Regenachtige gedachten & woonbladen

Het is weekend en het regent al twee dagen. Ik vind daar iets van. IK VERVEEL ME EEN ONGELUK!

We zitten maar te hangen met z’n allen en dat is best wel gezellig maar op een gegeven moment krijg ik vreselijk de kriebels. Ik moet iets dóen! Iets leuks!

Ja, stomme klusjes, die zijn er zat. De boel opruimen, de badkamer schoonmaken, de bergen vuile was wegwerken. Maar dat wil ik allemaal niet natuurlijk.

Kijk, ik dóe het (want ik ben een goede huisvrouw *kuch*), maar het gaat allemaal niet van harte. Ik werk vijf dagen in de week en als ik thuis ben wil ik me kunnen ontspannen; Gezellige dingen ondernemen met m’n gezin. En niet me in m’n eentje opsluiten in de waskamer, alwaar ik me wanhopig afvraag waarom alles ALLES ALLES in de piskreukels op het wasrek hangt.

Want strijken, dat doe ik in principe niet. Ik heb niet eens een strijkplank. Met de vorige wasmachine kwam ik daar nog goed mee weg, maar dit huidige apparaat weet de kleding dusdanig flink in elkaar te prakken dat we er tegenwoordig bij lopen alsof we onze outfits recht uit de recycle-container hebben gegraaid. (het is overigens wel een supergoed idee om kleding aan te bieden voor hergebruik, daar ben ik helemaal vóór)

Terug naar de verveling. Ze zeggen dat je van verveling ruimte krijgt in je hoofd voor nieuwe ideeën. Ik krijg vooral nieuwe maar zeer onhaalbare ideeën waar ik op het moment zelf niks mee kan.

Zo zit ik in een soort non-stop fantasiemodus, wat ons nieuwe huis betreft. En dan gaat het voornamelijk over de inrichting en de aankleding.

We hebben een zeer krap budgetje. Maar hee! Laat ik mij mentaal gezien niet door tegenhouden. Dan droom ik weg bij prachtige woonkamers op Instagram, heb ik weer peperduur behang gezien dat ik wil, of een tafel die mooi is maar ruim €1000 kost. Aaargh! (Allon Dery, bel me! Ik wil wel een dealtje met je maken haha)

En het ergste is: Ik mag nog lang niet aan de slag! Aaaaargh!

En waarom heb ik zo’n dure smaak? Aaaargh!

Ik dacht wat te kalmeren als ik wat woonbladen zou kopen. Kom ik dus thuis met de VT Wonen en de Ariadne at Home. Leuk joh, mag je allemaal succesverhalen lezen van mensen in kasten van huizen.

Marianne (50): ‘We woonden eerst in een landhuis op het platteland maar toen onze oudste op kamers ging zijn we verhuisd naar een wat kleiner appartement, in het 1e arrondissement van Parijs. We vonden daar een charmant flatje van 250 vierkante meter, zonder stromend water, met een kolonie zeldzame vleermuizen er in. We vielen als een blok voor het antieke visgraatparket en de hoge ramen. De vleermuizen heb ik laten opzetten, zij vormen nu een spectaculaire blikvanger in de badkamer. De keuken hebben we er uit gesloopt, dat was nog een oud Ikeaatje. Nu hebben we deze keuken, gemaakt van gejutte paneeldeuren en afgedankt ijzer. Helemaal de uitstraling van een abattoir! We zijn er dolblij mee. We zitten hier graag met een croissant te zwaaien naar de buurman, Emmanuel Macron‘.

Ugh. Rot op met je perfect gestylede Franse appartement. Of je rustiek gelegen cottage. Of je omgebouwde loft met industriële accenten. Of je eeuwenoude familiehuis in Zweden. In zo’n huis staat ALLES leuk, daar is geen kunst aan.

En dan die mensen die hun hele pand volstouwen met designklassiekers en her en der een oud vermolmd gymtoestel.

Want what’s up with that? Waarom heb je als volwassen man een rekstok in je kamer? Is dit een seksding waar ik niks van snap?

En er zijn ook mensen die hun huis opleuken met zo’n ouwe bok uit de gymzaal. En dan bedoel ik niet meneer Willemse, je gymleraar uit de tweede. Nee, zo’n leren geval op pootjes waar je overheen moest springen. Liters puberzweet hebben het bruine leer aangetast maar HIP DAT HET STAAT JOH.

Onbegrijpelijk.

Stomtoevallig zit ik net een film te kijken waarin een bok voorkomt!

Verder hadden we hier nog de woordverkrachting van de week te pakken met ‘hoofdkitchen’

Was gewoon ‘keuken’ niet interessant genoeg jongens? Waarom niet gekozen voor headkitchen? Of headkeuken of main food preparing area? Pfffff….

Al met al erger ik me dus meer aan die bladen dan dat ik er prachtige ideeën van krijg.

En ik verveel me nog steeds.

Ik heb nu een set borduurspullen besteld. Voor het volgende verveel-weekend.

Advertenties

Spullenstress! (uitpakken is stom)

Tjonge jonge jonge, wat een leuk blog is dit toch. Een blog waarin je maar liefst in drie verschillende verhalen wordt bijgepraat over de verhuizing van een wildvreemde. (Tenzij je m’n Facebookvriend bent,maar dan ken je me oppervlakkig want ik zet altijd alleen de leuke dingen in mijn leven op Facebook)

Ik had je nog een blogje beloofd over Het Uitpakken Der Dozen. We hadden al onze bezittingen in 72 dozen laten pakken en nu, twee weken na de verhuizing, hebben we alles uitgepakt en een (voorlopige) plek gegeven. Punt. Dat was het. Eigenlijk best wel saai. Want dat is het: Het uitpakken is het saaiste van het hele verhuisgebeuren.

IMG_5250

Je zit in je fonkelnieuwe huis, met leuke nieuwe kleuren op de muur en hier en daar een nieuw meubeltje en je schoonmoeder heeft schoongemaakt en alles ruikt lekker fris en dan… moet je daar al je ouwe teringzooi neer gaan zetten. En dat is dus helemaal niet zo leuk. Want je moet gaan nadenken over wáár je wat gaat neerzetten of stallen.

Verhuizen betekent dat je nog steeds gewoon je eigen spullen meesleept en dat je dus niet aan een nieuw, groots, meeslepend avontuur begint en ook niet dat je zelf helemaal nieuw en verbeterd bent. Zo ging ik honderd jaar geleden in een soort relatiecrisis alleen op reis naar Thailand. Zit je daar op een waanzinnig mooi tropisch bounty-strand te blowen met Fergal uit Ierland en Jonathan uit Israel, ben je nog steeds gewoon suffe Chantal uit de Bauerstraat met haar stomme relatiecrisis. Weglopen naar een prachtig oord helpt niks.

En verhuizen helpt ook niet tegen spullenstress. Die spullen die je niet wilt uitzoeken en weggooien omdat het een saai klusje is met bovendien een rare emotionele lading. Bonnetjes uit Australië. Papieren uit de tijd dat ik in Amerika studeerde. Is dat leuk om te bewaren? Nee! Is het leuk om weg te gooien? Nee! Is het het enige bewijs dat ik ooit spannende dingen deed met mijn leven? Niet echt. Of misschien toch wel want de foto’s zijn kwijt of nooit gemaakt.

En nu zegt m’n moeder ook nog dat ik mijn zooi uit hun huis moet komen ophalen! Jarenlang heb ik overbodige items kunnen stallen in een gangkast bij m’n ouders thuis. In het oude huis hadden we NUL bergruimte en nu best wel wat. Dus ja. Ik kom er niet meer mee weg. Ik moet de spullenstress te lijf gaan op TWEE verschillende locaties! Aaaargh.En m’n moeder zei dat het HEEL VEEL was. Aaaargh! Ik weet niet eens meer precies wat we in die gangkast van m’n ouders hebben gezet dus waarschijnlijk kan alles linea recta naar de vuilnisbelt. Aaaargh!

Nooit meer iets kopen. Of krijgen. En een NEE NEE sticker op de deur. Stop de Spullen!

Voortaan leef ik van de lucht. Nog goedkoper ook.

IMG_5283

Tot gauw.

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑