan dus zo’n 550 euro.

inpakken2
auto ramvol gestouwd

Kijk, dat gaat al meer de goede kant op, wat mij betreft. Maar toch begin ik nu te denken dat we die verhuizing maar gewoon zelf moeten gaan regelen. Dat ik over mijn gêne heen moet stappen en tóch m’n ouders moet vragen, m’n schoonouders, m’n zwagers en her en der wat vriendinnen. Dat we 100 euro neertellen voor een huurbusje.

En ’s avonds natuurlijk nog 50 euro voor een uitgebreide rijsttafel van Chin. Ind. Spec. Rest. De Lange Muur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑