Regenachtige gedachten & woonbladen

Het is weekend en het regent al twee dagen. Ik vind daar iets van. IK VERVEEL ME EEN ONGELUK!

We zitten maar te hangen met z’n allen en dat is best wel gezellig maar op een gegeven moment krijg ik vreselijk de kriebels. Ik moet iets dóen! Iets leuks!

Ja, stomme klusjes, die zijn er zat. De boel opruimen, de badkamer schoonmaken, de bergen vuile was wegwerken. Maar dat wil ik allemaal niet natuurlijk.

Kijk, ik dóe het (want ik ben een goede huisvrouw *kuch*), maar het gaat allemaal niet van harte. Ik werk vijf dagen in de week en als ik thuis ben wil ik me kunnen ontspannen; Gezellige dingen ondernemen met m’n gezin. En niet me in m’n eentje opsluiten in de waskamer, alwaar ik me wanhopig afvraag waarom alles ALLES ALLES in de piskreukels op het wasrek hangt.

Want strijken, dat doe ik in principe niet. Ik heb niet eens een strijkplank. Met de vorige wasmachine kwam ik daar nog goed mee weg, maar dit huidige apparaat weet de kleding dusdanig flink in elkaar te prakken dat we er tegenwoordig bij lopen alsof we onze outfits recht uit de recycle-container hebben gegraaid. (het is overigens wel een supergoed idee om kleding aan te bieden voor hergebruik, daar ben ik helemaal vóór)

Terug naar de verveling. Ze zeggen dat je van verveling ruimte krijgt in je hoofd voor nieuwe ideeën. Ik krijg vooral nieuwe maar zeer onhaalbare ideeën waar ik op het moment zelf niks mee kan.

Zo zit ik in een soort non-stop fantasiemodus, wat ons nieuwe huis betreft. En dan gaat het voornamelijk over de inrichting en de aankleding.

We hebben een zeer krap budgetje. Maar hee! Laat ik mij mentaal gezien niet door tegenhouden. Dan droom ik weg bij prachtige woonkamers op Instagram, heb ik weer peperduur behang gezien dat ik wil, of een tafel die mooi is maar ruim €1000 kost. Aaargh! (Allon Dery, bel me! Ik wil wel een dealtje met je maken haha)

En het ergste is: Ik mag nog lang niet aan de slag! Aaaaargh!

En waarom heb ik zo’n dure smaak? Aaaargh!

Ik dacht wat te kalmeren als ik wat woonbladen zou kopen. Kom ik dus thuis met de VT Wonen en de Ariadne at Home. Leuk joh, mag je allemaal succesverhalen lezen van mensen in kasten van huizen.

Marianne (50): ‘We woonden eerst in een landhuis op het platteland maar toen onze oudste op kamers ging zijn we verhuisd naar een wat kleiner appartement, in het 1e arrondissement van Parijs. We vonden daar een charmant flatje van 250 vierkante meter, zonder stromend water, met een kolonie zeldzame vleermuizen er in. We vielen als een blok voor het antieke visgraatparket en de hoge ramen. De vleermuizen heb ik laten opzetten, zij vormen nu een spectaculaire blikvanger in de badkamer. De keuken hebben we er uit gesloopt, dat was nog een oud Ikeaatje. Nu hebben we deze keuken, gemaakt van gejutte paneeldeuren en afgedankt ijzer. Helemaal de uitstraling van een abattoir! We zijn er dolblij mee. We zitten hier graag met een croissant te zwaaien naar de buurman, Emmanuel Macron‘.

Ugh. Rot op met je perfect gestylede Franse appartement. Of je rustiek gelegen cottage. Of je omgebouwde loft met industriële accenten. Of je eeuwenoude familiehuis in Zweden. In zo’n huis staat ALLES leuk, daar is geen kunst aan.

En dan die mensen die hun hele pand volstouwen met designklassiekers en her en der een oud vermolmd gymtoestel.

Want what’s up with that? Waarom heb je als volwassen man een rekstok in je kamer? Is dit een seksding waar ik niks van snap?

En er zijn ook mensen die hun huis opleuken met zo’n ouwe bok uit de gymzaal. En dan bedoel ik niet meneer Willemse, je gymleraar uit de tweede. Nee, zo’n leren geval op pootjes waar je overheen moest springen. Liters puberzweet hebben het bruine leer aangetast maar HIP DAT HET STAAT JOH.

Onbegrijpelijk.

Stomtoevallig zit ik net een film te kijken waarin een bok voorkomt!

Verder hadden we hier nog de woordverkrachting van de week te pakken met ‘hoofdkitchen’

Was gewoon ‘keuken’ niet interessant genoeg jongens? Waarom niet gekozen voor headkitchen? Of headkeuken of main food preparing area? Pfffff….

Al met al erger ik me dus meer aan die bladen dan dat ik er prachtige ideeën van krijg.

En ik verveel me nog steeds.

Ik heb nu een set borduurspullen besteld. Voor het volgende verveel-weekend.

Advertenties

Spullenstress! (uitpakken is stom)

Tjonge jonge jonge, wat een leuk blog is dit toch. Een blog waarin je maar liefst in drie verschillende verhalen wordt bijgepraat over de verhuizing van een wildvreemde. (Tenzij je m’n Facebookvriend bent,maar dan ken je me oppervlakkig want ik zet altijd alleen de leuke dingen in mijn leven op Facebook)

Ik had je nog een blogje beloofd over Het Uitpakken Der Dozen. We hadden al onze bezittingen in 72 dozen laten pakken en nu, twee weken na de verhuizing, hebben we alles uitgepakt en een (voorlopige) plek gegeven. Punt. Dat was het. Eigenlijk best wel saai. Want dat is het: Het uitpakken is het saaiste van het hele verhuisgebeuren.

IMG_5250

Je zit in je fonkelnieuwe huis, met leuke nieuwe kleuren op de muur en hier en daar een nieuw meubeltje en je schoonmoeder heeft schoongemaakt en alles ruikt lekker fris en dan… moet je daar al je ouwe teringzooi neer gaan zetten. En dat is dus helemaal niet zo leuk. Want je moet gaan nadenken over wáár je wat gaat neerzetten of stallen.

Verhuizen betekent dat je nog steeds gewoon je eigen spullen meesleept en dat je dus niet aan een nieuw, groots, meeslepend avontuur begint en ook niet dat je zelf helemaal nieuw en verbeterd bent. Zo ging ik honderd jaar geleden in een soort relatiecrisis alleen op reis naar Thailand. Zit je daar op een waanzinnig mooi tropisch bounty-strand te blowen met Fergal uit Ierland en Jonathan uit Israel, ben je nog steeds gewoon suffe Chantal uit de Bauerstraat met haar stomme relatiecrisis. Weglopen naar een prachtig oord helpt niks.

En verhuizen helpt ook niet tegen spullenstress. Die spullen die je niet wilt uitzoeken en weggooien omdat het een saai klusje is met bovendien een rare emotionele lading. Bonnetjes uit Australië. Papieren uit de tijd dat ik in Amerika studeerde. Is dat leuk om te bewaren? Nee! Is het leuk om weg te gooien? Nee! Is het het enige bewijs dat ik ooit spannende dingen deed met mijn leven? Niet echt. Of misschien toch wel want de foto’s zijn kwijt of nooit gemaakt.

En nu zegt m’n moeder ook nog dat ik mijn zooi uit hun huis moet komen ophalen! Jarenlang heb ik overbodige items kunnen stallen in een gangkast bij m’n ouders thuis. In het oude huis hadden we NUL bergruimte en nu best wel wat. Dus ja. Ik kom er niet meer mee weg. Ik moet de spullenstress te lijf gaan op TWEE verschillende locaties! Aaaargh.En m’n moeder zei dat het HEEL VEEL was. Aaaargh! Ik weet niet eens meer precies wat we in die gangkast van m’n ouders hebben gezet dus waarschijnlijk kan alles linea recta naar de vuilnisbelt. Aaaargh!

Nooit meer iets kopen. Of krijgen. En een NEE NEE sticker op de deur. Stop de Spullen!

Voortaan leef ik van de lucht. Nog goedkoper ook.

IMG_5283

Tot gauw.

 

Er is er nog nooit één blijven zitten

40  Weken en zes dagen zwanger. Nog geen spoor van baby.

IMG_4009

Zo, dan hebben we die mededeling alvast maar gehad. Vanmiddag weer naar de verloskundige, kijken of die nog tips heeft. Of zou heel hard dénken aan een bevalling de weeën kunnen opwekken? Nee hè. Ik krijg er maar de zenuwen van. Ik zie op tegen de bevalling maar ik heb er ook zin in. Dat kan dus blijkbaar naast elkaar bestaan.

Kreeg vorige week nog een boek mee met de titel: ‘Als bevallen spannend is’, vol met tips over hoe om te gaan met de pijn en zorgen. Het stond vol met angstaanjagende grafiekjes en pictogrammen. Het komt er op neer dat als je bang bent voor pijn, je extra pijn zult ervaren en je hele bevalling langer zal duren. Nee okee. Lekker makkelijk zo. Helpt echt ja.

bevallen

Tja. Wat ik nu vooral raar vind is dat ik niet kan inschatten wanneer het begint. Ik durf dan ook niet goed weg te gaan. Ik wilde bijvoorbeeld nog even naar de dichtstbijzijnde woonboulevard karren om een bepaalde tuinset te bekijken, maar stel nou dat ik midden in die bouwmarkt weeën krijg of dat (erger) mijn vliezen breken!

Maar misschien moet je helemaal niet weg willen ook. En is dit Moeder Natuur’s manier om te zorgen dat je niet nog lekker gaat wandelen over de stille heide of besluit te gaan winkelen in een stad waar je niemand kent.

Goed. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Misschien is het beter als ik dat nog een paar keer herhaal vandaag. Kindje! Je mag komen! Mama (papa ook) is zo benieuwd naar je! Joehoe! Ik heb hier al een bedje klaar staan voor je!

IMG_4021

En ook al een box en een wipstoel en een commode gevuld met verse luiertjes en een kast vol kleertjes! En een zogenoemde babygym met woeste oerwoudgeluiden! (hoewel je grote zus daar opeens ook weer erg in geïnteresseerd is)

IMG_3963

Afwachten maar. Het wordt nu een beetje saai. Ik begin al bijna te denken dat het niet meer gaat gebeuren. Ook al hebben tientallen mensen de aller-aller-aller-afgezaagste opmerking ooit gemaakt:

“ER IS ER NOG NOOIT ÉÉN BLIJVEN ZITTEN!”

Oh ja? Nog nooit? Is daar wetenschappelijk bewijs voor? Nooit? In de hele geschiedenis der mensheid? Ik geloof er geen moer van.

Afleiding zoeken dan maar.

Stomme kleine klusjes doen. Kleine tripjes naar de winkels. Dutjes doen. Plannen maken voor de verhuizing-OH JA! Vergeten te vertellen:

*nieuwsflits*

We hebben een verhuisbedrijf bereid gevonden om voor een redelijke prijs onze spullen te komen inpakken én verhuizen. Voor 750 euro komen er drie mannen twee dagen langs. Dag 1: Onze zooi inpakken. Dag 2: Overhevelen naar het nieuwe huis. Luxe! Erg blij mee, toch wel.

Want hoe langer de baby op zich laat wachten hoe jonger ze zal zijn tijdens onze verhuizing. En hoe minder hersteld ik zal zijn, enz enz. Als het allemaal achter de rug is zal ik onze bevindingen beschrijven.

Vanmorgen vroeg mijn dochter van 3 met een benauwd piepstemmetje: “Als jullie gaan verhuizen, mag ik dan mee?”Agossie lieve schat! Natuurlijk mag je mee! Je moet zelfs mee! Het duurt alleen nog even voor het zo ver is. Net als met die baby. Dat duurt ook nog even.

Tot later!

 

 

 

 

 

 

Wat kost een verhuisbedrijf eigenlijk?

Er komt een kind bij. Ergens in de komende twee tot drie weken. In de hoek van de kamer waar ik dit schrijf staan de onderdelen van een wiegje, een doos met een fonkelnieuwe wipstoel én het befaamde kraampakket te wachten tot ze gebruikt gaan worden. (Een kennis noemde het kraampakket ooit ‘slachtpakket’ wat ik wel een betere naam vond, aangezien het vol zit met diverse soorten ongezellig verband)

Omdat wij vinden dat dit nieuwe kind een eigen kamer verdient, gaan we verhuizen. En die verhuizing zou halverwege juli moeten plaatsvinden. Tegen die tijd zou de baby een week of zes oud moeten zijn, tenzij ze ‘te laat’ is, net zoals mijn eerste. Nou ja, we zien wel.

Nou is verhuizen meestal geen pretje. Iedereen kent dat wel. Je ziet -terecht-vreselijk op tegen het inpakken en verplaatsen en regelen en al het gedoe en gesjouw en gevloek en het opnieuw in elkaar zetten van alle Ikea-zooi (te weinig schroefjes) en er gaat ook altijd iets cruciaals kapot.

ikeazooi
Ikea-zooi

En je kunt op de dag zelf de helft van je troep niet terugvinden omdat je vergeten bent de dozen juist te labelen. En je vader breekt zijn rug bij het sjouwen van de wasmachine. En de katten ontsnappen in alle hectiek. En ’s avonds zit je knikkebollend met rugpijn op een klapstoel een bak lauwe chinees naar binnen te werken.

En dan heb je óók nog een pasgeboren baby die elke twee uur aan de borst wil, een ontplofte ‘onderkant’ en je hebt al weken niet normaal geslapen.

Dus!

Hoog tijd om de hulp van wat professionals in te roepen, dacht ik opeens. Een verhuisbedrijf zou toch wel erg prettig zijn: Grote stoere mannen met een enorme vrachtwagen die je spulletjes voorzichtig en moeiteloos naar je nieuwe huis zwiepen en op hun plaats zetten.

Maar goed, wat kóst zoiets? Ik ben in mijn leven zo’n zes keer verhuisd, voornamelijk van studentenkamer naar studentenkamer naar krakkemikkig appartement, en dit is de eerste keer dat ik een complete huishouding moet overhevelen naar een ‘echt’ huis. En de eerste keer dat ik wildvreemden zou moeten inhuren voor een klus die we normaal gesproken klaren met behulp van familie.

inpakken
inpakken

Maar ja, mijn ouders zijn ook de jongsten niet meer (die gaan nu héél boos worden hahaha), m’n zus heeft ook een druk leven en dat geldt ook voor de familie van mijn wederhelft. Vrienden vragen vind ik lastig aangezien zij ook tot aan hun oksels in de kleine kinderen zitten.

Dus ik struinde het internet af, op zoek naar de diverse mogelijkheden. Inmiddels heb ik drie offertes van Erkende Verhuizers binnen en ik kan er werkelijk geen wijs uit. Ik kan alvast verklappen dat ik het vreselijk duur vind.

De mevrouw die hier vanmorgen langskwam voor een offerte kwam na wat gereken op een bedrag van 1070 euro. En dan heb je nog niks geks: Drie mannen die de dozen inladen en uitladen.

De meneer die hier vorige week langskwam voor een offerte kwam uit op een bedrag van 880 euro. Oók voor drie mannen die dozen inladen en uitladen.

(Even serieus: Waar komen die astronomische bedragen vandaan? Het is niet zo dat we een landhuis vol piano’s en kostbare klokken hoeven te verhuizen naar een ander continent ofzo. Het nieuwe huis is 10 minuten verderop!)

Dan was er nog een bedrijf dat een soort verhuisservice aanbiedt. Dan krijg je twee verhuizers en een vrachtwagentje en dat kost dan 110 euro per uur. Omdat we klein wonen en niet zoveel spullen hebben verwachtte die meneer wel binnen een uur of vijf klaar te zijn. Dan moet je zelf nog wel meehelpen. En dat is dan dus zo’n 550 euro.

inpakken2
auto ramvol gestouwd

Kijk, dat gaat al meer de goede kant op, wat mij betreft. Maar toch begin ik nu te denken dat we die verhuizing maar gewoon zelf moeten gaan regelen. Dat ik over mijn gêne heen moet stappen en tóch m’n ouders moet vragen, m’n schoonouders, m’n zwagers en her en der wat vriendinnen. Dat we 100 euro neertellen voor een huurbusje.

En ’s avonds natuurlijk nog 50 euro voor een uitgebreide rijsttafel van Chin. Ind. Spec. Rest. De Lange Muur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑