Een nieuw tweedehands bed: Auping Auronde

Het voelt raar om een huis te verlaten waar je echt jaren aan hebt lopen knutselen qua interieur. Toch gaan we het doen. In het nieuwe huis moet ik van voren af aan beginnen. En ik ga dat een stuk duurzamer aanpakken dan eerst.

We hebben na 11 jaar alvast een ‘nieuw’ bed gekocht. Een tweedehandsje! Ja heus.

Het oude Ikea-geval was kapot, de dwarsbalk was doormidden gescheurd. (Vraag mij niet hoe we dát voor elkaar hebben gekregen 😂) We hebben maandenlang de boel gestut met een paar boeken.

Ik had er nog vrij veel nostalgische gevoelens bij, dat lage bedje met de scherpe hoeken. Ik heb er 100 miljoen keer m’n schenen tegen gestoten bij het verversen van de lakens. Okee, dat is niet waar de nostalgische gevoelens vandaan komen.

We hebben er toch 11 jaar lang lief en leed in gedeeld. En onze jongste is in dit bed geboren. Daar lag ik te persen voor m’n leven; mei 2016, met om mij heen de verloskundige, de stagiaire van de verloskundige, de kraamhulp én m’n partner. Al met al een behoorlijk groot gezelschap. Misschien was dat het begin van het einde qua dwarsbalk, haha!

(Dit is geen filmpje van de bevalling, no worries)

Aaaaaagossie kijk nou😍. Een versgeperste baby.

Okee, dat bed moest dus weg. Uit elkaar gehaald en naar de milieustraat vervoerd. Later die dag werd ons nieuwe bed bezorgd: Een opgeknapte tweedehands Auping Auronde. Nederlands product, uit Deventer, onverwoestbaar (hoop ik).

Volgens de fabrikant kunnen Aurondes wel 70 jaar mee, maar gooien de meeste mensen ze weg na een jaar of 20. En dat is zonde! Je kunt ze laten spuiten in een kleur die jij leuk vindt (elke RAL-kleur) en dan is het bed weer zo goed als nieuw. Wij kozen voor de kleur Taupe. (Voor de mannelijke lezers: Legergroen)

Nieuwe matrassen d’r op, hatsee. En als je aan het touwtje trekt komt het hoofdeind omhoog. IK HOU DAAR VAN. Het is zo gezellig in ons nieuwe bed! En het slaapt heerlijk. Ik heb m’n schenen er ook nog niet aan gestoten.

En -ook niet onbelangrijk- de helft goedkoper dan een nieuwe Auping. Als je ziet wat bedden kosten tegenwoordig!! Je zou er slapeloze nachten van krijgen. Dan maar een bed recyclen.

We slapen er nu een week in. De eerste nacht deed ik geen oog dicht. Ik miste m’n kuil en het vertrouwde gekraak. Maar een week later vind ik het allemaal heerlijk. En ik heb ook geen pijn meer in m’n rug. Weet je wat, ik ga weer even liggen voor een een dutje.

Welterusten.

Advertenties

Het is me prima bevallen

imageDinsdag 31 mei 2016: Onze dochter Mia geboren!

Jeej!

We zijn heel blij met onze blakend gezonde dochter. Ze is dinsdagnacht ter wereld gekomen, gewoon thuis in ons eigen bed. In het huis waar we nog één maand zullen wonen.

IMG_4263

Terug naar het begin (zonder al te veel smerige details hoor):

Afgelopen maandagochtend moest ik weer voor een controle naar de verloskundige, want ik was natuurlijk al 41 weken en 3 dagen zwanger. Onderweg zag ik twee ooievaars op hun nest zitten en ik vond dit wel een gunstig voorteken. Bij de verloskundige aangekomen bleek dat ik daar een uur (!) te vroeg was. Had ik de afspraak waarschijnlijk gewoon zelf verkeerd in m’n agenda gezet, maar ik baalde vreselijk en zat volkomen hormonaal te snikken in m’n auto.

Eenmaal in de spreekkamer aanbeland vond de verloskundige dat ze aan mijn hoofd (!) kon zien dat het nu echt niet lang meer zou gaan duren. Vandaag of morgen, schatte zij zo in.

En daar had ze gelijk in. Want rond half acht ’s avonds begon het feest. Tijdens het naar bed brengen van m’n dochter voelde ik mysterieuze steken in m’n buik. Ik was duidelijk al helemaal vergeten dat dit nou dus DE weeën waren. De steken bleven aanhouden en hadden ook een duidelijk ritme: Om de 6 minuten kwamen ze, en duurden ongeveer een minuut.

Ik wilde nog niemand bellen want ik wilde het risico niet lopen dat het hier weer ging om van die stomme oefenweeën; weeën die beginnen maar niet doorzetten. Rond tien uur heb ik toen toch maar mijn ouders gebeld, die glunderend van de spanning hun kleinkind kwamen ophalen. Die arme Merel lag natuurlijk pas een uur of twee op bed en werd er opeens weer uitgeplukt om volkomen onverwachts bij opa en oma te gaan logeren.

Ook de vroedvrouwen-hotline gebeld. Aan de lijn kreeg ik een verloskundige die ik heel mijn zwangerschap nog niet had gezien of gesproken. Ze zou meteen komen en ze vroeg of de stagiaire ook mee mocht helpen (wat wij prima vonden): Een derdejaars studente verloskunde uit een dorp hier verderop. De studente was er het eerst en mocht aanschouwen hoe mijn vliezen braken in de woonkamer (jakkes). Het was overigens al haar 41ste bevalling, dus we hadden hier niet te maken met één of andere nono.

Mijn eerste kennismaking met de echte vk (verloskundige, niet de volkskrant) was om een uur of elf in onze badkamer, waar ik onder de douche de weeën zat weg te jodelen. Ooit hadden we soort van gepland om het kind in het kraamhotel te krijgen, maar toen die optie eenmaal ter sprake kwam had ik echt helemaaaaal geen zin meer om met pijn en prut en alles in de auto te stappen. De beslissing was makkelijk: Ik bleef lekker thuis.

Daarna zijn we verkast naar de slaapkamer, waar om half twee ’s nachts mijn dochter werd geboren.

 

Ik zal je niet lastigvallen met allerlei gore details van de bevalling zelf. Maar laten we het zo zeggen: Mijn hobby zal het nooit worden, dat bevallen. Onze Mia bleek een groot hoofd te hebben en behoorlijk zwaar en lang te zijn: 56 cm en 4360 gram. Een halve kilo zwaarder dan mijn eerste.

IMG_4158
een wolk van een baby

Toch vond ik deze bevalling makkelijker en relaxter dan de eerste en dat kwam vooral door de verloskundige. De vorige was heel streng en legde niks uit en zorgde ervoor dat ik in het ziekenhuis aan allerlei infusen gelegd werd, waardoor ik niks kon en niks mocht.

Rondlopen, van houding wisselen, in bad of onder de douche of op een baarkruk- mocht toen allemaal niet. Even goed vloeken tijdens de ergste barensnood mocht óók al niet en dat vind ik achteraf nog wel het STOMSTE! Als ik GODSAMME wil zeggen tijdens een gemene wee met 8 cm ontsluiting dan mag ik dat lekker zelf weten GODSAMME!

Déze vk (mét studente natuurlijk) liet me volledig m’n eigen gang gaan. Gaf wel handige tips qua houding of wat dan ook, maar verder was het mijn ‘feestje’. Ik had -anders dan tijdens mijn eerste bevalling- geen pijnstilling, maar in mijn beleving deed het allebei de keren evenveel pijn. Hoe kan dat?

Mijn vorige vroedvrouw kende ik al mijn hele zwangerschap. Deze leerde ik pas kennen toen ik al op 7 centimeter ontsluiting zat. Maar ik had met die volslagen vreemde een betere klik dan met mijn eerste verloskundige. Het scheelt echt als je je op je gemak voelt bij iemand en zo in je eigen huis is het ook wel erg prettig. (Hoewel ik een beetje bang was voor vlekken op de vloerbedekking, dat dan weer wel.)

Ik had, kortom, een echte biologische scharrelbevalling. En dat beviel me prima. Ik voel me goed en ben heel erg blij met mijn mooie, dikke, lieve, tevreden, nieuwe baby.

Tot gauw!

IMG_4249

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er is er nog nooit één blijven zitten

40  Weken en zes dagen zwanger. Nog geen spoor van baby.

IMG_4009

Zo, dan hebben we die mededeling alvast maar gehad. Vanmiddag weer naar de verloskundige, kijken of die nog tips heeft. Of zou heel hard dénken aan een bevalling de weeën kunnen opwekken? Nee hè. Ik krijg er maar de zenuwen van. Ik zie op tegen de bevalling maar ik heb er ook zin in. Dat kan dus blijkbaar naast elkaar bestaan.

Kreeg vorige week nog een boek mee met de titel: ‘Als bevallen spannend is’, vol met tips over hoe om te gaan met de pijn en zorgen. Het stond vol met angstaanjagende grafiekjes en pictogrammen. Het komt er op neer dat als je bang bent voor pijn, je extra pijn zult ervaren en je hele bevalling langer zal duren. Nee okee. Lekker makkelijk zo. Helpt echt ja.

bevallen

Tja. Wat ik nu vooral raar vind is dat ik niet kan inschatten wanneer het begint. Ik durf dan ook niet goed weg te gaan. Ik wilde bijvoorbeeld nog even naar de dichtstbijzijnde woonboulevard karren om een bepaalde tuinset te bekijken, maar stel nou dat ik midden in die bouwmarkt weeën krijg of dat (erger) mijn vliezen breken!

Maar misschien moet je helemaal niet weg willen ook. En is dit Moeder Natuur’s manier om te zorgen dat je niet nog lekker gaat wandelen over de stille heide of besluit te gaan winkelen in een stad waar je niemand kent.

Goed. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Misschien is het beter als ik dat nog een paar keer herhaal vandaag. Kindje! Je mag komen! Mama (papa ook) is zo benieuwd naar je! Joehoe! Ik heb hier al een bedje klaar staan voor je!

IMG_4021

En ook al een box en een wipstoel en een commode gevuld met verse luiertjes en een kast vol kleertjes! En een zogenoemde babygym met woeste oerwoudgeluiden! (hoewel je grote zus daar opeens ook weer erg in geïnteresseerd is)

IMG_3963

Afwachten maar. Het wordt nu een beetje saai. Ik begin al bijna te denken dat het niet meer gaat gebeuren. Ook al hebben tientallen mensen de aller-aller-aller-afgezaagste opmerking ooit gemaakt:

“ER IS ER NOG NOOIT ÉÉN BLIJVEN ZITTEN!”

Oh ja? Nog nooit? Is daar wetenschappelijk bewijs voor? Nooit? In de hele geschiedenis der mensheid? Ik geloof er geen moer van.

Afleiding zoeken dan maar.

Stomme kleine klusjes doen. Kleine tripjes naar de winkels. Dutjes doen. Plannen maken voor de verhuizing-OH JA! Vergeten te vertellen:

*nieuwsflits*

We hebben een verhuisbedrijf bereid gevonden om voor een redelijke prijs onze spullen te komen inpakken én verhuizen. Voor 750 euro komen er drie mannen twee dagen langs. Dag 1: Onze zooi inpakken. Dag 2: Overhevelen naar het nieuwe huis. Luxe! Erg blij mee, toch wel.

Want hoe langer de baby op zich laat wachten hoe jonger ze zal zijn tijdens onze verhuizing. En hoe minder hersteld ik zal zijn, enz enz. Als het allemaal achter de rug is zal ik onze bevindingen beschrijven.

Vanmorgen vroeg mijn dochter van 3 met een benauwd piepstemmetje: “Als jullie gaan verhuizen, mag ik dan mee?”Agossie lieve schat! Natuurlijk mag je mee! Je moet zelfs mee! Het duurt alleen nog even voor het zo ver is. Net als met die baby. Dat duurt ook nog even.

Tot later!

 

 

 

 

 

 

Gij Zult Genieten!

Hee Chantal, wat lekker voor je dat je met zwangerschapsverlof bent! Heerlijk je gangetje gaan! En het weer is ook al zo fantastisch, wat een mazzelaar ben je toch!

dik

 Eh ja, nou, eh. Ik doe niet zoveel hoor en buiten zitten doe ik al helemaal niet.

HOEZO NIET! Ben je gek ofzo?

Misschien. Maar ik heb het heet, ik wil geen zwangerschapsmasker krijgen van de zon en ik zwel verschrikkelijk op. Hier, moet je m’n worstenvingers eens zien.

Maar je bent toch wel aan het genieten hè? Toch? Toch? Toch?

Mja, ach. Genieten. Waarom moet dat persé? Ik bedoel, ik heb het op zich wel naar m’n zin hoor, maar genieten vind ik weer het andere uiterste.

HUH? Wat is dit voor ondankbaar gedoe? Ben je niet elke minuut van de dag verrukt van het wonder dat zich voltrekt in jouw lichaam?

Nou. Eh. Nee. Ik vind het fantastisch dat ik een kindje krijg maar ik ben er nu wel klaar mee. Laat maar komen dat meisje. Dan kan ik zien of alles goed met haar is en kunnen we gaan genieten van de kraamtijd en kan ik langzaam maar zeker m’n eigen lijf weer terug krijgen.

Nou zeg. Duizenden, wat zeg ik- MILJOENEN vrouwen zouden een moord doen voor zo’n makkelijke zwangerschap als die van jou.

Ja tuurlijk. En dat is ook het kromme. Ik heb in principe niks dramatisch maar ik voel me log, lelijk en ik slaap bijna niet meer. Ik heb pijn in m’n donder, ik kan niet lang lopen of staan, ben kortademig en ik wil elke vijf minuten een dutje doen. Ik pas m’n schoenen niet meer. Ik ben uit mijn lievelings-positiebroek gescheurd. Soms ramt de baby op m’n blaas, met gênante gevolgen. Op de raarste momenten komt het maagzuur omhoog en ik mag nooit eens een lekker droog wit wijntje. Of een goeie bloederige biefstuk. Of sushi! Nee… Negen maanden is echt wel genoeg. 

Je gaat me toch niet vertellen dat je zin hebt in je bevalling hè? Wat dat is pas ècht EEN HEL.

Nou. Eigenlijk heb ik wel zin om de strijd aan te gaan ja. Een beetje zoals ik ook altijd zin heb gehad in examens en repetities of ingewikkelde uitzendingen. Kijken of ik het kan. Mezelf uitdagen. Met als resultaat een prachtig nieuw kind! Beter kan niet toch?

Okee dan. Maar tot die tijd MOET JE ER WEL VAN GENIETEN! HOOR JE ME!? GENIETEN!!!

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑