Koken voor kinderen en andere ondankbare types

Mijn kindertjes eten alles. Echt! Zo raar, alles wat ik ze voorzet vinden ze héérlijk! Moeilijke ovenschotel met venkel? Hap slik weg. Vergezochte stinkkazen? Nomnomnom. Haring, olijven, sushi, rauwe cacao, lever, zure bommen, spruitjes, álles lusten ze. Alles!

Dit was mijn verhaal. Tot een paar weken geleden.

Toen begon de stille revolutie.

Opeens zei de oudste: ‘Ik vind het een beetje te pittig’ en begon de jongste haar avondeten te weigeren. Of de oudste zéi dat ze iets ‘verrukkelijk’ vond, om het volgeschepte bord vervolgens toch niet leeg te eten. En na 3 minuten om een toetje te vragen.

De kleinste leerde een nieuw woord. Koekie. Koekie koekie koekie koekie. Ze wist ineens ook waar de koekies staan. (Bovenin een keukenkastje) Ze duwt nu met een boos gezicht haar prakje van zich af en eist een koekie.

Die krijgt ze uiteraard niet. Althans niet altijd. (Grijns) Je kunt als dreumes in de groei nu eenmaal niet leven op louter Knappertjes van de firma Verkade. Disclaimer: Dat kan eigenlijk best. Kinderen groeien tóch wel. Dat komt door hormonen en niet persé door broccoli.

Toch vinden wij nog steeds dat deze kinderen alles moeten eten. Want wij koken met verse groente en veel liefde. Ook al wordt deze kookliefde tegenwoordig maar sporadisch gewaardeerd.

Ooit kende ik iemand die klaagde: ‘Mijn kinderen eten alleen nog maar frikandellen speciaal!’ Toen dacht de kinderloze ik: ‘Jezus Christus Te Paard, hoe heb je het ooit zover laten komen!?!’ Nu snap ik het beter. Je wil gewoon HEEL GRAAG dat die kinderen íets binnen krijgen.

Niet dat ik al wanhopig naar de friteuse ben gelopen hoor. Maar heel misschien heb ik vanavond mijn kinderen èxtra veel vlaflip gevoerd terwijl ik zelf nog een kom Vietnamese Phō met lekker veel vissaus en rauwe biefstuk naar binnen slorpte.

Eet smakelijk? Ach, als ik het zelf maar lekker vind! 🤣

Advertenties

Vermoeide volwassenen versus vermoeide kinderen

Volwassenen die moe zijn gaan even rustig zitten met een drankje. Verzuchten ‘hè hè, ik zit’ en schoppen hun schoenen uit. Wrijven in hun ogen, geeuwen en zeggen; ‘Ik denk dat ik maar eens lekker naar bed ga’. Gaan naar boven, poetsen hun tanden, gaan in bed liggen en doen hun ogen dicht.

In het meest ideale geval valt de vermoeide volwassene direct in slaap. Soms heeft de vermoeide volwassene nog wat dingen om over te piekeren of is er een andere volwassene in de buurt die niet moe is en zijn/haar zinnen heeft gezet op een potje vrijen.

In het ongunstigste scenario moet de vermoeide volwassene meerdere keren zijn/haar bed uit omdat er huilende kinderen getroost moeten worden. In het holst van de nacht.

De volgende dag mompelt de vermoeide volwassene vaak dattie zo moe is. Andere volwassenen horen dat gedwee aan en raden de vermoeide volwassene aan om maar eens vroeg naar bed te gaan.

‘Goed idee, zal ik doen’ weet de vermoeide volwassene nog net uit te brengen. De vermoeide volwassene heeft de rest van de dag zin om naar bed te gaan.

Kinderen die moe zijn vertonen bijzonder gedrag. Willen na een drukke dag persé nog 16 keer Can’t Stop The Feeling van Justin Timberlake horen om daar steeds ongecontroleerder op te dansen. Bij voorkeur op sokken, waarmee ze weinig tot nul grip op de vloer hebben.

Vervolgens vallen ze redelijk hard op hun gezicht en zetten ze het op een brullen. Het brullen houdt aan. Ook als de opgelopen wonden allang zijn verzorgd en vergeten.

Volwassenen die opperen ‘Misschien moet je maar eens naar bed’ zijn STOM WANT IK BEN HELEMAAL NIET MOE.

Belangrijk punt: Zodra het vermoeide kind begint te ontkennen dat het moe is weten de volwassenen dat het tegenovergestelde waar is. Dit kind is moe, en behoorlijk moe ook. Hoe harder de ontkenning, hoe vermoeider het kind.

Dit geldt ook voor kinderen die nog niet kunnen praten. Een dreumes die je gezellig brabbelend in haar bedje legt, ligt daar anderhalf uur later nog te brabbelen.

Een dreumes die zich daarentegen schoppend en schreeuwend in haar slaapzakje laat vouwen is binnen 30 seconden buiten westen. Om dat 12 uur lang vol te houden.

Een dreumes die overdag goed slaapt zal ’s nachts ook goed slapen. NOOIT denken dat ze ’s nachts beter zullen slapen omdat ze overdag een slaapje hebben ‘overgeslagen’. Dat is een misvatting. Dat geldt namelijk wel voor de vermoeide volwassene maar zeker niet voor het vermoeide kind.

Soms steekt het vermoeide kind een vinger in haar mond. Dat is een duidelijk signaal naar de volwassene toe dat het kind naar bed moet. Samenvattend:

Vermoeide volwassene

  • wordt steeds stiller
  • houdt zich rustig
  • gaat zonder morren naar bed
  • slaapt de hele nacht door
  • gemist middagdutje zorgt voor goede nachtrust

Vermoeid kind

  • wordt steeds luidruchtiger
  • ontkent dat het moe is
  • huilt om niks
  • jankt om alles
  • steekt duim of vinger in mond
  • valt vrij hard
  • is moeilijk te troosten
  • gemist middagdutje zorgt voor nacht vol drama’s
  • wil nóg een verhaaltje

Vintage? Ouderwetse oplichterij!

De kinderen zijn verslaafd aan boekjes. En die moet je doorlopend voorlezen. Prima. Maar waar laat je al die boekjes in diverse formaten? Wij dachten; laten we eens bij Loods 5 kijken voor iets van een boekenkist ofzo.

Dus wij op zaterdagmiddag naar de hipste woonwinkel van Nederland. Binnen een kwartier was ik al zo overprikkeld door het aanbod en de mensenmassa dat ik gillend het pand wilde verlaten. Maar toch even stug volgehouden. En uiteindelijk niks gevonden.

Ja, kisten zát. Houten. Slecht getimmerd, vol mogelijke splinters. Op rare wieltjes. Te zwaar. Te lelijk.

IJzeren kisten dan? Hebben ze. Zien er dan uit alsof Hitler himself er nog z’n barbecue in vervoerd heeft. Vol roest en deuken en met gekke luchtjes er in. Prijs: €250.

img_7744
kind met boek

Probeer het dan zelf!

Leg een paar oude fruitkratten in je winkel. Nee nee, niet eerst nog verven ofzo! Kun je zo -met drek er nog aan- €25 per stuk voor krijgen.

Koop een paar lelijke nachtkastjes op marktplaats. Verf ze eerst in vage kleuren krijtverf. Nee, niet te netjes. Ga er dan een uurtje tegenaan schoppen. Zet ze daarna twee seizoenen lang in de tuin, laat je hond er tegenaan pissen en verkoop ze vervolgens als ‘vintage’. Maak honderden euro’s winst.

Hip wonen? Rot toch op.

Troepjes. Overal en altijd.

Eén van de belangrijkste gevolgen van het hebben van kinderen is dat je constant je nek breekt over allerlei troep in je huis. Kleine speelgoedjes, knutselwerkjes en frutsels verstoppen zich op geniepige wijze buiten je blikveld en manifesteren zich pas als je er -bij voorkeur met blote voeten- bovenop trapt.

Voordat ik kinderen had stapte ik nooit ergens op of in. Ik struikelde nooit. Ik stootte me niet vaak en ik had ook niet constant het gevoel dat ik een strijd moest voeren tegen troepjes. Zoals vandaag. Ik heb binnen drie minuten drie foto’s gemaakt in onze woonkamer. Kijkt u even mee?

img_7548

Als je loopt en je ene voet landt op een dvd van Bassie & Adriaan krijg je een merkwaardig glij-effect, wat in het gunstigste geval uitmondt in een soort skateboard-ervaring. In het slechtste geval lijkt je op Bassie zèlf die op een bananenschil stapt.

Dit alles bij voorkeur met een zuigeling in je armen of een dienblad vol mokken hete thee. Bij navraag weet niemand meer hoe de dvd uit zijn lade is gekomen en op de vloer is beland. Derhalve voelt niemand in het gezin zich verantwoordelijk voor het opruimen van voornoemde dvd.

img_7551

Een godsvermogen kostend tripje naar de Efteling levert niet alleen een imponerend tekort op je bankrekening op, maar ook de nodige plastic dingetjes waarvoor je zo gauw geen goede plek weet. Weggooien mag niet, op straffe van ontroostbaar huilende kindertjes, maar bewaren wil je het eigenlijk ook niet.

Zakdoekjes blijf je kopen. Tientallen pakjes per dag gaan er in de winter doorheen. De zaterdagbijlage van de krant bewaar je tegen beter weten in, want tijd om te lezen heb je toch nooit. Een foto van een Sinterklaasbijeenkomst? Leuk, maar aan daadwerkelijke foto-albums doe je al jaren niet meer, dus inplakken gaat niet. Wat dan? Waarheen met die foto? De eenhoorn-diadeem kreeg de oudste op een feestje. Elke dag wil ze hem op naar school en elke dag voer je weer dezelfde discussie; Dat het geen goed idee is om dingen mee naar school te nemen omdat ze ze kwijtraakt. Eigenlijk zou het wèl een goed idee zijn om dat ding kwijt te raken, scheelt weer het verzinnen van een opbergplek.

img_7550

De jongste kreeg in haar schoen van Sinterklaas een knuffeltje. Ze heeft er welgeteld drie keer op gekwijld en dat was het. Het oranje koffertje? Gekregen bij het lidmaatschap van de bibliotheek. De dreumes is er maar druk mee. Open, dicht. Open, dicht. Boos kijken omdat het slotje niet open gaat. Open, dicht.

We hebben letterlijk ZEVEN van dit soort koffertjes. Allemaal op andere plekken in huis. WAT MOET IK ER MEE?

Ik ga ten onder aan troepjes. Stuur de kustwacht, de milieudienst en de gemeentereiniging, want ik kan het allemaal niet meer aan. Help! Mayday! Mayday!

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑