Regenachtige gedachten & woonbladen

Het is weekend en het regent al twee dagen. Ik vind daar iets van. IK VERVEEL ME EEN ONGELUK!

We zitten maar te hangen met z’n allen en dat is best wel gezellig maar op een gegeven moment krijg ik vreselijk de kriebels. Ik moet iets dóen! Iets leuks!

Ja, stomme klusjes, die zijn er zat. De boel opruimen, de badkamer schoonmaken, de bergen vuile was wegwerken. Maar dat wil ik allemaal niet natuurlijk.

Kijk, ik dóe het (want ik ben een goede huisvrouw *kuch*), maar het gaat allemaal niet van harte. Ik werk vijf dagen in de week en als ik thuis ben wil ik me kunnen ontspannen; Gezellige dingen ondernemen met m’n gezin. En niet me in m’n eentje opsluiten in de waskamer, alwaar ik me wanhopig afvraag waarom alles ALLES ALLES in de piskreukels op het wasrek hangt.

Want strijken, dat doe ik in principe niet. Ik heb niet eens een strijkplank. Met de vorige wasmachine kwam ik daar nog goed mee weg, maar dit huidige apparaat weet de kleding dusdanig flink in elkaar te prakken dat we er tegenwoordig bij lopen alsof we onze outfits recht uit de recycle-container hebben gegraaid. (het is overigens wel een supergoed idee om kleding aan te bieden voor hergebruik, daar ben ik helemaal vóór)

Terug naar de verveling. Ze zeggen dat je van verveling ruimte krijgt in je hoofd voor nieuwe ideeën. Ik krijg vooral nieuwe maar zeer onhaalbare ideeën waar ik op het moment zelf niks mee kan.

Zo zit ik in een soort non-stop fantasiemodus, wat ons nieuwe huis betreft. En dan gaat het voornamelijk over de inrichting en de aankleding.

We hebben een zeer krap budgetje. Maar hee! Laat ik mij mentaal gezien niet door tegenhouden. Dan droom ik weg bij prachtige woonkamers op Instagram, heb ik weer peperduur behang gezien dat ik wil, of een tafel die mooi is maar ruim €1000 kost. Aaargh! (Allon Dery, bel me! Ik wil wel een dealtje met je maken haha)

En het ergste is: Ik mag nog lang niet aan de slag! Aaaaargh!

En waarom heb ik zo’n dure smaak? Aaaargh!

Ik dacht wat te kalmeren als ik wat woonbladen zou kopen. Kom ik dus thuis met de VT Wonen en de Ariadne at Home. Leuk joh, mag je allemaal succesverhalen lezen van mensen in kasten van huizen.

Marianne (50): ‘We woonden eerst in een landhuis op het platteland maar toen onze oudste op kamers ging zijn we verhuisd naar een wat kleiner appartement, in het 1e arrondissement van Parijs. We vonden daar een charmant flatje van 250 vierkante meter, zonder stromend water, met een kolonie zeldzame vleermuizen er in. We vielen als een blok voor het antieke visgraatparket en de hoge ramen. De vleermuizen heb ik laten opzetten, zij vormen nu een spectaculaire blikvanger in de badkamer. De keuken hebben we er uit gesloopt, dat was nog een oud Ikeaatje. Nu hebben we deze keuken, gemaakt van gejutte paneeldeuren en afgedankt ijzer. Helemaal de uitstraling van een abattoir! We zijn er dolblij mee. We zitten hier graag met een croissant te zwaaien naar de buurman, Emmanuel Macron‘.

Ugh. Rot op met je perfect gestylede Franse appartement. Of je rustiek gelegen cottage. Of je omgebouwde loft met industriële accenten. Of je eeuwenoude familiehuis in Zweden. In zo’n huis staat ALLES leuk, daar is geen kunst aan.

En dan die mensen die hun hele pand volstouwen met designklassiekers en her en der een oud vermolmd gymtoestel.

Want what’s up with that? Waarom heb je als volwassen man een rekstok in je kamer? Is dit een seksding waar ik niks van snap?

En er zijn ook mensen die hun huis opleuken met zo’n ouwe bok uit de gymzaal. En dan bedoel ik niet meneer Willemse, je gymleraar uit de tweede. Nee, zo’n leren geval op pootjes waar je overheen moest springen. Liters puberzweet hebben het bruine leer aangetast maar HIP DAT HET STAAT JOH.

Onbegrijpelijk.

Stomtoevallig zit ik net een film te kijken waarin een bok voorkomt!

Verder hadden we hier nog de woordverkrachting van de week te pakken met ‘hoofdkitchen’

Was gewoon ‘keuken’ niet interessant genoeg jongens? Waarom niet gekozen voor headkitchen? Of headkeuken of main food preparing area? Pfffff….

Al met al erger ik me dus meer aan die bladen dan dat ik er prachtige ideeën van krijg.

En ik verveel me nog steeds.

Ik heb nu een set borduurspullen besteld. Voor het volgende verveel-weekend.

Ach en wee

41 Weken en 2 dagen zwanger en nog geen baby.

Het begint zo onderhand een beetje eentonig te worden, maar ik zit nog steeds te wachten tot mijn dochter het tijd vindt om naar buiten te komen. Vannacht had ik welgeteld 2 weeën (om half vier) en kon ik van de opwinding verder niet meer in slaap komen. De weeën stopten en bleven weg.

IMG_4056

Morgen weer even naar de verloskundige. Misschien wordt er dan gestript. En dan niet op de spannende manier. Eh, google maar.

HOE HOU JE DIT VOL?? vragen verrassend veel mensen. Nou, zolang je met je dikke buik op de bank zit is het prima te doen allemaal. Als er ook nog geleefd en gezorgd moet worden is het al iets lastiger. En als je dan ook nog verschrikkelijk veel zin hebt om je huis te poetsen (en dat ook doet) moet je na afloop de prijs betalen in de vorm van flink veel keiharde buiken (ook dat moet je maar even googelen als je niet weet wat ik bedoel).

Zo kon ik gisteren opeens de stofnesten achter de oven niet meer aanzien. En ook vond ik dat een groot gedeelte van het huis gedweild moest worden. De laatste keer dat ik dát had gedaan was in 2009, dus dan snap je wel hoe erg die poetsdrang was. En ook hoe smerig wij zijn in het normale leven. Ik was kapót!  Maar de radiator achter de oven is in ieder geval brandschoon. Zullen de nieuwe bewoners blij mee zijn. (haha)

Verder heb ik mijn administratie helemaal bijgewerkt en alle oude nutteloze documenten weggepleurd. Heerlijk! Salarisstroken van 16 jaar geleden, getuigschriften van allerhande uitzendbaantjes (“Mevrouw Quak heeft haar werkzaamheden als telefoniste met enthousiasme en naar volle tevredenheid verricht”), opzegbrieven voor sportscholen, antieke autopapieren van wagens die al lang en breed naar de sloop zijn gegaan.

IMG_4035

Hoppa, weg! Afschriften van de Postbank (‘Giroblauw past bij jou’) en nog wat (betaalde) rekeningen van Garage van der Spoel aan de Riederlaan in R’dam-Zuid. Er werkten maar twee monteurs en toch zat de garage altijd vol mannen: Pensionado’s en werklozen zaten er heel de dag koffie te drinken en stroopwafels te eten. Het was er spotgoedkoop: Uitdeuken Peugeot 306 (die ik na een ochtenddienst aan gort had gereden tegen een aanstormende Volvo): 250 euro. Aanrader, die garage. Eigenaar Dik kun je herkennen aan het feit dattie zo dik is (zijn woorden).

IMG_4050

Ook vond ik in een oude kapotte lijst, achter een stel verantwoorde foto’s, bovenstaande hilarische poster uit 1988. Wat een jaren ’80 pubermeidenkitsch! Die lijst is al kapot sinds de verhuizing naar mijn eerste studentenkamer… in 1993. En die heb ik nu pas weggeflikkerd. Bijzonder wel. Ook de zoetsappige poster ging er achteraan. Hupsakeetje, alles in de ondergrondse container.

Ik bewaarde natuurlijk wel de foto’s die voor de lelijke poster zaten:

IMG_4071
baby Chantal en Ierse Setter Ruby, 1976

Wat kun je toch een berg troep verzamelen in je leven. Nu wonen wij erg klein, zonder noemenswaardige berging en heb ik al veel weg moeten gooien, maar het kan dus nog veel rigoureuzer. Morgen pak ik de kast in de eetkamer aan. Als iemand nog wat woordenboeken EN/NL, NL/FRA uit 1987 wil hoor ik het wel. Of wellicht het Basisboek Journalistiek editie 1997? Verder heb ik in de aanbieding: Drie verschillende tekendozen met zestienduizend soorten grijs potlood en 53 vage tubetjes verf die ik ooit verplicht moest aanschaffen in de brugklas.

Dus! Morgen ga ik verder met zooi weggooien, tenzij ik ga bevallen. Dan gooi ik niks weg en is het allemaal voor mijn dochters, voor later. 🙂

Doei!

 

 

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑