Een heel nieuw leven

We wonen opeens in Zwolle. Nou ja, okee, niet helemaal zomaar vanuit het niets natuurlijk, want we hebben gewoon een huis gekocht en alles. Maar 3,5 maand geleden hebben we de Randstad verruild voor een ander leven in het oosten van het land.

En ik had daar dusdanig veel stress van dat ik geen zin of tijd had om er een blog over te schrijven. Nu wel. The dust has settled, zeg maar.

Half mei gingen we over, in een bizarre week.

Op maandag had ik mijn laatste werkdag bij RTV Rijnmond. Na 14 jaar vond ik het welletjes en stopte ik daar. Ik kreeg een speech en heel veel kadootjes en een huilbui van jewelste.

Op dinsdag kwamen de verhuizers alles inpakken en inladen en sliepen wij bij m’n schoonouders.

Op woensdag gingen we ’s ochtends naar de notaris en toen we de sleutel hadden kwam de verhuiswagen er aan. De rest van de dag hebben we alles uitgeladen en ingericht, zo goed en zo kwaad als dat ging.

Op donderdag gingen we weer naar de notaris, dit keer een andere, om de sleutels over te dragen aan de nieuwe eigenaren van ons ‘oude’ huis.

Op vrijdag was ik dood.

Ik was natuurlijk niet echt overleden, maar heel erg lekker in m’n vel zat ik ook niet, hahaha. Ik heb eigenlijk geen idee meer wat we nou precies gedaan hebben die dag. Ik vermoed dat ik veel tijd heb besteed aan het zoeken naar van alles en nog wat. In welke doos zaten ook al weer de glazen?

Ik had mezelf twee weken vrij gegund. Begin juni stapte ik binnen bij mijn nieuwe werkgevers: RTV Drenthe en RTV Oost. Bij Sky Radio werkte ik gelukkig al eerder, dat was een baken van herkenbaarheid in de grote chaos die ik ondervond. Want ALLES was nieuw. Nieuw huis, nieuwe buren, nieuwe stad, nieuw werk, nieuwe systemen, nieuwe school voor die kleine, nieuwe kinderopvang voor die kleinere kleine. Op een gegeven moment voelde alleen mijn auto nog vertrouwd. Kun je nagaan, hahaha!

Al dat nieuwe gedoe was soms nogal verwarrend (de telefoon opnemen bij Radio Drenthe met “Radio Oost, met Chantal”) maar op de één of andere manier ook wel lekker. Ik was -op z’n Rotterdams gezegd- totaal uit m’n leven gepleurd. En het is HEERLIJK.

De hele zomervakantie werkte ik door, het waren hoogtijdagen voor mij als freelance-presentator. Ondertussen gingen we -onder het mom van inburgeren- vaak uit eten in de binnenstad van Zwolle, als de meiden uit logeren waren.

En het voelde helemaal niet alsof ik een vakantie miste. Vakantie is voor loonslaven, voor mensen die dag in, dag uit hetzelfde doen en balen van hun rooster of van hun baas of hun collega’s. Maar kijk naar mij! Ik werk de ene dag hier, en de andere dag daar.

Ik kom elke dag nieuwe mensen tegen en hoef niet naar ellenlange vergaderingen om plannen te maken waar toch nooit iets van terecht komt. Ik doe m’n ding en ga naar huis. En iedereen is blij- vooral ik! Veel meer vrije tijd, de kans om mijn week naar eigen inzicht in te delen. Ik heb een accountant die Dennis heet en vier ‘vaste’ opdrachtgevers. Sleur? Dat ken ik niet meer.

Verder helpt het heel erg dat de rest van het gezin het hier in Zwolle ook fijn vindt. Merel is net 7 geworden en heeft allemaal leuke vriendinnen in de straat. Miaatje heeft een buurmeisje van dezelfde leeftijd waar ze graag mee speelt. We hebben een trampoline in de tuin waar ze elke dag op springen. Biem komt allemaal oude vrienden en kennissen tegen en voelt zich helemaal thuis.

In het nieuwe huis is een enorme speelzolder waar de kinderen lekker hun gang kunnen gaan. De straat is veel groener dan we gewend waren. Er zitten veel meer vogels in de tuin. Mussen en koolmezen, die we vetmesten met speciale vogelpindakaas. Ik heb een moestuin geregeld op een spectaculair mooie plek. Ik heb een sleutel van het huis van de buren. De Zwollenaren zijn heel vriendelijk. De sfeer is gemoedelijk. Ik sta nooit meer in de file.

Blij mee. Met alles.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er is er nog nooit één blijven zitten

40  Weken en zes dagen zwanger. Nog geen spoor van baby.

IMG_4009

Zo, dan hebben we die mededeling alvast maar gehad. Vanmiddag weer naar de verloskundige, kijken of die nog tips heeft. Of zou heel hard dénken aan een bevalling de weeën kunnen opwekken? Nee hè. Ik krijg er maar de zenuwen van. Ik zie op tegen de bevalling maar ik heb er ook zin in. Dat kan dus blijkbaar naast elkaar bestaan.

Kreeg vorige week nog een boek mee met de titel: ‘Als bevallen spannend is’, vol met tips over hoe om te gaan met de pijn en zorgen. Het stond vol met angstaanjagende grafiekjes en pictogrammen. Het komt er op neer dat als je bang bent voor pijn, je extra pijn zult ervaren en je hele bevalling langer zal duren. Nee okee. Lekker makkelijk zo. Helpt echt ja.

bevallen

Tja. Wat ik nu vooral raar vind is dat ik niet kan inschatten wanneer het begint. Ik durf dan ook niet goed weg te gaan. Ik wilde bijvoorbeeld nog even naar de dichtstbijzijnde woonboulevard karren om een bepaalde tuinset te bekijken, maar stel nou dat ik midden in die bouwmarkt weeën krijg of dat (erger) mijn vliezen breken!

Maar misschien moet je helemaal niet weg willen ook. En is dit Moeder Natuur’s manier om te zorgen dat je niet nog lekker gaat wandelen over de stille heide of besluit te gaan winkelen in een stad waar je niemand kent.

Goed. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Misschien is het beter als ik dat nog een paar keer herhaal vandaag. Kindje! Je mag komen! Mama (papa ook) is zo benieuwd naar je! Joehoe! Ik heb hier al een bedje klaar staan voor je!

IMG_4021

En ook al een box en een wipstoel en een commode gevuld met verse luiertjes en een kast vol kleertjes! En een zogenoemde babygym met woeste oerwoudgeluiden! (hoewel je grote zus daar opeens ook weer erg in geïnteresseerd is)

IMG_3963

Afwachten maar. Het wordt nu een beetje saai. Ik begin al bijna te denken dat het niet meer gaat gebeuren. Ook al hebben tientallen mensen de aller-aller-aller-afgezaagste opmerking ooit gemaakt:

“ER IS ER NOG NOOIT ÉÉN BLIJVEN ZITTEN!”

Oh ja? Nog nooit? Is daar wetenschappelijk bewijs voor? Nooit? In de hele geschiedenis der mensheid? Ik geloof er geen moer van.

Afleiding zoeken dan maar.

Stomme kleine klusjes doen. Kleine tripjes naar de winkels. Dutjes doen. Plannen maken voor de verhuizing-OH JA! Vergeten te vertellen:

*nieuwsflits*

We hebben een verhuisbedrijf bereid gevonden om voor een redelijke prijs onze spullen te komen inpakken én verhuizen. Voor 750 euro komen er drie mannen twee dagen langs. Dag 1: Onze zooi inpakken. Dag 2: Overhevelen naar het nieuwe huis. Luxe! Erg blij mee, toch wel.

Want hoe langer de baby op zich laat wachten hoe jonger ze zal zijn tijdens onze verhuizing. En hoe minder hersteld ik zal zijn, enz enz. Als het allemaal achter de rug is zal ik onze bevindingen beschrijven.

Vanmorgen vroeg mijn dochter van 3 met een benauwd piepstemmetje: “Als jullie gaan verhuizen, mag ik dan mee?”Agossie lieve schat! Natuurlijk mag je mee! Je moet zelfs mee! Het duurt alleen nog even voor het zo ver is. Net als met die baby. Dat duurt ook nog even.

Tot later!

 

 

 

 

 

 

Wat kost een verhuisbedrijf eigenlijk?

Er komt een kind bij. Ergens in de komende twee tot drie weken. In de hoek van de kamer waar ik dit schrijf staan de onderdelen van een wiegje, een doos met een fonkelnieuwe wipstoel én het befaamde kraampakket te wachten tot ze gebruikt gaan worden. (Een kennis noemde het kraampakket ooit ‘slachtpakket’ wat ik wel een betere naam vond, aangezien het vol zit met diverse soorten ongezellig verband)

Omdat wij vinden dat dit nieuwe kind een eigen kamer verdient, gaan we verhuizen. En die verhuizing zou halverwege juli moeten plaatsvinden. Tegen die tijd zou de baby een week of zes oud moeten zijn, tenzij ze ‘te laat’ is, net zoals mijn eerste. Nou ja, we zien wel.

Nou is verhuizen meestal geen pretje. Iedereen kent dat wel. Je ziet -terecht-vreselijk op tegen het inpakken en verplaatsen en regelen en al het gedoe en gesjouw en gevloek en het opnieuw in elkaar zetten van alle Ikea-zooi (te weinig schroefjes) en er gaat ook altijd iets cruciaals kapot.

ikeazooi
Ikea-zooi

En je kunt op de dag zelf de helft van je troep niet terugvinden omdat je vergeten bent de dozen juist te labelen. En je vader breekt zijn rug bij het sjouwen van de wasmachine. En de katten ontsnappen in alle hectiek. En ’s avonds zit je knikkebollend met rugpijn op een klapstoel een bak lauwe chinees naar binnen te werken.

En dan heb je óók nog een pasgeboren baby die elke twee uur aan de borst wil, een ontplofte ‘onderkant’ en je hebt al weken niet normaal geslapen.

Dus!

Hoog tijd om de hulp van wat professionals in te roepen, dacht ik opeens. Een verhuisbedrijf zou toch wel erg prettig zijn: Grote stoere mannen met een enorme vrachtwagen die je spulletjes voorzichtig en moeiteloos naar je nieuwe huis zwiepen en op hun plaats zetten.

Maar goed, wat kóst zoiets? Ik ben in mijn leven zo’n zes keer verhuisd, voornamelijk van studentenkamer naar studentenkamer naar krakkemikkig appartement, en dit is de eerste keer dat ik een complete huishouding moet overhevelen naar een ‘echt’ huis. En de eerste keer dat ik wildvreemden zou moeten inhuren voor een klus die we normaal gesproken klaren met behulp van familie.

inpakken
inpakken

Maar ja, mijn ouders zijn ook de jongsten niet meer (die gaan nu héél boos worden hahaha), m’n zus heeft ook een druk leven en dat geldt ook voor de familie van mijn wederhelft. Vrienden vragen vind ik lastig aangezien zij ook tot aan hun oksels in de kleine kinderen zitten.

Dus ik struinde het internet af, op zoek naar de diverse mogelijkheden. Inmiddels heb ik drie offertes van Erkende Verhuizers binnen en ik kan er werkelijk geen wijs uit. Ik kan alvast verklappen dat ik het vreselijk duur vind.

De mevrouw die hier vanmorgen langskwam voor een offerte kwam na wat gereken op een bedrag van 1070 euro. En dan heb je nog niks geks: Drie mannen die de dozen inladen en uitladen.

De meneer die hier vorige week langskwam voor een offerte kwam uit op een bedrag van 880 euro. Oók voor drie mannen die dozen inladen en uitladen.

(Even serieus: Waar komen die astronomische bedragen vandaan? Het is niet zo dat we een landhuis vol piano’s en kostbare klokken hoeven te verhuizen naar een ander continent ofzo. Het nieuwe huis is 10 minuten verderop!)

Dan was er nog een bedrijf dat een soort verhuisservice aanbiedt. Dan krijg je twee verhuizers en een vrachtwagentje en dat kost dan 110 euro per uur. Omdat we klein wonen en niet zoveel spullen hebben verwachtte die meneer wel binnen een uur of vijf klaar te zijn. Dan moet je zelf nog wel meehelpen. En dat is dan dus zo’n 550 euro.

inpakken2
auto ramvol gestouwd

Kijk, dat gaat al meer de goede kant op, wat mij betreft. Maar toch begin ik nu te denken dat we die verhuizing maar gewoon zelf moeten gaan regelen. Dat ik over mijn gêne heen moet stappen en tóch m’n ouders moet vragen, m’n schoonouders, m’n zwagers en her en der wat vriendinnen. Dat we 100 euro neertellen voor een huurbusje.

En ’s avonds natuurlijk nog 50 euro voor een uitgebreide rijsttafel van Chin. Ind. Spec. Rest. De Lange Muur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑