Een heel nieuw leven

We wonen opeens in Zwolle. Nou ja, okee, niet helemaal zomaar vanuit het niets natuurlijk, want we hebben gewoon een huis gekocht en alles. Maar 3,5 maand geleden hebben we de Randstad verruild voor een ander leven in het oosten van het land.

En ik had daar dusdanig veel stress van dat ik geen zin of tijd had om er een blog over te schrijven. Nu wel. The dust has settled, zeg maar.

Half mei gingen we over, in een bizarre week.

Op maandag had ik mijn laatste werkdag bij RTV Rijnmond. Na 14 jaar vond ik het welletjes en stopte ik daar. Ik kreeg een speech en heel veel kadootjes en een huilbui van jewelste.

Op dinsdag kwamen de verhuizers alles inpakken en inladen en sliepen wij bij m’n schoonouders.

Op woensdag gingen we ’s ochtends naar de notaris en toen we de sleutel hadden kwam de verhuiswagen er aan. De rest van de dag hebben we alles uitgeladen en ingericht, zo goed en zo kwaad als dat ging.

Op donderdag gingen we weer naar de notaris, dit keer een andere, om de sleutels over te dragen aan de nieuwe eigenaren van ons ‘oude’ huis.

Op vrijdag was ik dood.

Ik was natuurlijk niet echt overleden, maar heel erg lekker in m’n vel zat ik ook niet, hahaha. Ik heb eigenlijk geen idee meer wat we nou precies gedaan hebben die dag. Ik vermoed dat ik veel tijd heb besteed aan het zoeken naar van alles en nog wat. In welke doos zaten ook al weer de glazen?

Ik had mezelf twee weken vrij gegund. Begin juni stapte ik binnen bij mijn nieuwe werkgevers: RTV Drenthe en RTV Oost. Bij Sky Radio werkte ik gelukkig al eerder, dat was een baken van herkenbaarheid in de grote chaos die ik ondervond. Want ALLES was nieuw. Nieuw huis, nieuwe buren, nieuwe stad, nieuw werk, nieuwe systemen, nieuwe school voor die kleine, nieuwe kinderopvang voor die kleinere kleine. Op een gegeven moment voelde alleen mijn auto nog vertrouwd. Kun je nagaan, hahaha!

Al dat nieuwe gedoe was soms nogal verwarrend (de telefoon opnemen bij Radio Drenthe met “Radio Oost, met Chantal”) maar op de één of andere manier ook wel lekker. Ik was -op z’n Rotterdams gezegd- totaal uit m’n leven gepleurd. En het is HEERLIJK.

De hele zomervakantie werkte ik door, het waren hoogtijdagen voor mij als freelance-presentator. Ondertussen gingen we -onder het mom van inburgeren- vaak uit eten in de binnenstad van Zwolle, als de meiden uit logeren waren.

En het voelde helemaal niet alsof ik een vakantie miste. Vakantie is voor loonslaven, voor mensen die dag in, dag uit hetzelfde doen en balen van hun rooster of van hun baas of hun collega’s. Maar kijk naar mij! Ik werk de ene dag hier, en de andere dag daar.

Ik kom elke dag nieuwe mensen tegen en hoef niet naar ellenlange vergaderingen om plannen te maken waar toch nooit iets van terecht komt. Ik doe m’n ding en ga naar huis. En iedereen is blij- vooral ik! Veel meer vrije tijd, de kans om mijn week naar eigen inzicht in te delen. Ik heb een accountant die Dennis heet en vier ‘vaste’ opdrachtgevers. Sleur? Dat ken ik niet meer.

Verder helpt het heel erg dat de rest van het gezin het hier in Zwolle ook fijn vindt. Merel is net 7 geworden en heeft allemaal leuke vriendinnen in de straat. Miaatje heeft een buurmeisje van dezelfde leeftijd waar ze graag mee speelt. We hebben een trampoline in de tuin waar ze elke dag op springen. Biem komt allemaal oude vrienden en kennissen tegen en voelt zich helemaal thuis.

In het nieuwe huis is een enorme speelzolder waar de kinderen lekker hun gang kunnen gaan. De straat is veel groener dan we gewend waren. Er zitten veel meer vogels in de tuin. Mussen en koolmezen, die we vetmesten met speciale vogelpindakaas. Ik heb een moestuin geregeld op een spectaculair mooie plek. Ik heb een sleutel van het huis van de buren. De Zwollenaren zijn heel vriendelijk. De sfeer is gemoedelijk. Ik sta nooit meer in de file.

Blij mee. Met alles.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een nieuw tweedehands bed: Auping Auronde

Het voelt raar om een huis te verlaten waar je echt jaren aan hebt lopen knutselen qua interieur. Toch gaan we het doen. In het nieuwe huis moet ik van voren af aan beginnen. En ik ga dat een stuk duurzamer aanpakken dan eerst.

We hebben na 11 jaar alvast een ‘nieuw’ bed gekocht. Een tweedehandsje! Ja heus.

Het oude Ikea-geval was kapot, de dwarsbalk was doormidden gescheurd. (Vraag mij niet hoe we dát voor elkaar hebben gekregen 😂) We hebben maandenlang de boel gestut met een paar boeken.

Ik had er nog vrij veel nostalgische gevoelens bij, dat lage bedje met de scherpe hoeken. Ik heb er 100 miljoen keer m’n schenen tegen gestoten bij het verversen van de lakens. Okee, dat is niet waar de nostalgische gevoelens vandaan komen.

We hebben er toch 11 jaar lang lief en leed in gedeeld. En onze jongste is in dit bed geboren. Daar lag ik te persen voor m’n leven; mei 2016, met om mij heen de verloskundige, de stagiaire van de verloskundige, de kraamhulp én m’n partner. Al met al een behoorlijk groot gezelschap. Misschien was dat het begin van het einde qua dwarsbalk, haha!

(Dit is geen filmpje van de bevalling, no worries)

Aaaaaagossie kijk nou😍. Een versgeperste baby.

Okee, dat bed moest dus weg. Uit elkaar gehaald en naar de milieustraat vervoerd. Later die dag werd ons nieuwe bed bezorgd: Een opgeknapte tweedehands Auping Auronde. Nederlands product, uit Deventer, onverwoestbaar (hoop ik).

Volgens de fabrikant kunnen Aurondes wel 70 jaar mee, maar gooien de meeste mensen ze weg na een jaar of 20. En dat is zonde! Je kunt ze laten spuiten in een kleur die jij leuk vindt (elke RAL-kleur) en dan is het bed weer zo goed als nieuw. Wij kozen voor de kleur Taupe. (Voor de mannelijke lezers: Legergroen)

Nieuwe matrassen d’r op, hatsee. En als je aan het touwtje trekt komt het hoofdeind omhoog. IK HOU DAAR VAN. Het is zo gezellig in ons nieuwe bed! En het slaapt heerlijk. Ik heb m’n schenen er ook nog niet aan gestoten.

En -ook niet onbelangrijk- de helft goedkoper dan een nieuwe Auping. Als je ziet wat bedden kosten tegenwoordig!! Je zou er slapeloze nachten van krijgen. Dan maar een bed recyclen.

We slapen er nu een week in. De eerste nacht deed ik geen oog dicht. Ik miste m’n kuil en het vertrouwde gekraak. Maar een week later vind ik het allemaal heerlijk. En ik heb ook geen pijn meer in m’n rug. Weet je wat, ik ga weer even liggen voor een een dutje.

Welterusten.

Koken voor kinderen en andere ondankbare types

Mijn kindertjes eten alles. Echt! Zo raar, alles wat ik ze voorzet vinden ze héérlijk! Moeilijke ovenschotel met venkel? Hap slik weg. Vergezochte stinkkazen? Nomnomnom. Haring, olijven, sushi, rauwe cacao, lever, zure bommen, spruitjes, álles lusten ze. Alles!

Dit was mijn verhaal. Tot een paar weken geleden.

Toen begon de stille revolutie.

Opeens zei de oudste: ‘Ik vind het een beetje te pittig’ en begon de jongste haar avondeten te weigeren. Of de oudste zéi dat ze iets ‘verrukkelijk’ vond, om het volgeschepte bord vervolgens toch niet leeg te eten. En na 3 minuten om een toetje te vragen.

De kleinste leerde een nieuw woord. Koekie. Koekie koekie koekie koekie. Ze wist ineens ook waar de koekies staan. (Bovenin een keukenkastje) Ze duwt nu met een boos gezicht haar prakje van zich af en eist een koekie.

Die krijgt ze uiteraard niet. Althans niet altijd. (Grijns) Je kunt als dreumes in de groei nu eenmaal niet leven op louter Knappertjes van de firma Verkade. Disclaimer: Dat kan eigenlijk best. Kinderen groeien tóch wel. Dat komt door hormonen en niet persé door broccoli.

Toch vinden wij nog steeds dat deze kinderen alles moeten eten. Want wij koken met verse groente en veel liefde. Ook al wordt deze kookliefde tegenwoordig maar sporadisch gewaardeerd.

Ooit kende ik iemand die klaagde: ‘Mijn kinderen eten alleen nog maar frikandellen speciaal!’ Toen dacht de kinderloze ik: ‘Jezus Christus Te Paard, hoe heb je het ooit zover laten komen!?!’ Nu snap ik het beter. Je wil gewoon HEEL GRAAG dat die kinderen íets binnen krijgen.

Niet dat ik al wanhopig naar de friteuse ben gelopen hoor. Maar heel misschien heb ik vanavond mijn kinderen èxtra veel vlaflip gevoerd terwijl ik zelf nog een kom Vietnamese Phō met lekker veel vissaus en rauwe biefstuk naar binnen slorpte.

Eet smakelijk? Ach, als ik het zelf maar lekker vind! 🤣

Gij Zult Genieten!

Hee Chantal, wat lekker voor je dat je met zwangerschapsverlof bent! Heerlijk je gangetje gaan! En het weer is ook al zo fantastisch, wat een mazzelaar ben je toch!

dik

 Eh ja, nou, eh. Ik doe niet zoveel hoor en buiten zitten doe ik al helemaal niet.

HOEZO NIET! Ben je gek ofzo?

Misschien. Maar ik heb het heet, ik wil geen zwangerschapsmasker krijgen van de zon en ik zwel verschrikkelijk op. Hier, moet je m’n worstenvingers eens zien.

Maar je bent toch wel aan het genieten hè? Toch? Toch? Toch?

Mja, ach. Genieten. Waarom moet dat persé? Ik bedoel, ik heb het op zich wel naar m’n zin hoor, maar genieten vind ik weer het andere uiterste.

HUH? Wat is dit voor ondankbaar gedoe? Ben je niet elke minuut van de dag verrukt van het wonder dat zich voltrekt in jouw lichaam?

Nou. Eh. Nee. Ik vind het fantastisch dat ik een kindje krijg maar ik ben er nu wel klaar mee. Laat maar komen dat meisje. Dan kan ik zien of alles goed met haar is en kunnen we gaan genieten van de kraamtijd en kan ik langzaam maar zeker m’n eigen lijf weer terug krijgen.

Nou zeg. Duizenden, wat zeg ik- MILJOENEN vrouwen zouden een moord doen voor zo’n makkelijke zwangerschap als die van jou.

Ja tuurlijk. En dat is ook het kromme. Ik heb in principe niks dramatisch maar ik voel me log, lelijk en ik slaap bijna niet meer. Ik heb pijn in m’n donder, ik kan niet lang lopen of staan, ben kortademig en ik wil elke vijf minuten een dutje doen. Ik pas m’n schoenen niet meer. Ik ben uit mijn lievelings-positiebroek gescheurd. Soms ramt de baby op m’n blaas, met gênante gevolgen. Op de raarste momenten komt het maagzuur omhoog en ik mag nooit eens een lekker droog wit wijntje. Of een goeie bloederige biefstuk. Of sushi! Nee… Negen maanden is echt wel genoeg. 

Je gaat me toch niet vertellen dat je zin hebt in je bevalling hè? Wat dat is pas ècht EEN HEL.

Nou. Eigenlijk heb ik wel zin om de strijd aan te gaan ja. Een beetje zoals ik ook altijd zin heb gehad in examens en repetities of ingewikkelde uitzendingen. Kijken of ik het kan. Mezelf uitdagen. Met als resultaat een prachtig nieuw kind! Beter kan niet toch?

Okee dan. Maar tot die tijd MOET JE ER WEL VAN GENIETEN! HOOR JE ME!? GENIETEN!!!

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑