642 Things to write about: Lekker schrijven?

img_7176Ik heb een boek. Het heet: 642 things to write about. Samengesteld door de San Francisco Writers’ Grotto. Een boek vol opstel-opdrachten, bedoeld om je creative juices te laten flowen. Nou! Als ik ergens dol op ben is het wel mijn flowende creative juices! Opstellen schrijven vond ik op school al superleuk, dus toen ik dit boek ontdekte op internet dacht ik JA! HEBBEN HEBBEN HEBBEN.

Gekocht.

Thuis laten bezorgen. Op 1 juni 2014.

Nooit meer naar omgekeken.

Einde.

Advertenties

VLOG! Koken voor hongerige kinderen

Nou. Ik moet tegenwoordig drie keer per week koken voor de hongerige meute. Normaal gesproken kook ik nooit, want mijn vent kan dat veel beter en goedkoper. Hij raakt de weg niet kwijt in de supermarkt, hij weet wat er in de aanbieding is en wat alles kost. Vervolgens maakt hij er een smakelijke, gezonde maaltijd van, die iedereen ook daadwerkelijk lust.

Ik daarentegen doe aan paniek-winkelen. Ik ga de supermarkt in met honger en gooi met een waas voor mijn ogen lukraak dingen in mijn mandje. Bij de kassa schrik ik me gek van het af te rekenen bedrag. En vaak mislukt mijn kooksel ook nog danig. Ik snap niet hoe dat kan, want vroeger kookte ík altijd en was het lekker.

Misschien verleer je het als je het een tijd niet doet? Geen idee. Anyway, nu is het rooster van mijn verkering anders en moet ik dus wel maaltijden in elkaar draaien en de kinderen voeden voordat ze het huis afbreken.

Met nul inspiratie en weinig tijd vind ik dat moeilijk. Afijn, gisteren vroeg ik op facebook om makkelijke recepten en kreeg ik 120 reacties. Hatsee. Dat schiet lekker op.

En om dat te vieren maakte ik gisteren zowaar een vlog, om het resultaat te tonen. Hier is de link: Koken met Quak

WAARSCHUWING: BEVAT BEELDEN VAN HUILENDE KINDEREN

Kinderen. Zucht. Maar je krijgt er zóveel voor terug!

De laatste tijd probeer ik te bedenken wat ik deed voordat ik kinderen had. Dat is inmiddels ruim 5 jaar geleden, dus niet echt een eeuwigheid, maar ik kan het me niet meer zo voor de geest halen.

Ik werkte veel. Ik keek veel tv. Ik las wel eens wat. Ik zat vaak in bad. Ik winkelde vaak. (voordat er kinderen kwamen had ik ook vrij veel geld want toen hoefden er niet maandelijks honderden euro’s overgemaakt te worden naar kinderdagverblijf Het Hele Schaap Veronica) Ik ging wel eens sporten. Ik kookte uitgebreid. Allemaal niet echt verheffend.

Sinds ik wel kinderen heb (en nog steeds vijf dagen in de week werk) vervloek ik mijn oude zelf. Waarom deed ik niks met die bergen vrije tijd? Waarom genoot ik er niet wat meer van? Ik sliep elke nacht dóór en vond dat volkomen normaal! Ik kon de deur uit wanneer ik dat wilde! Bij de drogist kocht ik badolie of een nieuwe eyeliner, in plaats van een megapak luiers maat 4, sudocrem en billendoekjes. Tijdschriften las ik daadwerkelijk. Vakanties waren ècht vakantie.

Ik wil niet zielig doen want ik ben dolblij met de kinderen en ons leven samen. Zoveel liefde en gezelligheid. Dat sowieso. Maar man oh man, wat kan al dat gehaast toch heftig zijn. Zodra de wekker ’s ochtends gaat hangt de dag van deadlines aan elkaar. Iedereen moet op tijd op school en andere plekken zijn. En dan doe ik ook nog werk dat op een extreme manier van deadlines afhankelijk is. (Ik presenteer een radioprogramma. En dat MOET stipt om 10 uur beginnen. En als de plaat afgelopen is MOET er iets gebeuren of gezegd worden. En de headlines MOETEN na het reclameblok gelezen worden. Etcetera.)

Na de werkdag de avondspits en dan thuis nog onze eigen avondspits met eten, kids in bad en naar bed enzovoorts. Haasten, haasten, haasten. Blegh.

Iemand die ik vaag ken en die kennelijk bewust ‘kindvrij’ in het leven staat begon hier van de week pesterig over. Zij zei: ‘Ja, mensen zeggen altijd over kinderen dat je er zoveel voor terug krijgt, maar ik krijg nooit te horen wat dat dan precies is’. (Ik had net daarvoor verzucht dat ik zo weinig sliep dankzij die kleine en dat ik eigenlijk nooit tijd voor mezelf had. Ik was echt heel erg zielig)

Ze vervolgde haar verhaal met een vals lachje: ‘Weet je, als ík straks thuis kom ga ik lekker eten wat ik zelf wil, wanneer ik zelf wil en daarna ga ik lekker heel de avond een bóek lezen. En daarna? Daarna ga ik heeeeerlijk slapen! De HELE NACHT LANG! Doei doei!’ riep ze blij, terwijl ze wegliep.

Wat een heks.

Maar echt.

Wat een trut.

Afgetobde moeders verdienen een schouderklopje. Een luisterend oor, of een dikke knuffel. Desnoods een groot glas wijn, maar IN IEDER GEVAL GEEN EXTRA TRAP NA! Je gaat toch ook niet over je laatstgenoten kerstdiner beginnen tegen een uitgemergeld straatkind in een derde wereldland?

Nu ik er nog eens over nadenk zit er vast een stuk frustratie bij haar- Iedereen begint maar de hele tijd over die zeikkinderen van ze; allemaal supersaaie klaagverhalen of juist overdreven blij gedoe. Ken mij het verrotten, jíj hebt jezelf laten bezwangeren, jíj kiest voor dit leven, ja toch, gedraag je dan ook een beetje en val mij niet lastig met gezwets over krampjes en doorkomende tandjes en doorwaakte nachten.

En dan vraagt iedereen ook nog eens de hele tijd of zíj ooit nog aan kinderen gaat beginnen en zo ja wanneer dan. Om gek van te worden.

Meid, ik snap je. En ik heb inmiddels wel een antwoord op die vraag van je. Wat je ervoor terug krijgt?

Ten eerste de kunst van het onvoorwaardelijk houden van iemand. Dat alleen al is zo’n rare ervaring, dat ik niet eens ga beginnen met een uitleg. Van te voren dènk je dat je het weet, maar je weet het niet. Echt niet.

Verder: je leert dat de wereld niet alleen om jou draait. Iedere dag is een levensles. Dat klinkt woest diepzinnig (en dat is het ook), maar wat ik van het moederschap leer is met geen pen te beschrijven. Ik weet nu bijvoorbeeld dat àlle andere ouders óók maar wat aanrommelen. Niemand blijkt echt te weten hoe het moet of hoort met die kinderen. Tja. Ik weet ook dat waar geluk daadwerkelijk in de kleine dingetjes zit.

En ik bezie de wereld (en jou dus ook, gekke heks!) met een nieuw soort mildheid.

Het is oké.

Wat Niemand Je Vertelt Als Je Een Kind Krijgt (en wat ik nu dus maar doe)

Na een intensieve week kraamzorg stapt de kraamverzorgster op haar fiets en rijdt de straat uit. Je moeder pakt haar tas en zegt: ‘Zo, ik ga ook maar eens op huis aan’. Jij roept nog even Dankjewel!! En dan valt de deur dicht. Stilte. Eindelijk met z’n drietjes. Je kijkt even naar elkaar en daarna naar die versgeperste baby die daar in zijn of haar wiegje ligt. En dan valt het kwartje:

JE WEET HELEMAAL NIET HOE DIT MOET!!!

Waarom laat iedereen je alleen met dit nieuwe kind? Is het daadwerkelijk de bedoeling dat jij deze baby helemaal zelfstandig gaat grootbrengen?

HELP!!!!!!

Dit gevoel, mensen. Je kunt 16 boeken over zwangerschap & bevalling lezen, al vanaf week 6 met een buikband lopen, 5 cursussen hypnobirthing volgen en je helemaal idioot googelen, maar dit gevoel krijg je sowieso: Hoe nu verder?

Lees dat snel dit blog want ik weet het wèl.

Nee hoor, grapje.

Ik weet wel een aantal dingen over het krijgen en verzorgen van baby’s die niemand je ooit vertelt.

Komen ze! (In willekeurige volgorde)

  • Banaan maakt vreselijke vlekken. Slabbetjes, wipstoeltjes, rompertjes: Als er bananenprutje op komt ben je het haasje. De vlekken manifesteren zich pas echt na een tijdje, bijvoorbeeld als je het item al lang en breed hebt gewassen. Dan vraag je je af waar die ranzige bruine vlekken vandaan komen. Het antwoord is altijd: Banaan. Jammer genoeg zijn baby’s dol op banaan, en dan vooral als ze het fijn kunnen knijpen in hun knuistjes. De oplossing? Meteen ingrijpen als er ergens banaan op komt door de boel af te spoelen met koud water. Daarna meteen wassen of eerst wasmiddel laten inweken. Of niet. Het maakt toch allemaal geen reet uit. Bananen
  • De eerste ontlasting van de baby. Vooral voor vaders een onaangename verrassing. (Moeders weet al wat ze kan verwachten want die heeft al 16 boeken over dit onderwerp gelezen) Als de baby voor de allereerste keer poept (aaaawwwww LIEF) kun je een zwartgroene substantie verwachten die in de verste verte niet lijkt op grotemensenpoep. Het ruikt niet overdreven vies maar het ziet er eng uit. Niks aan de hand, papa. Dit heet meconium. Hoort er bij. Google maar. (Niet als je straks nog moet eten)
  • Rompertjes kunnen ook OMLAAG UIT! Dé uitvinding van de eeuw. Ondergekakte rompers hoeven dus niet over het babyhoofd uitgetrokken te worden. Niemand weet dit. Nu jij wel. img_7029
  • Hydrofiele luiers. Haal er minstens 36 in huis. Hydrofiele eh…wat? Wat is het? Een soort dunne witte doeken die je niet gebruikt als luier. (logisch) In alle baby-uitzetlijstjes staat dat je er ongeveer 6 moet hebben. Klopt niet. Koop het zesvoudige. Je krijgt er geen spijt van. Je gebruikt ze voor ALLES. Spuugjes opdweilen, baby afdrogen, banaan wegvegen, als onderlakentje in de wagen… Je hebt ook hele leuke hippe, met allerlei printjes. Die koop je niet want je wil ze op 90 graden kunnen uitkoken. IMG_5702
  • Baby’s hebben zweetvoetjes. Ja! En dat ruik je. Een heel klein zweempje roquefort tussen die heerlijke teentjes. Snuif er aan en laat je overweldigen door het subtiele aroma. Verrukkelijk!
  • Je haar gaat nooit beter zitten dan tijdens je zwangerschap. Enjoy it while it lasts ladies!
  • Als je graag op de bank ligt met je verse baby bovenop je en die baby valt dan in slaap, zijn er altijd mensen die zeggen: Je moet haar in bed leggen want anders verwen je d’r teveel. Hier vind ik dingen van. Ding 1: Baby’s kun je niet verwennen. Ding 2: Die baby wíl binnen de kortste keren helemaal niet meer bovenop jou in slaap vallen. Die dag komt er aan en dan huil je, want het was zo verschrikkelijk fijn met zo’n zacht snurkend hummeltje op je borst. Mijn advies: Laat je kindeke zo vaak mogelijk op jou in slaap vallen en geniet. Laat ze maar lullen.IMG_5570

Zo! Nu weet je alles. En ben je klaar voor het ouderschap. Graag gedaan.

 

De ondergang van een tuincentrum

In mei van dit jaar schreef ik een open brief aan de leiding van Tuincentrum Overvecht. Ik publiceerde hem maar haalde hem ook weer weg omdat ik het bij nader inzien toch wat te hard van toon vond. Helaas bleek ik te beschikken over een vooruitziende blik… 

(hier de brief)

Geacht Tuincentrum

Heden was ik weer eens in uw vestiging in Montfoort. Dit keer niet om kattenvoer of kerstballenhaakjes te halen, maar om wat gezellig perkgoed te kopen.

Als ik wat neerslachtige gevoelens heb kan ik altijd erg opknappen van een tripje naar een tuincentrum. Even in het groen duiken en plannen maken voor de tuin. Helaas werd ik van uw winkel alleen maar depressiever.

Het begon al op de parkeerplaats. Een enorme vlakte, die plaats biedt aan honderden auto’s. Er stonden er een stuk of vijf, allemaal op een kluitje, allemaal bij de ingang. De rest van die gigantische parkeerplaats stond leeg. En dat al een hele tijd, want overal groeien plukken onkruid tussen de tegels vandaan.

In de hal van het tuincentrum bevond zich ooit een bloemist. En er stonden tuinsets opgesteld en de laatste jaren stonden er ook een paar van die levensgrote, enge, groen/witte plastic koeien. Waarom die koeien daar stonden is mij een raadsel, ze zijn niet alleen gigantisch groot en nep maar ook nog bespottelijk duur. Sorry hoor, maar wie koopt er nou zoiets?

Het antwoord is volgens mij: Niemand. En dat moet u ook ingezien hebben want vandaag waren de koeien weg. Ook de bloemist is weg (al een tijdje) en er stond nog één lullig tuinsetje. Gelukkig was daar nog wel Het Grote GlitterPaard. Met een soort bak ervoor waarop de prijs van het paard stond (een werkelijk obsceen bedrag) en de strenge mededeling NIET OP KLIMMEN (of zitten, daar wil ik even vanaf zijn).

glitterpaard

KIJK NOU HOE SUF! Wie gaat er nou een breekbaar glitterpaard kopen dat letterlijk even groot is als Amerigo? Waar zou je zo’n ding neerzetten en wat zegt dat over jou als persoon?

En dan volgde in de oorspronkelijke brief nog een heel geklaag over het inkoopbeleid qua plantjes aangezien het half mei was en dit het aanbod was qua perkgoed: 

perkgoed1

En dit het aanbod qua tuinhout: 

tuinhout

Dan nu het vervolg van mijn klaagbrief:

Binnen in het tuincentrum, bij de afdeling kamerplanten,  valt de schade dan nog mee, hoewel ik nog steeds het ‘restaurant’ mis. Met de dagschotel die jaar in jaar uit hetzelfde was: Uitsmijter met melk of karnemelk. Het rook er altijd zo gezellig naar eetzaal. Maar goed, dat restaurant is al jaren dicht ook.

In plaats van planten verkoopt u steeds meer meubels en troepjes. Wasmiddel. Speelgoed. Er staat zelfs een scootmobiel te koop. WAAAAROMMMM?!? Wie koopt er nou een scootmobiel in een tuincentrum?

Dan naar de kassa. Waarvan er altijd maar 1 bemand is. En waar altijd blijkt dat er ergens een prijsje ontbreekt waardoor er 20x omgeroepen moet worden dat er iemand moet gaan kijken wat deze paarse tuinkabouter ook alweer kost.

Bij de klantenservice is nooit iemand. Inpakfolie? Is er niet. Als je cadeaupapier wilt gebruiken scheur je alles verkeerd af en snij je je aan het gemene kartelrandje. De botte schaar hangt aan een kettinkje dat net te kort is om te gebruiken.

Geacht Tuincentrum Overvecht: Wat gaat hier nou mis? Waarom gaat het al jaren bergafwaarts? Ik kom elke keer weer totaal gedesillusioneerd thuis. Ik wíl het echt proberen. Ik ben uw ideale klant: Ik ben dol op tuinieren en ik koop graag spullen.

Ik wil graag helpen. Bel me.

Helaas kwam half oktober het bericht dat Tuincentrum Overvecht gaat sluiten. ‘De huur is te hoog’ staat er op grote spanborden. Ja. Nogal wiedes. Als je meer muizen dan klanten hebt gaat het nogal snel. Zo zonde dat deze zaak ten onder gaat na jaren van mismanagement. Er werken nu nog ongeveer vier mensen. Ik heb met ze te doen. Want nu het assortiment weg gaat met 30% korting is het opeens wèl druk op zaterdag. Zucht. Zelf kocht ik een stalen plantenrekje en een door muizen aangevreten tuinschilderij. Spotgoedkoop. Dag tuincentrum. 

PS: Het glitterpaard zag ik niet meer, maar ze hebben nog wel een glitterneushoorn! Nu voor slechts 878 euro. 

Voor het eerst (zo lang) weg zonder kinderen

Papa en mama zijn moe. Heel erg moe. En daarom mochten ze van zichzelf even uitrusten en genieten van elkaar en een leuk uitje.

We gingen vroeger wel eens op citytrip. Naar Gent bijvoorbeeld, en dan 1 nachtje slapen in een hotelletje. En dan winkelen, musea bezoeken en rare Belgische biertjes drinken.

En ’s avonds bij het eten: zwijmelen. Niet over elkaar maar over de kinderen. “Wat zijn ze leuk, wat zijn ze lief😍😍😍 Morgen zien we ze weer, gelukkig maar….”

En nu waren we drie dagen weg! Ongelooflijk. Met het vliegtuig! Nog erger! (Hahaha)

Het plan: Naar Engeland. Naar het platteland. Slapen in een B&B, wandelen, cultuur snuiven…. even helemaal niks.

Nou ja, okee. Niet niet even helemaal niks. Even een heleboel juist. Maar dan zonder alle normale dagelijkse dingen.

We kwamen aan op Manchester Airport na een redelijk bonkig vluchtje van een uur. Auto gehuurd en toen de weg op!

Keihard gillen. Van angst. Want! Links rijden. In een Britse auto met het stuur aan de verkeerde kant. Met links schakelen. In welke versnelling zitten we in Godsnaam?

Op van die heel smalle weggetjes met aan de ene kant muurtjes en aan de andere kant aanstormende locals. Elke tegenligger bracht bij mij een soort oergevoel teweeg: DIT IS NIET GOED DIT KLOPT NIET OH MIJN GOD WE GAAN ER AAN

We gingen er niet aan. We kwamen aan op onze bestemming: Hathersage B&B in het gelijknamige dorp in Derbyshire.

Een werkelijk prachtig gebied, met groene heuvels maar ook bergen met woeste rotspartijen. Dit is Stanege Edge.

We zijn daar helemaal zelf naartoe gelopen en geklauterd. Ik vond het knap van mezelf.

Wat ik zo bijzonder vond was dat je bijna overal zomaar rond mag banjeren. De wandelpaden leiden je over particulier boerenland. Zolang je netjes het hek dichtdoet en niet je hond op de koeien en de schapen afstuurt vindt iedereen dat prima.

Ik vond de koeien in de velden zeer relaxed. Het boeide ze allemaal niks. (Nederlandse koeien rennen meteen op je af zodra je je in hun weiland begeeft. Je denkt dat je in een stormloop terecht bent gekomen tot de dames op een meter afstand opeens stil gaan staan om je eens goed te bekijken.)

Wat ik ook mooi vond: alle bergen hebben een keurig wandelpad naar de top. Alles is bestraat! Bizar. Dit is Mam Tor. Dat is niet mijn nieuwe bijnaam hoor, zo heet deze berg. Heuvel. Whatever.

We hebben niet alleen supersportief gedaan. We hebben ook allerlei superbritse dingen verorberd . We zijn Indiaas gaan eten. (Geen foto van) We hebben een Afternoon Tea gedaan.

Een Bakewell Pudding gegeten in het plaatsje Bakewell. Een Sunday Roast besteld (op dinsdag). Compleet met stukgekookte groenten, grijsgebraden rundvlees, kaantjes en een Yorkshire pudding. Dat is dat grote ronde deeg-ding linksboven op het bord.

Verder heb ik thee met melk en suiker gedronken. Liters clotted cream naar binnen gewerkt. (Ik besta inmiddels voor 65% uit clotted cream: een hemels soort dikke room die iets zurigs heeft)

Ennn…. Ik heb besloten dat ik scones echt niet te vreten vind. En dat ik het Full English Breakfast nog steeds het lekkerst vind van alle soorten ontbijt. Kom maar door met die vette worsten en gebakken champignons in de ochtend! Mmmmmmmmmmm.

Verder hebben we een zwaar indrukwekkend paleis bezocht: Chatsworth House.

Het was daar zo chique dat je in de museumshop echte Gucci-tassen en diamanten broches kon kopen.

Gelukkig hadden ze er ook een geweldige moestuin. Hier sta ik een dahlia aan te randen. Genieten!

Natuurlijk waren er ook dingen die tegenvielen:

Het weer bijvoorbeeld. Dag twee was best wel flut. Een echt Engels weertje. De cultuurschok.

Ik heb in mijn leven al best heel veel gereisd. En veel gezien en meegemaakt. En tóch was ik (weer) verbaasd over hoe anders Britten communiceren. Veel beleefder. Afstandelijker. Minder direct.

Ik word gewoon een beetje een ouwe zak denk ik.

Verder is Manchester niet zo heel erg bijzonder en was het een chaos op het vliegveld.

En ik miste de kinderen dus echt best wel heel erg. Het is net of de wereld een beetje minder leuk is als zij er niet bij zijn.

Gelukkig had ik wel hun vader bij me: De leukste man die ik ken. M’n beste vriend. M’n geweldige partner. Die altijd veel te lang is voor alle hotelbedden ter wereld, maar die gewoon met zijn voeten buitenboord slaapt en daar niet over klaagt.

Groetjes!

Metamorfose: Van Tegels Naar Tuinieren

De vorige eigenaren van ons huis hielden niet zo van tuinieren. Ze hadden de achtertuin dan ook professioneel dicht laten tegelen. Met langs de zijkanten keurig grijs grind, en 1 bak met een soort gras of bamboe. En verder grote steigerhouten banken om lekker te kunnen loungen.

Toen wij het huis bezichtigden was dat ook één van de dingen die mij in negatieve zin opvielen: vanuit de woonkamer keek je zo op een blinde muur (van de schuur). Gelukkig was de rest van het huis wel naar ons zin. We kochten het. De vorige eigenaren vertrokken en namen (logisch) hun steigerhouten tuinmeubels mee.

In de nazomer van 2016 -we woonden er net- begon ik me steeds meer te ergeren aan de tegeltoendra. Het was bloedheet, er was geen streepje schaduw en nergens iets groens. Ja, de tegels, die waren wèl groen. En niet zo’n klein beetje ook. Dit moest en zou anders, vond ik.

IMG_9278
toendra

 

Maar het geld was op na de verhuizing en de verkoop van ons oude huis (met dank aan de crisis), dus ik moest nog even geduld hebben. Ik heb toen wel twee tegels er uit gewipt en daar wat groen in gezet. Een rotklus waar ik een hele dag mee bezig ben geweest. Ja echt! Zand uitgraven, aarde storten, zand afvoeren, plantjes kopen (leuk!!), plantjes planten…

Begin dit jaar ben ik wat tuintijdschriften (Groei & Bloei, LandIdee, Home & Garden) gaan doorspitten. Daar werd de drang om te tuinieren behoorlijk ondraaglijk van! Ik zat barstensvol ideeën die we in onze postzegeltuin natuurlijk absoluut niet kwijt konden. Dromen mag, maar je moet wel realistisch blijven. Je kunt je niet blijven blindstaren op paradijselijke kasteeltuinen als je eigen tuin 5 bij 7 meter is, hahaha!

Gelukkig had de hovenier die we om een offerte vroegen er wèl verstand van. Hij vroeg me om een voorbeeld te geven van een tuin die we mooi vonden en op basis daarvan hebben we een tekening gemaakt.

Een stukje gras, een plek om te spelen, afwisselende betegeling en het liefst iets dat de hoogte in zou gaan zodat de tuin groter zou lijken. Ook wilden we nieuwe schuttingen, want de huidige schuttingen waren verzakt, krom en afgebladderd wit.

01b4a2e039910c9a98f9f7e0c3d455d7180115a380
hier had ik met stoepkrijt de tuinschets alvast ingetekend en een foto gemaakt vanaf het dak

In april gingen we van start met de metamorfose. En in twee (!!) dagen gingen we van een tegeltuintoendra naar een groen paradijsje. Hoe we dat voor elkaar kregen? Door een smak geld te geven aan een goede hovenier die met twee man personeel en allerlei apparatuur de oude tegels er uit rukte, de hele tuin een halve meter ophoogde, de nieuwe schutting plaatste, een pergola in elkaar zette en al het bouwafval afvoerde.

019b61711fb9da131a08894648ffb31ef600d61695

I-de-aal. Goed, het kostte ongeveer 3000 euro en we hadden het vast zelf goedkoper kunnen doen maar dan had het hele project twee jaar gekost en geen twee dagen. Bovendien zijn we niet zo handig en bang om hard te werken. 😉

01e3ec5000fbb83b52058bf369ca0bab933aed76e8

Ik wilde wel zelf de beplanting bepalen, want daar had ik allerlei hoogdravende ideeën bij. Ik kreeg dus een plantklare tuin opgeleverd. ZOOOOOO BLIJ WERD IK DAAR VAN!

IMG_1316
hop, meteen naar het tuincentrum natuurlijk!

En hoe het nu is? Het wordt steeds groener en fijner. Ik wilde lekker veel bloemen en dat is zeker gelukt.

IMG_3403

De blinde muur van de schuur is nu ook bijna helemaal begroeid met drie soorten clematis en Toscaanse jasmijn. Die laatste plant lijkt ideaal, want hij blijft het hele jaar groen en bloeit lang met witte bloemetjes die ook nog eens verrukkelijk ruiken.

 

En ik hoor het je denken: Huh? Zie ik daar nu KUNSTGRAS?! Getverdemme Chantal dat is toch geen gezicht?!

Ik geef je gelijk. Maar de meiden vinden het heerlijk om op te spelen. We hebben twee verschillende schommels om aan de pergola te hangen. Bovendien ligt de tuin op het noorden en zou ècht gras het er niet lekker vinden. En ga maar eens een stukje gras van twee bij drie maaien. Daar word ik niet blij van.

IMG_5859

Waar ik wel erg blij van word zijn alle voor- en na-foto’s. Ik heb er al een miljoen gemaakt en het is een drama om alles te uploaden (bedankt Apple iCloud MAAR NIET HEUS), maar deze is bijvoorbeeld wel leuk:

IMG_9279
voor
IMG_5860
na! Tadaa!

Wat een fijn verschil hè?

En wat is het een prutzomer geweest. Het heeft het voor mijn gevoel aan één stuk door geregend, maar voor de nieuwe tuin was het heerlijk: al dat vocht en die benauwde temperaturen. We hebben ook een buitenkraan aan laten leggen, maar die heb ik in drie maanden tijd misschien twee keer gebruikt.

IMG_4984
het is de bedoeling dat de klimhortensia (rechts) de achterpui van het huis gaat bedekken

Ik geniet elke dag met volle teugen van de nieuwe tuin. Het is net of we er een extra woonkamer bij hebben gekregen. Ongelooflijk wat je aan het groeien krijgt in een paar maanden tijd! Het is nog steeds een kleine tuin, maar het lijkt veel groter.

IMG_4978

Eén ding: Het onderhoud valt me tegen. In de zin dat ik niet genoeg te doen heb!! Ik wil nog veel meer tuinieren dan ik nu af en toe doe. Want als ik wekelijks een uurtje aan tuinonderhoud besteed is het veel.

01420e98e9f0bcd28f3dc7e4b11f356116d9f53e78

Ik heb deze zomer al zoveel geleerd van de tuin. En ik wil nog meer leren. Ik ben van plan om een cursus tuinontwerp te gaan doen, zodat ik ook onze voortuin (de grindbak) nieuw leven in kan blazen. En misschien zelfs wel anderen kan helpen met hún postzegeltuin. Dus als je zelf ook een volbetegelde tuin hebt en je wilt er vanaf maar hebt geen idee hoe, of je bent bang voor het onderhoud van een groene tuin, stuur me dan een berichtje en ik denk graag met je mee.

015f872f209b268244062b2033176db3d7f500a574

 

 

 

 

Een nachtje in de cel

img_9803

Trrriing! Er wordt aangebeld. Ik doe open. Voor de deur staat een compleet arrestatieteam, tot de tanden bewapend, de geweren gericht op mij.

BENT U CHANTAL QUAK?! Roept een norse rechercheur. ‘Eh…Ja?’ antwoord ik met een klein stemmetje. ‘DAN BENT U BIJ DEZE GEARRESTEERD. U MOET DIRECT MEE NAAR DE GEVANGENIS’!

Ik word opgesloten. De zware deur valt dicht. Ze zullen pas morgenmiddag weer naar me omkijken.

Ik kijk rond in m’n cel. Er staat een klein tafeltje, een stoel, een wc en een bed. Een simpel bed, maar met schone lakens en een lekkere deken.

Ik kruip in het bed. En slaap. En slaap. En slaap. Dan word ik wakker, kijk om me heen en slaap toch nog even verder. Urenlang lig ik daar. En niemand stoort me. Niemand wil wat van me. Er hoeven geen luiers verschoond, geen snottebellen gedept, geen vaatwassers uitgeruimd,  geen glazen limonade ingeschonken, geen billen afgeveegd, geen wassen gedraaid, geen ramen gezeemd, geen badkamers gepoetst, geen vloeren gedweild, geen maaltijden gekookt, geen kindertjes naar school gebracht, geen onsamenhangende kleutervragen beantwoord, geen nachtelijke voedingen gegeven, niemand verwacht me op mijn werk…..

Aaaaah…..heerlijk.

De volgende middag komt de norse rechercheur aankloppen. Hij biedt zijn excuses aan. Hij zegt dat ze een vreselijke vergissing hebben gemaakt en dat ik vrij ben om te gaan. Hij drukt me een enveloppe met veel geld in de handen -om het goed te maken.

Ik keer heerlijk uitgerust terug naar huis waar mijn liefhebbende gezin klaar staat om mij in hun armen te sluiten. De was is gedaan, het huis is schoon en er is sushi en knisperdroge witte wijn.

Einde fantasie.

img_9806

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑