Regenachtige gedachten & woonbladen

Het is weekend en het regent al twee dagen. Ik vind daar iets van. IK VERVEEL ME EEN ONGELUK!

We zitten maar te hangen met z’n allen en dat is best wel gezellig maar op een gegeven moment krijg ik vreselijk de kriebels. Ik moet iets dóen! Iets leuks!

Ja, stomme klusjes, die zijn er zat. De boel opruimen, de badkamer schoonmaken, de bergen vuile was wegwerken. Maar dat wil ik allemaal niet natuurlijk.

Kijk, ik dóe het (want ik ben een goede huisvrouw *kuch*), maar het gaat allemaal niet van harte. Ik werk vijf dagen in de week en als ik thuis ben wil ik me kunnen ontspannen; Gezellige dingen ondernemen met m’n gezin. En niet me in m’n eentje opsluiten in de waskamer, alwaar ik me wanhopig afvraag waarom alles ALLES ALLES in de piskreukels op het wasrek hangt.

Want strijken, dat doe ik in principe niet. Ik heb niet eens een strijkplank. Met de vorige wasmachine kwam ik daar nog goed mee weg, maar dit huidige apparaat weet de kleding dusdanig flink in elkaar te prakken dat we er tegenwoordig bij lopen alsof we onze outfits recht uit de recycle-container hebben gegraaid. (het is overigens wel een supergoed idee om kleding aan te bieden voor hergebruik, daar ben ik helemaal vóór)

Terug naar de verveling. Ze zeggen dat je van verveling ruimte krijgt in je hoofd voor nieuwe ideeën. Ik krijg vooral nieuwe maar zeer onhaalbare ideeën waar ik op het moment zelf niks mee kan.

Zo zit ik in een soort non-stop fantasiemodus, wat ons nieuwe huis betreft. En dan gaat het voornamelijk over de inrichting en de aankleding.

We hebben een zeer krap budgetje. Maar hee! Laat ik mij mentaal gezien niet door tegenhouden. Dan droom ik weg bij prachtige woonkamers op Instagram, heb ik weer peperduur behang gezien dat ik wil, of een tafel die mooi is maar ruim €1000 kost. Aaargh! (Allon Dery, bel me! Ik wil wel een dealtje met je maken haha)

En het ergste is: Ik mag nog lang niet aan de slag! Aaaaargh!

En waarom heb ik zo’n dure smaak? Aaaargh!

Ik dacht wat te kalmeren als ik wat woonbladen zou kopen. Kom ik dus thuis met de VT Wonen en de Ariadne at Home. Leuk joh, mag je allemaal succesverhalen lezen van mensen in kasten van huizen.

Marianne (50): ‘We woonden eerst in een landhuis op het platteland maar toen onze oudste op kamers ging zijn we verhuisd naar een wat kleiner appartement, in het 1e arrondissement van Parijs. We vonden daar een charmant flatje van 250 vierkante meter, zonder stromend water, met een kolonie zeldzame vleermuizen er in. We vielen als een blok voor het antieke visgraatparket en de hoge ramen. De vleermuizen heb ik laten opzetten, zij vormen nu een spectaculaire blikvanger in de badkamer. De keuken hebben we er uit gesloopt, dat was nog een oud Ikeaatje. Nu hebben we deze keuken, gemaakt van gejutte paneeldeuren en afgedankt ijzer. Helemaal de uitstraling van een abattoir! We zijn er dolblij mee. We zitten hier graag met een croissant te zwaaien naar de buurman, Emmanuel Macron‘.

Ugh. Rot op met je perfect gestylede Franse appartement. Of je rustiek gelegen cottage. Of je omgebouwde loft met industriële accenten. Of je eeuwenoude familiehuis in Zweden. In zo’n huis staat ALLES leuk, daar is geen kunst aan.

En dan die mensen die hun hele pand volstouwen met designklassiekers en her en der een oud vermolmd gymtoestel.

Want what’s up with that? Waarom heb je als volwassen man een rekstok in je kamer? Is dit een seksding waar ik niks van snap?

En er zijn ook mensen die hun huis opleuken met zo’n ouwe bok uit de gymzaal. En dan bedoel ik niet meneer Willemse, je gymleraar uit de tweede. Nee, zo’n leren geval op pootjes waar je overheen moest springen. Liters puberzweet hebben het bruine leer aangetast maar HIP DAT HET STAAT JOH.

Onbegrijpelijk.

Stomtoevallig zit ik net een film te kijken waarin een bok voorkomt!

Verder hadden we hier nog de woordverkrachting van de week te pakken met ‘hoofdkitchen’

Was gewoon ‘keuken’ niet interessant genoeg jongens? Waarom niet gekozen voor headkitchen? Of headkeuken of main food preparing area? Pfffff….

Al met al erger ik me dus meer aan die bladen dan dat ik er prachtige ideeën van krijg.

En ik verveel me nog steeds.

Ik heb nu een set borduurspullen besteld. Voor het volgende verveel-weekend.

Advertenties

Stop-motion: nieuwe obsessie

Ja hoor, mevrouw heeft weer eens wat. Een nieuwe hobby. Bij toeval ontdekt en volledig los aan het gaan.

Het is:

stop-motion

Wat?

Van die filmpjes maken met bewegende poppetjes (etcetera) door telkens 1 foto te maken, iets kleins te veranderen en dan weer een foto te maken. Uiteindelijk heb je dan een grappige bewegende animatie. Denk Monty Python, denk Wallace & Gromit. Pingu!!pingu

The Corpse Bride van Tim Burton. Buurman & Buurman. Shawn het schaap. Kleimannetje Morph. De pauzefilmpjes op Nick junior. Noem maar op.

python
Terry Gilliam maakte briljante filmpjes voor Monty Python

Ik ontdekte de functie stop-motion in Stories van Instagram (scroll door de functies, hij staat na terugspeelvideo en handsfree) op een zondagmiddag na een potje kindermonopoly. Dochter en ik maakten vervolgens een paar filmpjes met de autootjes van het monopolyspel, die tegen elkaar raceten en alles overhoop botsten. Merel pakte er wat Playmobil poppetjes bij, en zo waren we lekker aan het rommelen.

Mijn statieven lagen op m’n werk dus zette ik mijn iPhone recht overeind in een glas -wat natuurlijk perfect is voor Instagram- en dat werkte in principe prima. Ik vond het meteen al zo lollig dat ik een speciale app downloadde, die iets beter was in het verwerken van de videootjes. Het is de app Stopmotion en hij kost een euro of 6. Een gratis versie heb je ook, maar dan kun je niet alle functies gebruiken en dat is MEGA-IRRITANT.

Die maandag erna keek ik na m’n uitzending op YouTube een stokoud filmpje waarin Monty Python-lid Terry Gilliam uitlegt hoe je met knipsels stop-motion kunt maken. Na twee minuten uitleg dacht ik WAAAAH DIT GA IK OOK PROBEREN.

En dus nam ik een foto van collega Ruud, maakte er een printje van (2 x) en knipte Ruud uit. (Terry Gilliam had in zijn tijd geen kleurenprinters, moeha!) Ik plukte een schilderijtje van de muur bij wijze van achtergrond, installeerde mijn mobieltje op een statief en maakte een kort filmpje van Ruud die iets zegt, vervolgens een beuk krijgt van zijn eigen arm en dan omvalt. De geluidjes (BONK! FFFSRT!) en de stem van Ruud monteerde ik er later in.

Supersloom was het filmpje, maar je zag wat de bedoeling was en Ruud (en al mijn andere collega’s) moesten er keihard om lachen. Ik had meteen de smaak te pakken. Die avond was ik alleen thuis en toen de meiden naar bed waren ben ik aan de keukentafel gaan knutselen. Aan mezelf. Eerst iets makkelijks:

 

Daarna een projectje waarvoor ik een aantal van mijn tuiniertijdschriften heb verknipt. De geluiden had ik allemaal al, (ik ben niet voor niks een radionerd) en het gemompel heb ik zelf ingesproken.

 

De truuk met de ogen en het hoofd dat open gaat is natuurlijk allemaal rechtstreeks gejat van held Terry Gilliam, maar ik zit nog in de experimentele fase natuurlijk.

Grote uitdagingen zijn licht en schaduwen. Ik heb nog geen geschikte lampen. Verder is het heel belangrijk dat je niet halverwege de opname je statief overhoop schopt. Dat is nooit een goed idee natuurlijk, maar hier is een miniem duwtje al funest voor het beeld. De grotere plaatjes -zoals hier mijn hoofd- plak ik vast op de tafel, want ook die wil je niet bewegen tijdens de opnames.

Later kun je nog allerlei effecten toevoegen. En geluiden. En titels enzo. Dat doe ik in LumaFusion. Een app die wij bij RTV Rijnmond heel veel gebruiken voor het monteren van video’s. Luma is goed maar niet goedkoop, een euro of 20 meen ik me te herinneren. Je kunt er video en audio in importeren en het beeld kantelen, bijsnijden, filters toevoegen, versnellen en vertragen, noem maar op.

Ik maakte nog wat filmpjes met & voor collega’s. Cees ging met pensioen. Die zou natuurlijk achter de geraniums verdwijnen! (maar niet heus hè)

 

En onze populaire weerman Ed Aldus zit er met zijn weersverwachtingen eigenlijk maar zelden naast, dus vond ik het een grappig idee om iets te maken waarbij hij met weerbarstig weer te maken krijgt. Hij sprak hem zelf in, via Whatsapp.

 

Ed regent, ja. Ik heb er ook nog ééntje gemaakt met sneeuw: Ed sneeuwt. En ik barst nog van de ideeën voor nieuwe weerberichten met Ed, want hiermee kan ik bijna eindeloos variëren, hahaha! Gelukkig vindt Ed het zelf ook erg leuk.

Nou. En gistermiddag probeerde ik eens wat met klei. Gewoon, lekker buiten. Drankje d’r bij, toastje met kaas en een blokje Fimo-klei. Het moest een filmpje worden met een poppetje. Ehm ja okee, niet echt nog een poppetje maar ik zit nog in de friemelfase nu.

Ik vind dit zó leuk!! En de mensen aan wie ik het laat zien op Facebook/Twitter/Instagram vinden het ook leuk. Ik krijg er ook veel vragen over, dus vandaar dit blog.

Ik doe over zo’n knipselfilmpje van 15 seconden ongeveer anderhalf uur. Dit filmpje van het kleipoppetje kostte me maar 20 minuten want daarvoor hoefde ik niet vanalles te printen en uit te knippen. Als ik meer tijd had zou ik elke dag een filmpje maken. Ik barst werkelijk van de ideeën. Ik hou van knutselen en ik hou van monteren! Ideaal!

Ik wil nu nog een goed zwaar laag statief, twee of meer goede lampen en iets van een achtergrondje om een soort studiootje te kunnen maken, meer klei en meer kleuren, en graag nog drie extra uren in een dag zodat ik voldoende tijd heb om me uit te leven.

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑